Του Κώστα Παππά
Το συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας υποτίθεται πως οργανώθηκε για να εκπέμψει εικόνα ενότητας και κυβερνητικής σταθερότητας. Τελικά, κατέγραψε κάτι εντελώς διαφορετικό: την επίσημη έναρξη της κούρσας διαδοχής στη μετά Μητσοτάκη εποχή. Πίσω από τα χειροκροτήματα, τις κομματικές κορώνες και τις αναφορές στην «ισχυρή ΝΔ», οι βασικοί παίκτες της επόμενης μέρας έστειλαν καθαρά μηνύματα ισχύος, ιδεολογικής διαφοροποίησης και εσωκομματικής διεκδίκησης.
Το «σφύριγμα» ακούστηκε καθαρά. Και οι δελφίνοι δεν κρύβονται πλέον.
Πρώτος και πιο αιχμηρός εμφανίστηκε ο Νίκος Δένδιας. Ο υπουργός Άμυνας δεν έκανε απλώς μια πολιτική ομιλία· έστησε ολοκληρωμένη πλατφόρμα εξουσίας απέναντι στο μοντέλο Μητσοτάκη. Με φράσεις-βόμβες για το «επιτελικό κράτος», τις «περίκλειστες καγκελαρίες τεχνοκρατών» και τους «μισθοφόρους της εξουσίας», αποδόμησε ευθέως τον πυρήνα της σημερινής διακυβέρνησης. Η αναφορά του στην «ηθική στην πολιτική» και στο κράτος που δεν είναι «προίκα για πλουτισμό ημετέρων» μόνο τυχαία δεν ήταν, ειδικά σε μια περίοδο όπου το Μαξίμου δέχεται ασφυκτική πίεση από υποθέσεις όπως οι υποκλοπές και ο ΟΠΕΚΕΠΕ.
Ο Δένδιας μίλησε σαν πολιτικός που δεν περιμένει απλώς εξελίξεις, αλλά προετοιμάζεται για αυτές. Και το θερμό χειροκρότημα που απέσπασε, ιδιαίτερα όταν αναφέρθηκε στους Κώστα Καραμανλή και Αντώνη Σαμαρά, επιβεβαίωσε ότι ένα σημαντικό κομμάτι της κομματικής βάσης αναζητά ήδη «άλλη γραμμή» απέναντι στον μητσοτακισμό.
Ο Κωστής Χατζηδάκης κινήθηκε πιο προσεκτικά, αλλά εξίσου υπολογισμένα. Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης επιχείρησε να εμφανιστεί ως ο θεματοφύλακας της «μεγάλης ΝΔ», μιλώντας για ενότητα όλων των τάσεων και όλων των πρώην αρχηγών. Πίσω όμως από τους χαμηλούς τόνους, η στρατηγική είναι σαφής: χτίσιμο προφίλ θεσμικού, σοβαρού και ασφαλούς διαδόχου, που μπορεί να κρατήσει ενωμένη την παράταξη χωρίς τις εσωτερικές εκρήξεις που ήδη πυροδοτούνται.
Ο Άδωνις Γεωργιάδης, πιστός στον ρόλο του πολιτικού πολιορκητικού κριού του Μαξίμου, ανέλαβε να τραβήξει τη σύγκρουση στα άκρα. Υπερασπίστηκε με φανατισμό τον Κυριάκο Μητσοτάκη, επιτέθηκε στη «comme il faut» δεξιά και ουσιαστικά χλεύασε όσους εντός ΝΔ ζητούν επιστροφή στη μετριοπάθεια και την πολιτική ευπρέπεια. Ταυτόχρονα, όμως, φρόντισε να δηλώσει «παρών» στη μάχη της επόμενης μέρας, γνωρίζοντας ότι διαθέτει ισχυρό έρεισμα στον σκληρό κομματικό πυρήνα.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε και η στάση του Κυριάκου Πιερρακάκη. Ο υπουργός Οικονομικών, που στο εσωτερικό της ΝΔ αντιμετωπίζεται ήδη ως πιθανός «κληρονόμος» του μητσοτακικού μπλοκ, επιχείρησε να εμφανιστεί υπεράνω εσωκομματικών παιχνιδιών, εξαπολύοντας βέλη κατά των «εσωκομματικών ψιθύρων». Ωστόσο, η ίδια η παρέμβασή του επιβεβαίωσε ότι οι ψίθυροι έχουν πλέον μετατραπεί σε κανονική πολιτική κινητικότητα.
Ο Βασίλης Κικίλιας συμπλήρωσε το παζλ, μιλώντας ανοιχτά για αλλοίωση της ταυτότητας και της «πολιτικής ψυχής» της παράταξης. Μια ακόμη υπενθύμιση ότι η συζήτηση στο εσωτερικό της ΝΔ δεν αφορά μόνο πρόσωπα, αλλά και τη φυσιογνωμία του κόμματος μετά τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Ο ίδιος ο πρωθυπουργός επιχείρησε να κατεβάσει τους τόνους, στέλνοντας μήνυμα στους υπουργούς του να ασχοληθούν με τη διακυβέρνηση και όχι με τις προσωπικές στρατηγικές. Όμως η φράση του ότι «την ιστορία τη γράφουν οι παρόντες» προς Καραμανλή και Σαμαρά έδειξε ότι τα εσωκομματικά μέτωπα όχι μόνο παραμένουν ανοιχτά, αλλά βαθαίνουν.
Το συνέδριο τελείωσε. Η μάχη όμως μόλις ξεκίνησε. Και στη Νέα Δημοκρατία, πίσω από τις δημόσιες διαβεβαιώσεις περί ενότητας, η μυρωδιά της διαδοχής είναι πλέον παντού.
