Του Κώστα Παππά
Η εικόνα που διαμορφώνεται πλέον στο πολιτικό σκηνικό δεν αφήνει πολλά περιθώρια παρερμηνειών. Η δημοσκοπική πτώση της Νέας Δημοκρατίας δεν μοιάζει συγκυριακή ούτε αναστρέψιμη με τα μέχρι τώρα δεδομένα· αντιθέτως, αποκτά χαρακτηριστικά τάσης με βάθος και διάρκεια. Τα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά: από το 28,7% του Μαρτίου, η πρόθεση ψήφου υποχωρεί στο 25,7%, ενώ σε άλλη μέτρηση καταγράφεται ακόμη χαμηλότερα, στο 23,8%. Πρόκειται για απώλειες που δεν μπορούν πλέον να θεωρηθούν «θόρυβος» της στιγμής.
Την ίδια ώρα, το 56% των πολιτών δηλώνει υπέρ της προσφυγής σε πρόωρες εκλογές, έναντι μόλις 40% που επιθυμεί εξάντληση της τετραετίας. Το εύρημα αυτό έχει ιδιαίτερη πολιτική βαρύτητα: δεν πρόκειται απλώς για δυσαρέσκεια, αλλά για ενεργή αμφισβήτηση της κυβερνητικής νομιμοποίησης στη σημερινή συγκυρία. Όταν η πλειοψηφία ζητά κάλπες, το μήνυμα είναι σαφές.
Ακόμη πιο ανησυχητικοί για την κυβέρνηση είναι οι ποιοτικοί δείκτες. Ποσοστά της τάξης του 66% μιλούν για αναποτελεσματικότητα και 52% για αστάθεια, ενώ η αίσθηση έλλειψης ενσυναίσθησης φαίνεται να παγιώνεται. Δεν πρόκειται για επιμέρους αστοχίες, αλλά για μια συνολική εικόνα αποσύνδεσης από την κοινωνία. Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ και η διαχείριση κρίσιμων γεγονότων ενισχύουν αυτή την αντίληψη, δημιουργώντας την αίσθηση μιας κυβέρνησης που αδυνατεί να ελέγξει την ατζέντα.
Σε αυτό το περιβάλλον, οι εσωτερικές ισορροπίες αρχίζουν να δοκιμάζονται. Στο εσωτερικό της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, η απόσταση ανάμεσα στην κυβερνητική γραμμή και την κοινωνική πραγματικότητα δεν περνά πλέον απαρατήρητη. Οι γκρίνιες που μέχρι πρότινος εκφράζονταν ψιθυριστά, αρχίζουν να αποκτούν πιο σαφή μορφή. Βουλευτές βλέπουν την εκλογική τους βάση να απομακρύνεται και αντιλαμβάνονται ότι η φθορά δεν είναι εύκολα αναστρέψιμη.
Η κυβέρνηση δείχνει να σέρνεται πίσω από τις εξελίξεις, αντί να τις καθορίζει. Αντί για πρωτοβουλίες που θα άλλαζαν το κλίμα, καταγράφεται μια αμυντική στάση, που ενισχύει την εικόνα αδυναμίας. Και όσο αυτή η εικόνα παγιώνεται, τόσο ενισχύεται το αίτημα για πολιτική αλλαγή.Το πολιτικό συμπέρασμα είναι σαφές: όταν οι αριθμοί επιβεβαιώνουν την κοινωνική δυσαρέσκεια και αυτή αρχίζει να διαπερνά ακόμη και το εσωτερικό της πλειοψηφίας, τότε δεν μιλάμε απλώς για φθορά. Μιλάμε για μια πορεία που, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε πολιτικές εξελίξεις.
