Του Ανδρέα Βορύλλα-Βουλευτή Β2 Δυτικού Τομέα Αθηνών με τη ΝΙΚΗ
Ιδιαίτερα βαριές είναι οι συνέπειες για τον πρωτογενή τομέα. Αγρότες και κτηνοτρόφοι, που είχαν δανειοδοτηθεί με εγγυήσεις γης και παραγωγικού εξοπλισμού, βρίσκονται σήμερα αντιμέτωποι με τον κίνδυνο απώλειας της ίδιας της βάσης της δουλειάς τους.
Η απουσία ειδικού πλαισίου προστασίας για την αγροτική γη οδηγεί σε ένα ανησυχητικό φαινόμενο: παραγωγικές εκτάσεις κινδυνεύουν να περάσουν σε funds που δεν ενδιαφέρονται για την καλλιέργεια ή την ανάπτυξη της υπαίθρου, αλλά αποκλειστικά για την αξιοποίηση ή μεταπώλησή τους. Πρόκειται για μια εξέλιξη με σοβαρές επιπτώσεις στην επισιτιστική επάρκεια, στη δημογραφική ισορροπία και στη συνοχή της περιφέρειας.
Ένα στοιχείο που σπάνια αναδεικνύεται στη δημόσια συζήτηση είναι το πού εδρεύουν τα funds που διαχειρίζονται σήμερα μεγάλο μέρος του ελληνικού ιδιωτικού χρέους. Η Ιρλανδία και ειδικότερα το Δουβλίνο έχουν εξελιχθεί σε έναν από τους βασικότερους κόμβους εγκατάστασης επενδυτικών σχημάτων που δραστηριοποιούνται και στην Ελλάδα.
Ο λόγος είναι προφανής: χαμηλή φορολογία, ευνοϊκό ρυθμιστικό πλαίσιο, ειδικά καθεστώτα για επενδυτικά οχήματα και ένα περιβάλλον που προσφέρει ασφάλεια και προβλεψιμότητα για το κεφάλαιο. Έτσι, ελληνικά στεγαστικά, επιχειρηματικά και αγροτικά δάνεια διαχειρίζονται από εταιρείες που έχουν την έδρα τους χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την ελληνική κοινωνία, χωρίς καμία ουσιαστική σχέση με την πραγματική οικονομία της χώρας.
Το γεγονός αυτό δεν είναι τεχνική λεπτομέρεια. Αναδεικνύει το δομικό πρόβλημα της πολιτικής που ακολουθήθηκε: η διαχείριση του ελληνικού ιδιωτικού χρέους εκχωρήθηκε σε διεθνή επενδυτικά κέντρα, χωρίς κοινωνικούς όρους και χωρίς εθνική στρατηγική.
