Του Κώστα Παππά
Η Ελλάδα εισέρχεται σε μια περίοδο πρωτοφανούς πολιτικής ρευστότητας, με τρία νέα πολιτικά εγχειρήματα να διαμορφώνουν ήδη το σκηνικό της επόμενης ημέρας. Ο Αλέξης Τσίπρας, η Μαρία Καρυστιανού και –σε δεύτερο χρόνο– ο Αντώνης Σαμαράς εμφανίζονται έτοιμοι να προκαλέσουν μια συνολική αναδιάταξη του πολιτικού χάρτη, σε μια συγκυρία όπου η κοινωνική δυσαρέσκεια, η φθορά του κυβερνητικού σχήματος και η κρίση εκπροσώπησης δημιουργούν εκρηκτικό μείγμα.
Οι εξελίξεις αποκτούν πλέον και σαφές χρονοδιάγραμμα. Σύμφωνα με πληροφορίες που διακινούνται έντονα στο πολιτικό παρασκήνιο, η Μαρία Καρυστιανού έχει ήδη αποφασίσει να προχωρήσει στις 21 Μαϊου στις επίσημες ανακοινώσεις για τη δημιουργία πολιτικού φορέα, με δημόσια παρουσίαση που αναμένεται να σηματοδοτήσει την είσοδό της στην κεντρική πολιτική σκηνή. Το εγχείρημα φαίνεται να αποκτά οργανωτικά χαρακτηριστικά κόμματος, με δίκτυο υποστήριξης, στελέχη και πολιτικό σχεδιασμό που βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη.
Την ίδια στιγμή, πολιτικές πληροφορίες αναφέρουν ότι ο Αλέξης Τσίπρας προσανατολίζεται να προχωρήσει στη δική του μεγάλη ανακοίνωση στις 26 Μαΐου, ημερομηνία που θεωρείται κομβική για την επίσημη επανεμφάνισή του με νέο πολιτικό φορέα. Ο πρώην πρωθυπουργός επιχειρεί να εμφανιστεί όχι ως συνέχεια του παλιού ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ως εκφραστής μιας νέας κεντροαριστερής σύνθεσης, με στόχο να καλύψει το κενό που αφήνει η παρατεταμένη κρίση στον χώρο της προοδευτικής παράταξης.
Στελέχη που κινούνται γύρω από τον πρώην πρωθυπουργό μιλούν για «νέα πολιτική αρχή», με διαφορετική οργανωτική δομή, νέα πρόσωπα και στρατηγική διεύρυνσης προς την Κεντροαριστερά, την οικολογία αλλά και ένα τμήμα των απογοητευμένων ψηφοφόρων που εγκατέλειψαν τον ΣΥΡΙΖΑ μετά τις τελευταίες εκλογικές ήττες.
Η περίπτωση της Μαρίας Καρυστιανού, ωστόσο, θεωρείται από πολλούς ακόμη πιο απρόβλεπτη. Η ισχυρή κοινωνική απήχηση που απέκτησε μέσα από την τραγωδία των Τεμπών δημιούργησε ένα ιδιόμορφο πολιτικό ρεύμα, το οποίο δεν εντάσσεται εύκολα στους παραδοσιακούς ιδεολογικούς διαχωρισμούς. Αυτό ακριβώς προκαλεί ανησυχία στα κομματικά επιτελεία, καθώς η δυναμική της φαίνεται να αντλεί ψήφους από διαφορετικές κοινωνικές και πολιτικές δεξαμενές.
Οι πρώτες δημοσκοπικές ενδείξεις καταγράφουν ήδη σημάδια αποσυσπείρωσης στο υπάρχον πολιτικό σύστημα. Η Νέα Δημοκρατία παραμένει μεν κυρίαρχη, αλλά εμφανίζει αυξανόμενη φθορά, ενώ το ΠΑΣΟΚ βλέπει τον χώρο της Κεντροαριστεράς να απειλείται άμεσα από την ενδεχόμενη επιστροφή Τσίπρα. Παράλληλα, η κοινωνική δυναμική γύρω από την Καρυστιανού δημιουργεί νέα δεδομένα αντισυστημικής ψήφου.
Και ενώ το πολιτικό θερμόμετρο ανεβαίνει, στο βάθος διαγράφεται και ένας τρίτος πόλος: ο Αντώνης Σαμαράς. Ο πρώην πρωθυπουργός δεν έχει ακόμη ανοίξει τα χαρτιά του, όμως οι συνεχείς δημόσιες διαφοροποιήσεις του από την κυβερνητική γραμμή ενισχύουν τα σενάρια για δημιουργία νέου δεξιού πολιτικού σχηματισμού. Στελέχη της λεγόμενης «λαϊκής δεξιάς» παρακολουθούν στενά τις εξελίξεις, θεωρώντας ότι υπάρχει πολιτικός χώρος για μια πιο σκληρή συντηρητική έκφραση απέναντι στην κεντρώα στροφή της κυβέρνησης.
Όταν τα τρία αυτά πολιτικά εγχειρήματα πάρουν επίσημη μορφή, τότε το ελληνικό πολιτικό σύστημα θα βρεθεί μπροστά σε μια ιστορική αναδιάταξη. Για πρώτη φορά μετά την οικονομική κρίση, ο μεταπολιτευτικός διπολισμός φαίνεται να υποχωρεί μπροστά σε ένα πολυκερματισμένο σκηνικό, με νέους παίκτες, νέες συμμαχίες και αχαρτογράφητες πολιτικές ισορροπίες.
Ο Μάιος, πλέον, δεν αντιμετωπίζεται απλώς ως ένας μήνας πολιτικών εξελίξεων. Αντιμετωπίζεται ως το πιθανό σημείο εκκίνησης μιας νέας πολιτικής εποχής, όπου τα ονόματα Τσίπρας, Καρυστιανού και Σαμαράς ενδέχεται να καθορίσουν τις εξελίξεις των επόμενων μηνών.
