Τη δημόσια στήριξή της στο κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού, εξέφρασε στα social media η Μαρία Ντόλκα, μητέρα της Αναστασίας Παπαγγελή που σκοτώθηκε στην σιδηροδρομική τραγωδία των Τεμπών.
Η Μαρία Καρυστιανού εξαπέλυσε επίθεση κατά πολιτικών προσώπων και της Hellenic Train τόσο για τα αίτια του δυστυχήματος των Τεμπών όσο και για τις ευθύνες του, τονίζοντας πως στέκεται στο πλευρό της Μαρίας Καρυστιανού καθώς το κόμμα της θα επιχειρήσει να βάλει τέλος στην σαπίλα της πολιτικής σκηνής.
«Μην σταματάς. Φάτους τα συκώτια», έγραψε χαρακτηριστικά ενώ αναφέρθηκε και στην δικηγόρο τους, Ζωή Κωνσταντοπούλου για τους αγώνες που δίνει.
«Συνέχισε. Από την μητέρα της Αναστασίας Παπαγγελή. Ήταν μόνο 18 χρόνων. Ένα δροσερό λουλούδι. Μαζί σου, με κάθε κόστος. Άλλωστε έχω μάθει πια. Συνήθισα και εγώ», κατέληξε.
Ολόκληρη η ανάρτηση της Μαρίας Ντόλκα
«Ένα χρόνο πριν, βρίσκομαι μαζί σου κ Καρυστιανού στη Σύρο. Σε μια πρόσκληση από το σύλλογο γυναικών με αφορμή τη γιορτή της μητέρας, σε μια εκδήλωση, για να τιμήσουν μητέρες που έχασαν τα παιδιά τους στα Τέμπη. Στην εκδήλωση μια μητέρα που έχασε το παιδί της κ για χρόνια ολόκληρα αρνείται να βγει από το σπίτι της στη Σύρο. Οι ψυχικές μου δυνάμεις μου είπε με έχουν εγκαταλείψει, σήμερα όμως ήρθα για την Μαρία την Καρυστιανού.
Ένα χρόνο μετά στη Θεσσαλονίκη κάνεις ένα βήμα ακόμα μπροστά. Αναφέρετο δικαίωμα σου σαν Ελληνίδα πολίτης να θέσεις υποψηφιότητα μέσα από ένα νέο φορέα που έχει τη σφραγίδα σου. Στο Σύνταγμα της Ελλάδας όλοι οι Έλληνες κ οι Ελληνίδες έχουν το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι. Μάθημα στην Αγωγή του Πολίτη, πέμπτη δημοτικού. Θεωρώ πως χρόνια πριν δεν είχες σκεφτεί, μέσα από την καθημερινότητα σου πως θα έφτανες σε αυτή την επιλογή σου, γιατί πολύ απλά σου δολοφόνησαν το παιδί σου.
Μια γιαγιά από τη Θεσσαλονίκη μου έστειλε μήνυμα πριν από καιρό, αν ζει το εγγόνι μου ζει από τη Μαρία την Καρυστιανού. Είχες ιατρείο, είχες κ είχα μια καθημερινότητα που καμία από τις δύο μας δεν φανταζόταν ποτέ τον όλεθρο. Την απόλυτη καταστροφή, τη συντριβή που φέρνει ο χαμός του παιδιού σου, όταν απλά παίρνει ένα τρένο που δεν διανοήθηκε καμία από τις δύο μας ότι ήταν κινούμενο φέρετρο.
Η μόρφωση σου, η ψυχική σου δύναμη, η οργή σου να ανοίξεις τον σκουπιδοτενεκέ που περιέχει όλη τη σαπίλα και να τους ξεσκεπάσει, σε έφερε στη σκέψη, στη θέση ,στην ανάγκη να προκηρύξεις τη δημιουργία ενός κόμματος, ίσως πια η τελευταία επιλογή μετά από τόσες προσπάθειες να αφυπνίσεις τη συνείδηση του κόσμου, ότι στο τρένο εκείνο έφυγαν νιάτα.
