Του Κώστα Παππά
Το 2026 ξεκινά για την Ελλάδα με ανοιχτά μέτωπα που δεν επιτρέπουν εφησυχασμό. Η εικόνα μιας χώρας που αφήνει πίσω της τις κρίσεις του παρελθόντος αμφισβητείται έντονα από την πραγματικότητα στους δρόμους, στην οικονομία και στην κοινωνική ψυχολογία. Οι αγροτικές κινητοποιήσεις, με μαζική συμμετοχή και διάρκεια, δεν είναι απλώς μια διεκδίκηση κλαδικών αιτημάτων. Αντανακλούν τη συσσωρευμένη πίεση ενός παραγωγικού κόσμου που νιώθει ότι δεν έχει πια περιθώρια να απορροφήσει το αυξημένο κόστος, την ενεργειακή ακρίβεια και τη γραφειοκρατική ασφυξία.
Παράλληλα, η αναμενόμενη συνέχεια του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ λειτουργεί ως πολλαπλασιαστής της κοινωνικής δυσπιστίας. Οι υπόνοιες κακοδιαχείρισης και πελατειακών πρακτικών σε έναν κρίσιμο μηχανισμό στήριξης του αγροτικού εισοδήματος αγγίζουν τον πυρήνα της σχέσης κράτους–πολίτη. Σε μια περίοδο όπου οι πολίτες αισθάνονται ότι «πληρώνουν τα πάντα» χωρίς αντίκρισμα, κάθε σκιά διαφθοράς ενισχύει την πεποίθηση ότι το σύστημα λειτουργεί υπέρ των λίγων και όχι του συνόλου.
Την ίδια στιγμή, το πολιτικό σκηνικό εισέρχεται σε φάση έντονης ρευστότητας. Η πιθανή εμφάνιση νέων κομματικών σχηματισμών, σε συνδυασμό με την κινητικότητα προσώπων με ισχυρό πολιτικό ή συμβολικό φορτίο, όπως ο Αλέξης Τσίπρας, η Μαρία Καρυστιανού και ο Αντώνης Σαμαράς, προδιαγράφει ένα νέο σκηνικό αντιπαραθέσεων. Το τρίγωνο αυτό δεν αφορά μόνο διαφορετικές πολιτικές αφετηρίες, αλλά και διαφορετικές αφηγήσεις για το παρελθόν και το μέλλον της χώρας. Ωστόσο, το ζητούμενο για τους πολίτες δεν είναι η ανακύκλωση προσώπων, αλλά η διατύπωση πειστικών απαντήσεων στα αδιέξοδα της καθημερινότητας.
Η οικονομική πραγματικότητα παραμένει σκληρή. Η ακρίβεια σε βασικά αγαθά, η στασιμότητα των εισοδημάτων και η μείωση της αγοραστικής δύναμης διαμορφώνουν ένα κλίμα ανασφάλειας, στο οποίο κυριαρχεί ο φόβος για το αύριο. Οι νέοι αμφιβάλλουν αν μπορούν να χτίσουν ζωή στη χώρα, ενώ οι μεγαλύτεροι νιώθουν ότι οι θυσίες τους δεν δικαιώθηκαν ποτέ. Δεν είναι τυχαίο ότι όλες οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν βαθιά έλλειψη εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς, τα κόμματα και τη Δικαιοσύνη.
Η μεγάλη πρόκληση του 2026 είναι, τελικά, η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης. Χωρίς αυτήν, καμία μεταρρύθμιση δεν μπορεί να ριζώσει και καμία κοινωνική ειρήνη να διασφαλιστεί. Το ερώτημα που πλανάται είναι αν το πολιτικό σύστημα μπορεί να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων ή αν η χρονιά αυτή θα καταγραφεί ως ακόμη ένα χαμένο σημείο καμπής σε μια χώρα που συνεχίζει να αναζητά σταθερό έδαφος και συλλογική προοπτική.
