Του Κώστα Παππά
Τα ξημερώματα της 26ης Ιανουαρίου 2026, η εργασία μετατράπηκε σε θάνατο. Μια ισχυρή έκρηξη συγκλόνισε το εργοστάσιο της Βιολάντα στα Τρίκαλα, καταστρέφοντας ολοσχερώς μια πρότυπη μονάδα παραγωγής και παρασύροντας στον θάνατο τέσσερις γυναίκες εργαζόμενες. Μία ακόμη αγνοείται. Η τοπική κοινωνία πάγωσε. Η Ελλάδα βυθίστηκε για ακόμη μία φορά στο πένθος.
Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί την τραγωδία που θα ακολουθούσε. Λίγες ώρες νωρίτερα, οι εργαζόμενοι της μπισκοτοβιομηχανίας είχαν βρεθεί όλοι μαζί σε κλίμα γιορτής, στην κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας. Γέλια, ευχές, φωτογραφίες. Τίποτα δεν προμήνυε ότι το ίδιο βράδυ ο χώρος εργασίας τους θα μετατρεπόταν σε φλεγόμενη παγίδα.
Μέσα από τις στάχτες και τις φλόγες, οι διασώστες ανέσυραν απανθρακωμένα τα σώματα 5 γυναικών, ενώ τα ερωτήματα για τα αίτια της έκρηξης πληθαίνουν. Τι εξερράγη; Γιατί; Και κυρίως: θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί;
Η τραγωδία στα Τρίκαλα δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό. Είναι ένας ακόμη κρίκος σε μια μακριά, αιματηρή αλυσίδα εργατικών δυστυχημάτων που σημάδεψαν τη σύγχρονη ελληνική ιστορία. Από την Πετρόλα το 1992, όπου μια διαρροή υγραερίων μετέτρεψε το διυλιστήριο της Ελευσίνας σε κόλαση, αφήνοντας πίσω της 15 νεκρούς και δεκάδες τραυματίες, μέχρι την ΠΥΡΚΑΛ το 1995, όπου μια «καθημερινή» διαδικασία συναρμολόγησης πυρομαχικών κατέληξε σε φονική έκρηξη.
Το 1999, στον σεισμό της Αθήνας, το εργοστάσιο της Ρικομέξ στο Μενίδι κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος, θάβοντας κάτω από τα ερείπια 39 εργαζόμενους. Το 2003, εκρήξεις στη Σωληνουργία Κορίνθου και στη Λαχαναγορά του Ρέντη αποκάλυψαν ξανά την απουσία βασικών κανόνων ασφάλειας. Το 2010, η φωτιά στη Marfin στέρησε τη ζωή σε τρεις υπαλλήλους, ανάμεσά τους και μια έγκυο γυναίκα, μπροστά στα μάτια μιας ολόκληρης κοινωνίας.
Πιο πρόσφατα, η ΛΑΡΚΟ το 2019 και η ΕΛΤΕΚ στα Γρεβενά το 2022 υπενθύμισαν με τον πιο βίαιο τρόπο ότι οι χώροι εργασίας υψηλού κινδύνου συνεχίζουν να λειτουργούν με ελλείψεις, παραλείψεις και επικίνδυνες σιωπές.
Η έκρηξη στη Βιολάντα δεν είναι απλώς ένα «ατύχημα». Είναι μια ακόμα τραγική υπενθύμιση . Πόσοι ακόμη πρέπει να χαθούν για να πάψει η ανθρώπινη ζωή να θεωρείται παράπλευρη απώλεια της παραγωγής; Πόσες βάρδιες θα τελειώσουν με σειρήνες αντί για σχόλασμα;
