Γιώργος Τριανταφύλλου – Συγγραφέας, τελειόφοιτος Θέατρου ΑΠΘ.
Πολλοί αναρωτιούνται, πως είναι δυνατόν να υπάρχει κενό περίπου 80.000 θέσεων εργασίας στον Ελληνικό τουρισμό.
Σίγουρα, δυστυχώς η ευτυχώς, ο τουρισμός είναι μια απ’ τις ατμομηχανές της Ελληνικής οικονομίας. Οριακά η ισχυρότερη. Το ζήτημα όμως είναι, πως η κατανομή του πλούτου γίνεται με άνισο τρόπο. Και όχι μόνο αυτό.
Για παράδειγμα, σε υπέρ τουριστικά μέρη όπως η Μύκονος και η Σαντορίνη, υπάρχει ένας υψηλός αριθμός (περίπου 8%) επιχειρήσεων που ελέγχονται από το εξωτερικό. Κάτι δηλαδή σαν αξιοποίηση ελληνικού εδάφους με κέρδη που εξάγονται , δημιουργώντας κενό στην Ελληνική οικονομία.
Πέραν αυτού, υπάρχει μια σωρεία ελληνικών καταστημάτων, και μεγάλη κινητικότητα από εγχώριους ιδιοκτήτες, οι οποίοι ελέγχουν μεγάλα μέρη των νησιών. Σε αυτές τις περιπτώσεις, ναι μεν το χρήμα διακινείται εντός της χώρας, αλλά πάλι μεταξύ λίγων και εκλεκτών.
Δεν εξαιρούνται δε και οι περιπτώσεις, επιχειρηματιών με μικρά καταστήματα που όντως μόχθησαν και έχουν χτίσει τους δικούς τους όμορφους παραδείσους. Το μεγάλο ζήτημα όμως που ανακύπτει, είναι ότι με δεδομένα τα στεγαστικά ζητήματα της χώρας, και την αισχροκέρδεια που υπάρχει στο DNA πολλών, τα ακίνητα πωλιούνται κατά κόρον σε ξένους. Σε ποσοστά που σε κάποια νησιά είναι άνω του 50% του συνόλου.
Το λυπηρό δε, είναι ότι κάποιοι επιχειρηματίες λειτουργούν σαν Σερίφηδες σε κάθε νησί. Δεν διστάζουν να πούνε «σεζόν είναι, ξέρεις ότι θα δουλεύεις 12 ώρες τη μέρα χωρίς ρεπό» ενώ στιβάζουν και 3-4 άτομα μαζί σε ασφυκτικά διαμερίσματα.
Η έλλειψη προσωπικού χώρου και χρόνου, είναι δεδομένα που πραγματικά καθιστούν τον τουρισμό δυσλειτουργικό. Και σαφώς άνισο, ειδικά όταν εκατομμύριοι τουρίστες κάθε χρόνο, απολαμβάνουν μια θέση στον ήλιο και οι εργαζόμενοι «καίγονται» στη φωτιά.
Παιδιά από φτωχές οικογένειες που έχουν ανάγκη την ανεξαρτητοποίηση τους, που παρέχουν τις καλύτερες δυνατές υπηρεσίες σε ανθρώπους που πολλοί εξ’ αυτών έχουν μια στρωμένη ζωή. Και κάποιοι άλλοι, πολλές απαιτήσεις.
Από την μικρή μου εμπειρία, ένιωσα στο πετσί μου πως είναι οι γύρω να χορεύουν, να γλεντάνε, και οι εργαζόμενοι (π.χ λάντζα, κουζίνα) να αποκτούν χέρια γεμάτα αυτοάνοσα απ’ την ταχύτητα του πλυσίματος πιάτων που άλλοι «σπάνε».
Έτσι λοιπόν, θα όριζα εγώ την αδυναμία του Ελληνικού τουρισμού να φτάσει στο απόγειο του. Συνδυάζοντας όλους τους παράγοντες που προανέφερα
