Του Κώστα Παππά
Η αυριανή συνάντηση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη με εκπροσώπους των αγροτών πραγματοποιείται υπό το βάρος έντονης κοινωνικής και πολιτικής πίεσης. Οι μαζικές κινητοποιήσεις σε όλη τη χώρα δεν προέκυψαν αιφνιδιαστικά, αλλά αποτελούν το αποτέλεσμα μιας μακράς περιόδου συσσωρευμένων προβλημάτων και κυβερνητικής αδράνειας απέναντι στον πρωτογενή τομέα.
Παρά τις επανειλημμένες προειδοποιήσεις των αγροτών, η κυβέρνηση εμφανίστηκε για μήνες να υποβαθμίζει το μέγεθος της κρίσης, περιοριζόμενη σε αποσπασματικά μέτρα και επικοινωνιακές παρεμβάσεις. Το αυξημένο κόστος παραγωγής, οι χαμηλές τιμές στα προϊόντα, η ενεργειακή ακρίβεια και οι ζημιές από την κλιματική αλλαγή έχουν οδηγήσει χιλιάδες εκμεταλλεύσεις σε οικονομικό αδιέξοδο, χωρίς ουσιαστικό σχέδιο στήριξης.
Στο πλαίσιο αυτό, η αυριανή συνάντηση περισσότερο θυμίζει προσπάθεια πολιτικής εκτόνωσης παρά ουσιαστικής επίλυσης των προβλημάτων. Το πρώτο σενάριο που εξετάζεται είναι η παρουσίαση περιορισμένων παροχών και γενικών δεσμεύσεων, με στόχο την αποκλιμάκωση των κινητοποιήσεων. Ένα τέτοιο αποτέλεσμα, ωστόσο, δύσκολα θα πείσει έναν αγροτικό κόσμο που δηλώνει κουρασμένος από υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα.
Το δεύτερο σενάριο αφορά τη μετακύλιση των ευθυνών. Η κυβέρνηση ενδέχεται να επικαλεστεί δημοσιονομικούς περιορισμούς, ευρωπαϊκές δεσμεύσεις ή διεθνείς συνθήκες, αποφεύγοντας να αναλάβει το πολιτικό κόστος γενναίων αποφάσεων. Σε αυτή την περίπτωση, η σύγκρουση με τους αγρότες όχι μόνο δεν θα εκτονωθεί, αλλά πιθανότατα θα οξυνθεί.
Το τρίτο και πιο ανησυχητικό σενάριο είναι η πλήρης αποτυχία του διαλόγου. Αν η συνάντηση περιοριστεί σε τυπικές διαπιστώσεις και ασαφείς εξαγγελίες, οι αγρότες είναι αποφασισμένοι να κλιμακώσουν τις κινητοποιήσεις τους, θεωρώντας ότι η κυβέρνηση δεν αντιλαμβάνεται – ή δεν επιθυμεί να αντιμετωπίσει – τη σοβαρότητα της κατάστασης.
Η αυριανή συνάντηση, λοιπόν, δεν θα κριθεί από τις δηλώσεις, αλλά από τις πράξεις που θα ακολουθήσουν. Για πολλούς αγρότες, αποτελεί το τελευταίο τεστ αξιοπιστίας μιας κυβέρνησης που μέχρι σήμερα δείχνει να αντιμετωπίζει τον πρωτογενή τομέα περισσότερο ως πρόβλημα διαχείρισης, παρά ως στρατηγική προτεραιότητα.
