Του Κώστα Παππά
Το συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας ξεκινά σήμερα με την ηγεσία να επιχειρεί να εκπέμψει μήνυμα συσπείρωσης, σταθερότητας και πολιτικής κυριαρχίας. Όμως πίσω από τα φώτα, τα χειροκροτήματα και τα προσεκτικά σκηνοθετημένα συνθήματα περί «ενότητας», δεσπόζουν δύο εκκωφαντικές απουσίες: εκείνες των πρώην πρωθυπουργών Κώστα Καραμανλή και Αντώνη Σαμαρά.
Και τότε το ερώτημα γίνεται αναπόφευκτο: ποιος ακριβώς θα μιλήσει για ενότητα;
Πώς μπορεί να στηθεί ένα αφήγημα κομματικής συνοχής όταν ο ένας πρώην πρωθυπουργός επιλέγει συνειδητά να απέχει, θεωρώντας προφανώς ότι τον χωρίζει πολιτική και ιδεολογική άβυσσος από τη σημερινή ηγεσία, ενώ ο άλλος βρίσκεται εκτός κόμματος, διαγραμμένος από τον ίδιο τον πρόεδρο της παράταξης; Δεν πρόκειται για μια απλή εσωκομματική δυσφορία ούτε για προσωπικές αποστάσεις που συναντώνται συχνά στα μεγάλα κόμματα εξουσίας. Πρόκειται για μια βαθιά πολιτική ρήξη με το ίδιο το πρόσφατο παρελθόν της ΝΔ.
Η εικόνα είναι αποκαλυπτική και πολιτικά άβολη. Ένα κόμμα που κυβέρνησε επί δεκαετίες τη χώρα, εμφανίζεται σήμερα σαν να επιχειρεί να αποκοπεί από κρίσιμα κομμάτια της ίδιας του της ιστορίας. Σαν να θέλει να παρουσιάσει μια νέα εκδοχή του εαυτού του, χωρίς ενοχλητικές υπενθυμίσεις, χωρίς εσωτερικές διαφοροποιήσεις, χωρίς τις φωνές εκείνες που θυμίζουν ότι η ΝΔ δεν ήταν πάντοτε αυτό που είναι σήμερα.
Το ακόμη πιο παράδοξο είναι ότι η ηγεσία θα επιμείνει σχεδόν τελετουργικά στο σύνθημα της «μεγάλης κεντροδεξιάς παράταξης». Όμως μεγάλες παρατάξεις δεν χτίζονται με διαγραφές, σιωπές και αποστάσεις. Δεν μπορούν να μιλούν για πολιτική συνέχεια όταν βρίσκονται σε σύγκρουση με δύο πρώην αρχηγούς και πρωθυπουργούς τους. Και σίγουρα δεν μπορούν να πείσουν για εσωτερική αρμονία όταν οι πιο εμβληματικές μορφές του πρόσφατου παρελθόντος απουσιάζουν είτε από επιλογή είτε από εξαναγκασμό.
Το συνέδριο αυτό ίσως τελικά δεν καταγραφεται για όσα θα ειπωθούν από το βήμα. Αλλά για όσα δεν θα ειπωθούν. Και κυρίως για εκείνους που δεν θα βρίσκονται στην αίθουσα.
