Του Κώστα Παππά
Η λέξη «διαβολοβδομάδα» δεν είναι υπερβολή· είναι περιγραφή. Όσα εκτυλίσσονται στη Βουλή γύρω από την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ συνθέτουν ένα σκηνικό πολιτικής ασφυξίας για τη Νέα Δημοκρατία, όπου η κοινοβουλευτική πλειοψηφία μοιάζει να βαδίζει σε τεντωμένο σχοινί, με το βλέμμα στραμμένο όχι μόνο στη Δικαιοσύνη αλλά και κυρίως στο εσωτερικό της.
Η διαδικασία άρσης ασυλίας των βουλευτών δεν είναι πρωτόγνωρη. Αυτό που τη διαφοροποιεί σήμερα είναι η ένταση της εσωκομματικής καχυποψίας και η αδυναμία της κυβέρνησης να επιβάλει μια συνεκτική γραμμή. Από τη μία, η επίκληση της «ψήφου κατά συνείδηση» εμφανίζεται ως θεσμική ευαισθησία. Από την άλλη, διαβάζεται ως αναγκαστική υποχώρηση: μια έμμεση παραδοχή ότι η κομματική πειθαρχία δεν μπορεί να επιβληθεί χωρίς ρίσκο διάρρηξης.
Οι δημόσιες παρεμβάσεις και τα παρασκηνιακά «πηγαδάκια» αποκαλύπτουν κάτι βαθύτερο από μια απλή διαφωνία τακτικής. Αναδεικνύουν μια κρίση εμπιστοσύνης: προς τη διαχείριση της υπόθεσης, προς τους θεσμούς, ακόμη και προς την ευρωπαϊκή εισαγγελία. Όταν υπουργοί και βουλευτές αφήνουν αιχμές για «στοχοποίηση» και υπερβολές στη στοιχειοθέτηση κακουργημάτων, το μήνυμα που εκπέμπεται δεν είναι άμυνα· είναι αμηχανία.
Και αυτή η αμηχανία μετατρέπεται σε πολιτικό κόστος. Διότι η εικόνα μιας κυβέρνησης που φαίνεται να σύρεται από τις εξελίξεις, αντί να τις διαμορφώνει, ενισχύει το αφήγημα της αντιπολίτευσης περί θεσμικής διολίσθησης. Το πιο ανησυχητικό, όμως, για το κυβερνών κόμμα δεν είναι οι επιθέσεις των αντιπάλων του, αλλά η διάχυτη ανησυχία στο εσωτερικό του: τι θα γίνει αύριο;
Η συζήτηση δεν περιορίζεται πλέον στις άρσεις ασυλίας. Επεκτείνεται στις επόμενες εκλογές, στα ψηφοδέλτια, στη «βαρύτητα» των ονομάτων που θα τα στελεχώσουν. Βουλευτές αναρωτιούνται αν θα κληθούν να υπερασπιστούν πολιτικά πρόσωπα των οποίων οι υποθέσεις εκκρεμούν. Και αυτή η αβεβαιότητα λειτουργεί διαβρωτικά.Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, οι επερχόμενες μυστικές ψηφοφορίες αποκτούν χαρακτήρα πολιτικού δημοψηφίσματος εντός της ίδιας της πλειοψηφίας. Χωρίς τη δυνατότητα ελέγχου της ψήφου, οι πραγματικοί συσχετισμοί δύναμης ενδέχεται να αποκαλυφθούν με τρόπο αιφνιδιαστικό.
Η «διαβολοβδομάδα», λοιπόν, δεν αφορά μόνο μια δικογραφία. Είναι μια δοκιμασία συνοχής, αξιοπιστίας και πολιτικής αντοχής. Και το ερώτημα δεν είναι αν θα υπάρξουν απώλειες, αλλά πόσο βαθιές θα είναι και τι θα αφήσουν πίσω τους.
