Τάσος Βούτσας
Συγγραφέας
Μάης 2026
Ορχομενός
«Σαν τελειώσω τη δουλειά με το Ιράν, στον γυρισμό θα τακτοποιήσω και την Κούβα».
Η φράση αυτή, που αποδίδεται στον Πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, αποτυπώνει με ανατριχιαστική ωμότητα το επίπεδο με το οποίο συχνά αντιμετωπίζεται η διευθέτηση πολιτικών, γεωστρατηγικών ή ακόμη και θρησκευτικών διαφορών με λαούς που βρίσκονται είτε μακριά είτε κοντά στα σύνορα της Αμερικής.
Μου έρχεται, στ’ αλήθεια, ξανά και ξανά στον νου το φοβερό κείμενο της Αποκάλυψης του Ιωάννη, όπου αναφέρεται:
«Και είδον ότι ήνοιξε το Αρνίον μίαν εκ των επτά σφραγίδων, και ήκουσα ενός εκ των τεσσάρων ζώων λέγοντος ως φωνή βροντής· Έρχου…»
Κεφάλαιο 6, στίχος 1
Με απλά λόγια, ο Ιησούς Χριστός ανοίγει τις κερκόπορτες του Ουρανού, εξαπολύοντας δυνάμεις που θα κρίνουν τον κόσμο. Κάθε φορά που ανοίγει μια σφραγίδα, ένα από τα τέσσερα άλογα φωνάζει «έλα» και παρουσιάζεται ένας καβαλάρης.
Το κόκκινο άλογο — ο Πόλεμος.
Ο καβαλάρης του αρπάζει ένα μεγάλο σπαθί και λαμβάνει την εξουσία να αφαιρέσει την ειρήνη από τη Γη.
Στ’ αλήθεια, όπου κι αν γυρίσω το βλέμμα, ο κόσμος γύρω με πληγώνει.
Ακόμη και ο αρχαίος επικός ποιητής Στασίνος, που συνέθεσε τα Κύπρια Έπη, συνέλαβε μια φρικτή ιδέα:
ο Δίας, όταν είδε ότι οι άνθρωποι αυξάνονταν συνεχώς και η Γη κόντευε να βουλιάξει από το βάρος τους, αποφάσισε να τους λιγοστέψει προκαλώντας πολέμους ανάμεσά τους.
Οι σημερινοί πόλεμοι πυροδοτούνται και θεριεύουν με έπαθλο τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών και ενεργειακών πόρων: πετρέλαιο, φυσικό αέριο, σπάνιες γαίες και ό,τι άλλο κινεί την απληστία των ισχυρών.
Ποια τυφλή μοίρα των ανθρώπων τούς οπλίζει με κοφτερά σπαθιά και μπομπάρδες τρικάταρτες;
Σίγουρα, τέτοιες ανατριχιαστικές δηλώσεις, όπως «να τελειώσει η δουλειά», γεμίζουν τις τσέπες των εμπόρων όπλων και όλων όσοι τα διακινούν, σκορπίζοντας τρόμο και δυστυχία στον απλό κοσμάκη.
Αναρίθμητες χήρες και ορφανά.
Για εμάς, απλώς αριθμοί.
Κι όμως, ακόμη συνορεύουμε με τη φρίκη.
Ωσότου , ποιος να ξέρει; μας χτυπήσει κι εμάς την πόρτα κάποιος άφρων γείτονας, παρότι σύμμαχος του ΝΑΤΟ, που τροχίζει ολημερίς τα μαχαίρια του και φοβερίζει πως θα ’ρθει κάποια νύχτα.
Αν λογαριάσουμε, από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου έως σήμερα, έχουν ξεσπάσει πάνω από διακόσιοι πενήντα πόλεμοι. Από αυτούς, πενήντα με εξήντα υπήρξαν μεγάλοι και τρομακτικοί, με χιλιάδες ή και εκατομμύρια νεκρούς, αγνοούμενους, πληγωμένους και βαριά τραυματισμένους.
Έτσι εκκολάφθηκαν, σαν το αυγό του φιδιού, οι πόλεμοι της Κορέας, του Βιετνάμ και, πιο πρόσφατα, η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, που δικαιολογήθηκε από τη Μόσχα ως προστασία των ρωσόφωνων πληθυσμών.
Στην άλλη πλευρά, ο πρώην γελωτοποιός και σημερινός Πρόεδρος της Ουκρανίας, Βολοντίμιρ Ζελένσκι, υπέγραψε — θα έλεγε κανείς — γραμμάτια παραμονής στην εξουσία, επιδιώκοντας την ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ ή ακόμη και στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Και εδώ γεννιέται το ερώτημα:
μήπως η πορεία αυτή οδηγεί τους λαούς σε νέα φτωχοποίηση;
Κι εμείς, άλλωστε, μπήκαμε κάποτε με ορμή στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τώρα κολυμπούμε καταμεσής της φτώχειας, γιατί μας πήραν 340 δραχμές από την τσέπη και μας έδωσαν αντ’ αυτού ένα ευρώ.
