epikaira.gr
Η αποκάλυψη ενός πιθανού σχεδίου ανταλλαγής ελληνικών Mirage 2000 με γαλλικά Rafale, όπως φέρεται να δημοσιεύεται στον γαλλικό Τύπο, έρχεται να προστεθεί σε μια ήδη εκρηκτική συγκυρία: η Ευρωπαϊκή Ένωση εγκρίνει δάνειο-μαμούθ 90 δισεκατομμυρίων ευρώ προς την Ουκρανία, την ώρα που η Ελλάδα εμφανίζεται πρόθυμη να συμμετάσχει ενεργά σε μια πολεμική δυναμική που όχι μόνο δεν δείχνει να αποκλιμακώνεται, αλλά βαθαίνει επικίνδυνα. Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν η χώρα μας στηρίζει την Ουκρανία , αυτό είναι δεδομένο. Το ερώτημα είναι γιατί πρωταγωνιστεί, και με ποιο τίμημα.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης υπερασπίζεται τη γραμμή της πλήρους ευθυγράμμισης με τις ευρωπαϊκές αποφάσεις, δηλώνοντας πως «η Ευρώπη στέκεται στο πλευρό της Ουκρανίας» και ότι η χρηματοδότηση είναι αναγκαία για την επιβίωση του ουκρανικού κράτους. Ωστόσο, πίσω από τις διακηρύξεις περί αλληλεγγύης, διαγράφεται μια σκληρή γεωπολιτική πραγματικότητα: η ΕΕ επενδύει οικονομικά και στρατιωτικά σε έναν πόλεμο που παρατείνεται, με τεράστιο κόστος για τους Ευρωπαίους φορολογούμενους.
Την ίδια στιγμή, το δημοσίευμα περί μεταφοράς ελληνικών Mirage στην Ουκρανία, στο πλαίσιο μιας συμφωνίας με τη Γαλλία για απόκτηση Rafale, ανοίγει ένα ακόμη πιο σύνθετο και ανησυχητικό κεφάλαιο. Παρά τη διάψευση της ελληνικής κυβέρνησης, η ίδια η ύπαρξη ενός τέτοιου σεναρίου αποκαλύπτει τη λογική των ανταλλαγών: όπλα έναντι επιρροής, στρατιωτική εμπλοκή έναντι εξοπλιστικών «ευκαιριών». Η Ελλάδα καλείται, θεωρητικά, να κερδίσει από τον εκσυγχρονισμό της Πολεμικής Αεροπορίας της. Στην πράξη όμως, αναλαμβάνει ρίσκα που ξεπερνούν κατά πολύ τα επιχειρησιακά οφέλη. Η πιθανή αποδυνάμωση της αεράμυνας στο Αιγαίο, έστω και προσωρινά, δεν είναι τεχνική λεπτομέρεια , είναι ζήτημα εθνικής ασφάλειας. Και ακόμη πιο κρίσιμο: η περαιτέρω επιδείνωση των σχέσεων με τη Ρωσία.
Διότι η πραγματικότητα είναι αμείλικτη. Η Ελλάδα, μια χώρα χωρίς άμεση εμπλοκή στη σύγκρουση, τοποθετείται όλο και πιο βαθιά στη μία πλευρά ενός πολέμου που έχει μετατραπεί σε πεδίο σύγκρουσης μεγάλων δυνάμεων. Και ενώ η Δύση συνεχίζει να στηρίζει την Ουκρανία, στο πεδίο των μαχών η εικόνα παραμένει δυσμενέστατη για το Κίεβο. Τί ακριβώς προσδοκά να κερδίσει η Αθήνα; Διπλωματικό κύρος; Ενίσχυση των συμμαχιών; Ή μήπως απλώς την εύνοια συγκεκριμένων ευρωπαϊκών κέντρων εξουσίας; Διότι το κόστος είναι ήδη ορατό: οικονομικό, στρατιωτικό, αλλά κυρίως γεωπολιτικό.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση, εγκρίνοντας το νέο δάνειο και εντείνοντας τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας, δηλώνει ότι επιδιώκει μια «δίκαιη και διαρκή ειρήνη». Όμως η ειρήνη δεν οικοδομείται με συνεχή στρατιωτική κλιμάκωση και χρηματοδότηση πολεμικών επιχειρήσεων. Οικοδομείται με διπλωματία , κάτι που φαίνεται να απουσιάζει.
Η Ελλάδα, αντί να λειτουργεί ως γέφυρα σταθερότητας σε μια εύφλεκτη περιοχή, επιλέγει να γίνει μέρος του προβλήματος. Και αυτό ίσως αποδειχθεί το μεγαλύτερο στρατηγικό λάθος της επόμενης δεκαετίας. Γιατί όταν τελειώσει αυτός ο πόλεμος , όπως όλοι οι πόλεμοι τελειώνουν, οι λογαριασμοί θα έρθουν. Και τότε, κάποιοι θα πρέπει να εξηγήσουν γιατί η χώρα βρέθηκε στην πρώτη γραμμή μιας σύγκρουσης που δεν ήταν ποτέ δική της.
