Του Κώστα Παππά
Η εικόνα «οικογενειακής ενότητας» που επιχειρεί να εκπέμψει το Μέγαρο Μαξίμου θυμίζει περισσότερο καλοστημένη βιτρίνα παρά πραγματικότητα. Πίσω από τις λέξεις περί συντονισμού και συλλογικότητας, η Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝΔ μοιάζει με καζάνι που βράζει και το καπάκι δύσκολα θα κρατηθεί για πολύ.
Η δημόσια παρέμβαση των πέντε «γαλάζιων» βουλευτών λειτούργησε ως καταλύτης, φέρνοντας στην επιφάνεια μια δυσαρέσκεια που εδώ και καιρό σιγοβράζει. Το «επιτελικό κράτος», το οποίο παρουσιάστηκε ως εργαλείο αποτελεσματικής διακυβέρνησης, βρίσκεται πλέον στο επίκεντρο μιας βαριάς εσωκομματικής αμφισβήτησης. Και όχι άδικα: η υπερσυγκέντρωση εξουσιών, η ενίσχυση ενός κλειστού κύκλου τεχνοκρατών και η παράκαμψη των εκλεγμένων βουλευτών δεν συνιστούν απλώς οργανωτική επιλογή, αλλά πολιτικό μήνυμα.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιχείρησε να ρίξει τους τόνους, επιλέγοντας τη γνωστή συνταγή του «μασάζ». Ωστόσο, οι απαντήσεις του έμειναν στην επιφάνεια. Αντί να αντιμετωπίσει την ουσία της κριτικής, επέμεινε σε μια θεωρητική υπεράσπιση του μοντέλου, αποφεύγοντας να αναγνωρίσει τα δομικά του προβλήματα. Με άλλα λόγια, ζήτησε από τους βουλευτές του να σωπάσουν όχι να πειστούν.
Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η στάση απέναντι στους εξωκοινοβουλευτικούς παράγοντες. Η συστηματική αξιοποίησή τους, εις βάρος των εκλεγμένων στελεχών, δεν είναι απλώς τεχνοκρατική επιλογή. Είναι πολιτική υποτίμηση του κοινοβουλευτισμού. Και αυτό είναι που πυροδοτεί τη βαθύτερη αγανάκτηση: την αίσθηση ότι οι βουλευτές μετατρέπονται σε διακοσμητικά στοιχεία ενός κεντρικά ελεγχόμενου μηχανισμού.
Οι δηλώσεις περί «ενότητας» και «εσωτερικής συνοχής» δύσκολα πείθουν όταν συνοδεύονται από παραινέσεις για σιωπή. Η φράση «οι διαφωνίες λύνονται εντός των τειχών» δεν λειτουργεί εκτονωτικά, λειτουργεί αποτρεπτικά. Και όταν η πολιτική πίεση δεν βρίσκει διέξοδο, μετατρέπεται σε ρήγμα.
Η πιο ειλικρινής παραδοχή ήρθε, όχι τυχαία, από τον Κωστή Χατζηδάκη: «Δεν γίνονται όλα σωστά». Μια φράση απλή, αλλά πολιτικά βαρύνουσα. Γιατί αναγνωρίζει αυτό που το Μαξίμου αποφεύγει: ότι το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό, αλλά ουσιαστικό.
Με το συνέδριο να πλησιάζει, η ηγεσία ελπίζει σε εκτόνωση. Όμως τα σημάδια δείχνουν το αντίθετο. Όταν η δυσαρέσκεια έχει ριζώσει βαθιά, δεν εξαφανίζεται με καθυστερήσεις και εσωτερικές συσκέψεις. Αντίθετα, συσσωρεύεται.
Και τότε, η «οικογένεια» παύει να είναι ενωμένη και γίνεται πεδίο σύγκρουσης.
