Του Κώστα Παππά
Η παραίτηση του Μακάριου Λαζαρίδη δεν μπορεί να ιδωθεί αποκομμένα από το ευρύτερο πολιτικό περιβάλλον της τελευταίας τριετίας. Αντίθετα, έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά αποχωρήσεων που έχουν στιγματίσει τη διακυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, συχνά υπό το βάρος αποκαλύψεων, ελέγχων και έντονης δημόσιας κριτικής.
Η περίπτωση Λαζαρίδη, όσο κι αν επιχειρείται να παρουσιαστεί ως πράξη ευθιξίας, εντάσσεται σε ένα γνώριμο μοτίβο: η ευθύνη αναγνωρίζεται μόνο όταν η πίεση κορυφώνεται. Το ίδιο μοτίβο είδαμε στην υπόθεση των παρακολουθήσεων, που οδήγησε στην παραίτηση του Γρηγόρης Δημητριάδης και του Παναγιώτης Κοντολέων, αποκαλύπτοντας σοβαρά θεσμικά ζητήματα.Αντίστοιχα, μετά την τραγωδία στα Τέμπη, ο Κώστας Αχ. Καραμανλής αποχώρησε από το Υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών, σε μια κίνηση που για πολλούς ήρθε καθυστερημένα. Στο ίδιο πλαίσιο, ο Νότης Μηταράκης και ο Θέμης Χειμάρας βρέθηκαν εκτός κυβερνητικού σχήματος μετά από έντονες αντιδράσεις και αποκαλύψεις.
Η σκιά αμφισβήτησης έχει αγγίξει και άλλα κορυφαία στελέχη, όπως ο Μάκης Βορίδης, το όνομα του οποίου έχει συνδεθεί με την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ. Η διαρκής παρουσία τέτοιων υποθέσεων ενισχύει την εικόνα μιας κυβέρνησης που βρίσκεται σε άμυνα.Στο ήδη επιβαρυμένο αυτό τοπίο έρχονται να προστεθούν και οι πρόσφατες εξελίξεις στον ΟΠΕΚΕΠΕ, όπου οι παραιτήσεις στελεχών υπό το βάρος ελέγχων και καταγγελιών για κακοδιαχείριση και αδιαφάνεια άνοιξαν ένα νέο μέτωπο για την κυβέρνηση. Οι εξελίξεις αυτές ενισχύουν την εικόνα μιας διοίκησης που αδυνατεί να προλάβει τα προβλήματα και καταφεύγει σε αποχωρήσεις όταν αυτά διογκώνονται.
Το αφήγημα των «αρίστων», που αποτέλεσε κεντρικό πυλώνα της κυβερνητικής ρητορικής, δοκιμάζεται πλέον στην πράξη και καταρρέει με πάταγο. Όταν οι παραιτήσεις συσσωρεύονται και συνδέονται, άμεσα ή έμμεσα, με σκιές και ελέγχους, τότε η εικόνα της αποτελεσματικής διακυβέρνησης υποχωρεί.Η παραίτηση Λαζαρίδη δεν είναι απλώς άλλη μία αποχώρηση. Είναι ακόμη ένα επεισόδιο σε μια επαναλαμβανόμενη ιστορία, όπου η πολιτική ευθύνη εμφανίζεται καθυστερημένα και υπό πίεση. Και όσο αυτή η ιστορία επαναλαμβάνεται, τόσο ενισχύεται η εντύπωση ότι το πρόβλημα δεν αφορά μόνο πρόσωπα, αλλά τον ίδιο τον τρόπο άσκησης της εξουσίας.