Η Μάρθη κ η Αναστασία, μόνες αβοήθητες περίμεναν να πεθάνουν. Ήξεραν, ήταν νέες, είχαν αντανακλαστικά, έζησαν τις τελευταίες τους στιγμές υποφέροντας γιατί οι σάπιοι που μας κυβερνούν, δεν ήξεραν, δεν φαντάστηκαν, δεν σταμάτησαν τα κινούμενα φέρετρα, γιατί η Hellenic train δεν θα έκοβε εισιτήρια. Και τι;
Θα χάναμε τόσα εισιτήρια; Προτιμότερο να χάσουμε παιδιά ,μητέρες, πατεράδες στο τρένο από το να αδειάσουν οι τσέπες. Εδώ κ μέρες η λάσπη τους ξεχείλισε, το στόμα τους το χέρι τους δεν σταματά. Ακόμα κ τα ρούχα σου τους ενοχλούν. Εμένα βέβαια με ενοχλούν οι Καραμανλήδες που κουνούν τα βρωμοδαχτυλά τους, οι ΟΠΕΚΕΠΕΔΕΣ, που αφαίρεσαν από τα νέα παιδιά τη δυνατότητα να γυρίσουν στον τόπο τους, να αναπτύξουν εκεί στην επαρχία που ερημώνει την γεωργία κ την κτηνοτροφία, με ενοχλεί που αυτοκτόνησαν βοσκοί απελπισμένοι, γιατί ξέρω πόσο σκληρά δούλεψαν σε χωριό μεγάλωσα. Με ενοχλεί που βρέθηκαν τόσοι βουλευτές με τόσα σπίτια στα 7 αυτά τελευταία χρόνια, ενώ άνθρωποι χάνουν το ένα κ μοναδικό τους σπίτι.
Με ενοχλεί που ένας σάπιος δήθεν πολιτικός, ρωτά που βρήκες τα χρήματα για την εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη, ενώ ο ίδιος κρατούσε ένα μπακαλοχάρτο για πτυχίο, που η Ντόρα του υπενθύμισε φύγε έφαγες πολλά μας χαλάει τη μόστρα. Με ενοχλεί που ενώ ζω όπως μου υπενθυμίζουν ,σε ένα ήσυχο διαμέρισμα, κ που δεν έχω ιδέα για την αλήθεια στα Τέμπη, ότι πάω στη Λάρισα από το προηγούμενο καλοκαίρι κ η πρόεδρος του δικαστηρίου για τα βίντεο δεν τολμά να δώσει το κλειδί που φυλάσσονται τα πειστήρια που μεταφέρθηκαν στην Νομαρχία από τον κ Μπατζόπουλο, γιατί δεν χωρούσαν στον υπολογιστή του σπιτιού του κ δεν χρειαζόταν να τα δει ο κ Μπακαΐμης.
Με ενοχλεί που στη Λάρισα, οι θέσεις των κατηγορουμένων είναι άδειες, και την Αναστασία, αυτό το υπέροχο μου πλάσμα το τρώνε τα σκουλήκια, γιατί σκουλήκια αποφάσιζαν για τη ζωή της. Με ανακουφίζει η κ Κωνσταντοπούλου, η δικηγόρος μας, που τους ξεβρακώνει και ας την χτυπούν ανελέητα κ ας νιώθουν οίκτο κάποιες, που από μικρή θυμάμαι το ίδιο μπλα, μπλα ,μπλα στην τηλεόραση με δέκα κιλά τζελ στο μαλλί που παρουσίαζαν εκπομπές ,κάνοντας τον Μπαμπινιώτη για την ορθή χρήση της ελληνικής γλώσσας, όταν η μοίρα τις έφερε να είναι σε ένα χώρο που πατάνε όταν και εφόσον έχουν διάθεση κ ο Έλληνας πληρώνει.
Με ενοχλεί, πάντα από το ήσυχο διαμέρισμα μου, που δεν έχω τα αληθινά στοιχεία για τα Τέμπη, να βλέπω στο Κολωνάκι την κυρία που αντί η θέση της να είναι στις θέσεις τις άδειες στη Λάρισα στην τεράστια… αίθουσα που δεύτερη δεν υπάρχει στον κόσμο, να μπαίνει μπροστά μου στο μαγαζί με τις πανάκριβες τσάντες, ενώ θα έπρεπε να είναι μέσα.
