epikaira.gr
Η πολιτική ιστορία διδάσκει ότι τα μεγάλα κόμματα δεν κινδυνεύουν από την αυτοκριτική, κινδυνεύουν από την έλλειψή της. Κι όμως, η σημερινή επίθεση του Μακάριου Λαζαρίδη κατά του Νίκου Δένδια αποκαλύπτει ακριβώς αυτό το φοβικό σύνδρομο που διαπερνά τμήματα της Νέας Δημοκρατίας: την αδυναμία να κοιταχτούν στον καθρέφτη.
Ο Νίκος Δένδιας δεν έκανε τίποτα περισσότερο από το αυτονόητο. Σε μια περίοδο όπου οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν επιδόσεις που μόνο θριαμβευτικές δεν μπορούν να χαρακτηριστούν, τόλμησε να πει ότι στο συνέδριο πρέπει να υπάρξει ειλικρινής συζήτηση για το «τι δεν κάνουμε σωστά». Μίλησε για αγωνία. Για τα «δυάρια» και τα «τριάρια» που δεν συνάδουν με την ιστορική διαδρομή της παράταξης. Δηλαδή, μίλησε πολιτικά.
Και τι εισέπραξε; Επίπληξη. Σχεδόν κομματική νουθεσία. Ο Μακάριος Λαζαρίδης έσπευσε να υποδείξει ότι τέτοιες απόψεις λέγονται στα συλλογικά όργανα και όχι δημοσίως, αφήνοντας αιχμές για το αν ένας «πρωτοκλασάτος» υπουργός οφείλει να εκφράζεται έτσι. Η ειρωνεία είναι προφανής: ζητείται από έναν κορυφαίο υπουργό να κάνει… αυτοκριτική για το ότι ζήτησε αυτοκριτική.
Το πρόβλημα όμως δεν είναι προσωπικό. Είναι βαθιά πολιτικό. Ορισμένοι «αλεξιπτωτιστές» της ΝΔ συμπεριφέρονται σαν να κληρονόμησαν την παράταξη ως προσωπικό τους τσιφλίκι. Ξεχνούν ότι η Νέα Δημοκρατία δεν είναι μηχανισμός εσωκομματικής πειθαρχίας αλλά ιστορικό ρεύμα που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής με στόχο τη σύνθεση, τη σοβαρότητα και τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό. Η αυτοκριτική δεν ήταν ποτέ εχθρός της παράταξης· ήταν εργαλείο επιβίωσης. Αν όλα βαίνουν τόσο άριστα, τότε γιατί οι αριθμοί δεν πείθουν; Γιατί χρειάζεται τόση ένταση απέναντι σε μια απλή προτροπή για απολογισμό;
Η επίκληση της ανθεκτικότητας της κυβέρνησης Μητσοτάκη και οι συγκρίσεις με πολιτικούς αντιπάλους, όπως ο Ανδρουλάκης ή η Κωνσταντοπούλου, μπορεί να λειτουργούν επικοινωνιακά, αλλά δεν απαντούν στο βασικό ερώτημα: νιώθει πράγματι η κοινωνία ότι η κυβέρνηση αφουγκράζεται τις ανησυχίες της;
Η αλαζονεία είναι ύπουλος αντίπαλος. Δημιουργεί την ψευδαίσθηση ισχύος την ώρα που διαβρώνει τα θεμέλια. Αν η λέξη «αυτοκριτική» ηχεί ως απειλή σε ορισμένα στελέχη, τότε το πρόβλημα δεν είναι οι δηλώσεις Δένδια. Είναι η εσωτερική ανασφάλεια μιας ηγετικής ομάδας που φοβάται τον διάλογο.
Και τα μεγάλα κόμματα δεν μικραίνουν από τις ερωτήσεις. Μικραίνουν όταν τις απαγορεύουν.