Έτσι, πριν από μερικά χρόνια, οι μεγάλοι της Ευρώπης — Γερμανία, Γαλλία και άλλοι — μας επέβαλαν τρία φαρμακερά μνημόνια χρέους. Και τώρα κοντοζυγώνει, λένε, και το τέταρτο, πετσοκόβοντας μισθούς και συντάξεις και σκορπίζοντας στα πέρατα του κόσμου το πολυτιμότερο κομμάτι της Ελλάδας: το προικισμένο, μορφωμένο ανθρώπινο δυναμικό της.
Ήρθε όμως η ώρα να πληρώσουν κι εκείνοι το μάρμαρο.
Η φτωχοποίηση της Ευρώπης, με τη δήθεν λιτότητα, είχε ως φυσική συνέπεια να μην μπορεί πια ο λαός να αγοράζει τα ακριβά προϊόντα τους. Έτσι, για παράδειγμα, η Volkswagen αναγκάζεται να τροποποιεί γραμμές παραγωγής αυτοκινήτων, μετατρέποντάς τες σε παραγωγή αρμάτων μάχης Leopard, ώστε να πάρει κι αυτή το μερίδιό της από τη νέα φάμπρικα των απανταχού πολέμων.
Κι αν θέλει κανείς συνέχεια της φρίκης, ας κοιτάξει στη γειτονική Μέση Ανατολή.
Ένα καζάνι που βράζει.
Ένα πάνοπλο Ισραήλ, που βάλθηκε να αφανίσει τον τελευταίο Παλαιστίνιο στη Γάζα, σκορπίζοντας χαλάσματα και νεκρούς, θέλοντας — καθώς λένε — πάνω στα ερείπια και στα άταφα σώματα να οικοδομήσει μια νέα Ριβιέρα.
Ποιος λησμονεί τους ατελείωτους πολέμους στο Ιράκ και στη Λιβύη, όπου εξολόθρευσαν τους άλλοτε αγαπημένους υποτακτικούς τους, τον Σαντάμ Χουσεΐν και τον Καντάφι, επειδή κάποια στιγμή σήκωσαν κεφάλι, απαιτώντας μερίδιο από τα κέρδη των πετρελαιοπηγών τους;
Τον πρώτο τον ξέθαψαν από ένα λαγούμι όπου είχε κρυφτεί.
Τον δεύτερο τον έσερναν δεμένο πίσω από ένα αγροτικό αυτοκίνητο, ώσπου να ξεψυχήσει.
Κι αν έβλεπαν χαΐρι οι λαοί τους, ποιος θα νοιαζόταν;
Ακόμη βολοδέρνουν ανάμεσα σε αντίπαλες φατρίες.
Και στην Αφρική;
Κονγκό, Ρουάντα, Αγκόλα, Σουδάν, Αιθιοπία, Σομαλία.
Γενοκτονίες, εμφύλιοι, ανταρτοπόλεμοι, πείνα, ξεριζωμός.
Ας αφήσουμε, όμως, για λίγο τον διαρκή θρήνο κι ας σταθούμε στην τελευταία επανδρωμένη πτήση τριών κοσμοναυτών, που ταξίδεψαν για να εξερευνήσουν, να φωτογραφίσουν και να μελετήσουν την αθέατη πλευρά της Σελήνης.
Ας ακούσουμε τι ομολόγησαν αντικρίζοντας τη Γη από τα φινιστρίνια τους.
Ο Αφροαμερικανός κοσμοναύτης Βίκτορ Γκλόβερ είπε:
«Πιστέψτε με, φαίνεται καταπληκτικά. Είναι όμορφη. Και από τόσο ψηλά και μακριά μοιάζει σαν να είμαστε όλοι ένας λαός».
Η κοσμοναύτισσα Κρίστεν Κοχ αποκρίθηκε:
«Ειλικρινά, αυτό που με εντυπωσιάζει δεν είναι απλώς η Γη, αλλά το απόλυτο σκοτάδι γύρω της. Μοιάζει σαν μια σωσίβια λέμβος».
Μήπως η ανθρωπότητα έχει αγγίξει την πτώση της Βαβυλώνας;
Στην Αποκάλυψη του Ιωάννη, στα κεφάλαια 17 και 18, διαβάζουμε:
«Μετά ταύτα είδον άγγελον καταβαίνοντα εκ του ουρανού, έχοντα εξουσίαν μεγάλην, και η γη εφωτίσθη εκ της δόξης αυτού. Και έκραξεν εν ισχυρά φωνή λέγων· Έπεσεν, έπεσεν η Βαβυλών…»
Στο διά ταύτα, μήπως πρέπει ολάκερη η ανθρωπότητα να σηκωθεί επιτέλους από τους καναπέδες της;
Να τσουβαλιάσει όλους τους ισχυρούς που διαφεντεύουν τη μοίρα μας μέσα σε ένα τεράστιο διαστημόπλοιο και να τους στείλει να δουν κι εκείνοι την πανέμορφη Γη μας από ψηλά;
Ίσως τότε συνετιστούν.
Ίσως προλάβουν να τη δουν πριν την αφανίσουν με την αμετροέπεια, την αρχομανία και την απληστία τους.
Κι ας μη λησμονούμε ποτέ και το μερίδιο της δικής μας ευθύνης.
Γιατί εμείς τους εκλέγουμε.