Με ενοχλεί ότι ο δολοφόνος του παιδιού μου, που ποτέ δεν άνοιξε τον υπολογιστή του, ποτέ δεν διάβασε τις επιστολές, τα εξώδικα, να είναι έξω κ να ζει ελεύθερος γιατί ένα μόνον άρθρο του Συντάγματος τον προστατεύει. Με ενοχλεί που στη ζαχαρένια χώρα μου… κινδυνεύεις να κυκλοφορήσεις με ασφάλεια κ εσύ κ τα παιδιά σου.
Και όλοι αυτοί που ευθύνονται άκουσον άκουσον, έχουν το δικαίωμα να μην παρίστανται στις θέσεις τους στη δική. Ε λοιπόν ,ναι κυρία Καρυστιανού φάτους τα συκώτια, όπως λέει κ ένας φίλος μου γιατρός. Φάτους πριν φάνε κ άλλους νέους, τόσο όμορφους τόσο δροσερούς ,τόσο ορεξάτους για ζωή, που τους την αφαίρεσαν σε λίγα λεπτά, εκείνο το βράδυ.
Στη Θεσσαλονίκη πια, επειδή εκεί έζησα τις τελευταίες 15μερες με την Αναστασία μου ,τις τελευταίες που την άφησαν οι σαπίλες να ζήσει, δεν αντέχω να έρχομαι. Στην Αθήνα, λοιπόν, θα έρθω εκεί στη θέση που πάντα έρχομαι κ Καρυστιανού ,σαν φόρο τιμής στην Αναστασία, στη Μάρθη που μια μητέρα, τολμά να τα βάλει με τη σαπίλα, έχει τσαγανό.
Στην Αθήνα λοιπόν… Πήγα παντού, άκουσα όλους τους συγγενείς που μίλησαν για τα παιδιά τους, για τους γονείς τους, για τα αδέρφια τους. Για τα Τέμπη, ο αγώνας με κάθε τρόπο συνεχίζεται, όπως μπορεί καθείς από το δικό του μετερίζι. Δεν ξέραμε ότι θα ζήσουμε την απόλυτη καταστροφή . Δεν γεννηθήκαμε πολιτικοί.
Δεν είχαμε καμία διάθεση να διαβάζουμε ατελείωτες ώρες ή να μιλάμε στα κανάλια για την σαπίλα που δολοφόνησε τα παιδιά μας. Δεν είχα καμία διάθεση να βλέπω την απάθεια ενός άχρηστου κ ανίκανου βούτυρο μπεμπέ γόνου, να ζει κ να κινείται με προστασία, ενώ η Αναστασία δεν αναπνέει. Δεν ήθελα να τα ζήσω. Είχα μια υγιή καθημερινότητα, κ μια ήρεμη ζωή. Αυτήν την ήρεμη ζωή, ξέσκισαν οι άχρηστοι, ανίκανοι γόνοι, για να γεμίσουν τις τσέπες τους. Και να μας αδειάσουν τις ψυχές κ τα σπίτια. Μαρία, από το ήρεμο διαμέρισμα μου, από την οδυνηρή καθημερινότητα μου, από την οργή που έχω μέσα μου να μην δουν τον ήλιο ξανά, όπως δεν τον βλέπει κ η Αναστασία μου κ η Μάρθη σου.
Μην σταματάς. Φάτους τα σωθικά. Με όποιον τρόπο, όσο μπορείς, όσο αντέχεις και η μάνα αντέχει. Αυτή δίνει πνοή, ζωή στο παιδί της. Και όταν της το δολοφονούν, γίνεται λύκαινα. Συνέχισε. Από την μητέρα της Αναστασίας Παπαγγελή. Ήταν μόνο 18 χρόνων. Ένα δροσερό λουλούδι. Μαζί σου, με κάθε κόστος. Άλλωστε έχω μάθει πια. Συνήθισα και εγώ».
