Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ήδη παρατάξει στον Περσικό Κόλπο τη ναυτική δύναμη κρούσης του αεροπλανοφόρου USS Abraham Lincoln, στέλνοντας ένα σαφές μήνυμα στην Τεχεράνη. Ωστόσο, ενώ οι στρατιωτικοί στόχοι είναι χαρτογραφημένοι, η «επόμενη ημέρα» αποτελεί έναν επικίνδυνο γρίφο. Το BBC αναλύει τα επτά επικρατέστερα σενάρια που θα μπορούσαν να διαμορφώσουν το μέλλον της περιοχής.
1. Το «Δημοκρατικό Mirage»: Χειρουργικά πλήγματα και πτώση καθεστώτος
Σύμφωνα με το πλέον αισιόδοξο σενάριο, οι ΗΠΑ θα εξουδετερώσουν με απόλυτη ακρίβεια τις υποδομές των Φρουρών της Επανάστασης (IRGC) και τις πυρηνικές εγκαταστάσεις. Η υπόθεση εργασίας εδώ θέλει το καθεστώς να καταρρέει σαν χάρτινος πύργος, παραχωρώντας τη θέση του σε μια ομαλή δημοκρατική μετάβαση.
Η ένσταση: Η ιστορία στο Ιράκ και τη Λιβύη διδάσκει ότι το κενό εξουσίας σπανίως οδηγεί στη δημοκρατία, αλλά συχνότερα στο χάος. Μόνο η Συρία το 2024 έδειξε ένα διαφορετικό μοντέλο εσωτερικής ανατροπής, χωρίς άμεση δυτική επέμβαση, σύμφωνα με το βρετανικό πρακτορείο. .
2. Το «Βενεζουελανικό Μοντέλο»: Επιβίωση με συμβιβασμούς
Εδώ το καθεστώς δεν καταρρέει, αλλά εξαναγκάζεται σε μια ταπεινωτική αναδίπλωση. Η Τεχεράνη παραμένει όρθια, αλλά «παγώνει» το πυρηνικό της πρόγραμμα και σταματά να χρηματοδοτεί παραστρατιωτικές ομάδες στην περιοχή.
Πιθανότητα: Χαμηλή. Το θεοκρατικό σύστημα του Ιράν έχει επιδείξει 47 χρόνια ανθεκτικότητας στις πιέσεις και δύσκολα θα άλλαζε στρατηγική «DNA».
3. Η Στρατιωτική μετάλλαξη: Η ώρα των Στρατηγών
Ένα από τα πιο ρεαλιστικά σενάρια θέλει τη θρησκευτική ηγεσία να παραγκωνίζεται από το ίδιο το «βαθύ κράτος» ασφαλείας. Σε μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης, οι ανώτατοι αξιωματικοί των Φρουρών της Επανάστασης θα μπορούσαν να αναλάβουν τα ηνία, μετατρέποντας το Ιράν σε μια καθαρά στρατιωτική δικτατορία προκειμένου να διασφαλίσουν την επιβίωση της δομής εξουσίας.
4. Η περιφερειακή ανάφλεξη: «Το δάχτυλο στη σκανδάλη»
Το Ιράν δεν θα μείνει θεατής. Διαθέτοντας ένα τρομακτικό οπλοστάσιο βαλλιστικών πυραύλων και drones, μπορεί να πλήξει αμερικανικές βάσεις στο Μπαχρέιν και το Κατάρ ή υποδομές σε γειτονικές χώρες όπως η Ιορδανία και η Σαουδική Αραβία. Η νευρικότητα των Αράβων γειτόνων είναι έκδηλη, καθώς φοβούνται ότι θα γίνουν οι «παράπλευρες απώλειες» μιας σύγκρουσης γιγάντων.
5. Ενεργειακό Σοκ: Νάρκες στο στενό του Ορμούζ
Μια κίνηση απελπισίας αλλά και τεράστιας στρατηγικής ισχύος: η ναρκοθέτηση του Στενού του Ορμούζ. Με το 25% του παγκόσμιου πετρελαίου να διέρχεται από εκεί, ένας αποκλεισμός θα προκαλούσε παγκόσμια οικονομική ασφυξία, μετατρέποντας μια τοπική σύρραξη σε διεθνή κρίση.
6. Ο Ασύμμετρος εφιάλτης: Επίθεση «σμήνους»
Το Ναυτικό των Φρουρών της Επανάστασης ειδικεύεται στον αντισυμβατικό πόλεμο. Μια μαζική επίθεση από εκατοντάδες drones και ταχύπλοα φορτωμένα με εκρηκτικά θα μπορούσε να «κορέσει» την αμερικανική άμυνα.
Στόχος: Η βύθιση ενός αμερικανικού πολεμικού πλοίου. Μια τέτοια εξέλιξη, με μνήμες από την επίθεση στο USS Cole, θα αποτελούσε τη μέγιστη ταπείνωση για την Ουάσιγκτον.
7. Η απόλυτη αποσταθεροποίηση: Εμφύλιος και προσφυγιά
Το χειρότερο σενάριο προβλέπει τη μετατροπή μιας χώρας 93 εκατομμυρίων κατοίκων σε «νέα Συρία». Η κατάρρευση της κεντρικής διοίκησης θα μπορούσε να ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου για εθνοτικές συγκρούσεις (Κούρδοι, Βαλούχοι) και έναν αιματηρό εμφύλιο, πυροδοτώντας μια ανθρωπιστική κρίση πρωτοφανών διαστάσεων.
Το Συμπέρασμα: Στο επίκεντρο όλων αυτών βρίσκεται ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ. Το μεγάλο ερώτημα παραμένει αν η Ουάσιγκτον διαθέτει μια σαφή «στρατηγική εξόδου» ή αν πρόκειται να παρασυρθεί σε έναν πόλεμο χωρίς τέλος, με το κόστος της αποτυχίας να βαραίνει ολόκληρη την υφήλιο.
