Του Κώστα Παππά
Λίγο πριν από το συνέδριό του, το ΠΑΣΟΚ εισέρχεται σε μια περίοδο έντονης εσωκομματικής αναταραχής, με τις γραμμές να σκληραίνουν και τα στρατηγικά διλήμματα να έρχονται στην επιφάνεια χωρίς φίλτρα. Τα «προεόρτια» της σύγκρουσης ξεκίνησαν ήδη από το τραπέζι της Πολιτικής Γραμματείας, όπου κορυφαία στελέχη έθεσαν ευθέως ζήτημα πορείας και αποτελεσματικότητας της σημερινής στρατηγικής.
Η παρέμβαση του Χάρη Δούκα, με την ωμή διαπίστωση ότι «η στρατηγική απέτυχε» και ότι ο στόχος της πρώτης θέσης απομακρύνεται, άνοιξε έναν κύκλο αντιπαραθέσεων που δύσκολα θα κλείσει πριν το συνέδριο. Η πρότασή του για ψήφισμα που θα αποκλείει μετεκλογική συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία ανέδειξε μια από τις πιο βαριές συγκρούσεις που έρχονται: το αν το ΠΑΣΟΚ θα δεσμευτεί εκ των προτέρων ή θα κρατήσει ανοιχτό το πεδίο των επιλογών του. Στο ίδιο μήκος κύματος, αν και με διαφορετικό ύφος, κινείται και ο Παύλος Γερουλάνος, που προειδοποιεί για τη «βελόνα» των δημοσκοπήσεων και ζητά άμεση πολιτική κινητοποίηση και ουσιαστικές αποφάσεις.
Απέναντι σε αυτή τη δυναμική, η ηγεσία και τα στελέχη που τη στηρίζουν, με αιχμή τον Νίκο Ανδρουλάκη και την Άννα Διαμαντοπούλου, απορρίπτουν το ψήφισμα, μιλώντας για εσωτερική αμφισβήτηση και πολιτικό λάθος στρατηγικής. Η σύγκρουση δεν περιορίζεται όμως μόνο στο θέμα των συνεργασιών. Αγγίζει τον ίδιο τον πυρήνα της φυσιογνωμίας του κόμματος, τη σχέση ηγεσίας–στελεχών και την καχυποψία ότι ορισμένοι κινούνται ήδη με όρους μελλοντικών εσωκομματικών αναμετρήσεων.
Το κλίμα «όλοι εναντίον όλων» επιβαρύνεται περαιτέρω από τις συζητήσεις για υποψηφιότητες, τις γκρίνιες περί ίσων κανόνων, αλλά και τα ανοίγματα προς άλλα προοδευτικά κόμματα και πρόσωπα, που προκαλούν αντιδράσεις στο εσωτερικό. Το ενδεχόμενο ηλεκτρονικού δημοψηφίσματος και οι διεργασίες για διεύρυνση δείχνουν ότι η ηγεσία αναζητά διεξόδους, αλλά ταυτόχρονα ρίχνουν λάδι στη φωτιά.
Το συνέδριο, έτσι, δεν θα είναι μια τυπική διαδικασία επικύρωσης αποφάσεων. Θα είναι πεδίο σύγκρουσης για τη στρατηγική, τις συμμαχίες και το ίδιο το πολιτικό μέλλον του ΠΑΣΟΚ. Και το στοίχημα δεν είναι απλώς η ενότητα, αλλά η πειστική απάντηση στο ερώτημα: προς τα πού και με ποιο σχέδιο.
