Του Κώστα Παππά
Η χθεσινή κακοκαιρία στην Ελλάδα δεν μπορεί και δεν πρέπει να παρουσιαστεί ως ένα απλό φυσικό φαινόμενο. Ήταν ένα ακόμη τραγικό γεγονός που κόστισε τη ζωή σε δύο ανθρώπους και ανέδειξε, με τον πιο σκληρό τρόπο, τη διαχρονική αδυναμία του κράτους να προστατεύσει τους πολίτες του. Για άλλη μια φορά, η ανθρώπινη απώλεια αντιμετωπίστηκε ως «παράπλευρη συνέπεια» και όχι ως αποτυχία που έχει ονοματεπώνυμο.
Οι εικόνες ήταν γνώριμες: δρόμοι πλημμυρισμένοι, αυτοκίνητα ακινητοποιημένα, περιοχές αποκλεισμένες, πολίτες παγιδευμένοι χωρίς άμεση βοήθεια. Κι όμως, τίποτα από αυτά δεν ήταν απρόβλεπτο. Οι προειδοποιήσεις είχαν δοθεί, οι υπηρεσίες γνώριζαν τι ερχόταν, αλλά η αντίδραση αποδείχθηκε ανεπαρκής και καθυστερημένη. Το αποτέλεσμα ήταν μοιραίο.
Η πραγματικότητα είναι ότι η Ελλάδα παραμένει επικίνδυνα απροετοίμαστη. Υποδομές παραμελημένες, αποστραγγιστικά και αντιπλημμυρικά έργα που μένουν στα χαρτιά, ρέματα που έχουν καλυφθεί πρόχειρα και ένας πολεοδομικός σχεδιασμός που αγνοεί βασικούς κανόνες ασφάλειας. Όταν η φύση θυμίζει τα όριά της, το σύστημα καταρρέει με εκκωφαντικό τρόπο.Ακόμη πιο ανησυχητική είναι η διαχείριση μετά την τραγωδία. Δηλώσεις συμπάθειας, γενικόλογες αναφορές σε «ακραίες συνθήκες» και μια μόνιμη προσπάθεια να διαχυθούν οι ευθύνες. Κανείς δεν λογοδοτεί, κανείς δεν αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη. Οι νεκροί μετατρέπονται σε αριθμούς και η συζήτηση μετατοπίζεται γρήγορα, μέχρι να έρθει η επόμενη κακοκαιρία και να επαναληφθεί το ίδιο έργο.
Οι δύο άνθρωποι που χάθηκαν δεν ήταν άτυχοι. Ήταν εκτεθειμένοι. Εκτεθειμένοι σε ένα κράτος που λειτουργεί περισσότερο αντιδραστικά παρά προληπτικά και που δείχνει να αποδέχεται τις απώλειες ως αναπόφευκτες. Όμως τίποτα δεν είναι αναπόφευκτο όταν υπάρχει σχέδιο, πρόληψη και σοβαρή οργάνωση.Η χθεσινή κακοκαιρία δεν αποκάλυψε απλώς τις αδυναμίες μας· τις επιβεβαίωσε. Και όσο η πολιτεία δεν αντιμετωπίζει την ασφάλεια των πολιτών ως απόλυτη προτεραιότητα, τόσο θα συνεχίζουμε να μετράμε νεκρούς και να αναρωτιόμαστε, κάθε φορά, γιατί δεν έγινε κάτι νωρίτερα.
