Του Αντώνη Μακατούνη
Μπορεί να αλλάξει ένας κλόουν τον κόσμο; Μπορεί να επηρεάσει τους ανθρώπους να δείξουν την… ανθρωπιά τους και να επανέλθουν στις… εργοστασιακές τους ρυθμίσεις και στην αληθινή ανθρώπινη επαφή που τείνει να… εκλείψει;
Το ΜΠΙΖΖΖ επιστρέφει δυναμικά για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, παρουσιάζοντας και πάλι επί σκηνής τις 4 παραστάσεις που ξεχώρισαν στο Off Off Athens 25.
Η παράσταση Tender, είναι μία από αυτές που θα βρεθεί ξανά στο θέατρο Επί Κολωνώ (σ.σ. στην Κεντρική Σκηνή) στις 7,8 και 16 Μαΐου και ώρα 20.00.
Στο ρόλο του κλόουν Ντάφι η πολυτάλαντη Μαρία Μέντζα η οποία υπογράφει το κείμενο και τη σκηνοθεσία, «Αυτό που εύχομαι ολόψυχα είναι, όταν τελειώσει το θεατρικό ταξίδι του “Tender”, οι θεατές να έχουν κρατήσει μέσα τους μια στιγμή τρυφερότητας» αναφέρει αρχικά και μεταξύ άλλων και προσθέτει, «Το “Tender”, έρχεται σαν μια υπενθύμιση: μέσα στον ψηφιακό κόσμο και στον διαρκή αγώνα για την «τελειότητα», να μην ξεχνάμε την αληθινή ανθρώπινη επαφή και την αυθεντικότητά μας. Άλλωστε, οι αδυναμίες και οι ατέλειές μας είναι εκείνες που πραγματικά μας συνδέουν».
Ακολουθεί ολόκληρη η συνέντευξη:
Μετά την περυσινή παρουσίασή του στο πλαίσιο του Off Off Athens (σ.σ. ήταν από τις παραστάσεις που διακρίθηκαν)- το Tender επανέρχεται με τρεις νέες παραστάσεις στην Κεντρική Σκηνή του θεάτρου Επί Κολωνώ, 7,8 και 16 Μαΐου. Θα ήθελα να μοιραστείς τα συναισθήματά σου αλλά και τις προσδοκίες σου.
Αν έπρεπε να διαλέξω δύο λέξεις για να περιγράψω τα συναισθήματά μου, αυτές θα ήταν «γλυκιά προσμονή». Όπως οι ερωτευμένοι έχουν «πεταλούδες στο στομάχι» πριν συναντήσουν το αγαπημένο τους πρόσωπο, έτσι κι εγώ νιώθω μεγάλη λαχτάρα για τις στιγμές που ο κλόουν Ντάφι θα μοιραστεί με τους ανθρώπους που θα έρθουν σε αυτές τις τρεις παραστάσεις. Αυτό που εύχομαι ολόψυχα είναι, όταν τελειώσει το θεατρικό ταξίδι του “Tender”, οι θεατές να έχουν κρατήσει μέσα τους μια στιγμή τρυφερότητας, που θα μπορέσει να τους συντροφεύσει όταν την αναζητήσουν.
Μία από τις παθογένειες της σύγχρονης εποχής είναι η συνεχής ενασχόληση με το κινητό- “προέκταση” του χεριού. Πώς θα μπορούσε να συμβάλλει το Tender, ώστε να αλλάξει αυτό;
Αν είχα ένα μαγικό ραβδί, θα ήθελα να αλλάξω πολλά πράγματα στον κόσμο μας. Η εμμονική ενασχόλησή μας με το κινητό πιστεύω πως είναι κάτι πολύ δύσκολο να αλλάξει, καθώς πια σχεδόν τα πάντα περνούν μέσα από αυτό. Το “Tender”, έρχεται σαν μια υπενθύμιση: μέσα στον ψηφιακό κόσμο και στον διαρκή αγώνα για την «τελειότητα», να μην ξεχνάμε την αληθινή ανθρώπινη επαφή και την αυθεντικότητά μας. Άλλωστε, οι αδυναμίες και οι ατέλειές μας είναι εκείνες που πραγματικά μας συνδέουν.
Όσο οξύμωρο και αν ακούγεται η κοινωνική αποξένωση επέρχεται μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Τι προτείνει ο κλόουν Ντάφι για αυτό, είναι εφικτή μία αλλαγή ή μία μεταστροφή;
Ο κλόουν Ντάφι καλείται να «πάρει μια γεύση» από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και να μεταμορφωθεί σε influencer. Μέσα από αυτήν την περιπέτεια έρχεται αντιμέτωπος με έναν κόσμο που δεν γνωρίζει και προσπαθεί να τον κατανοήσει. Με τον δικό του τρόπο και στη δική του γλώσσα, μια γλώσσα που μπορεί να μην την έχουμε μάθει αλλά σίγουρα τη νιώθουμε, θα μας οδηγήσει σε όσα εκείνος προτείνει…
Συνεχώς παρουσιάζεται μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης -εμμονικά- η έμφαση στην επιτυχία και στην τελειότητα. Κάποιοι τεράστιοι αθλητές (Μάικλ Τζόρνταν, Γιάννης Αντετοκούνμπο) υπογράμμισαν ότι η επιτυχία τους ήρθε μέσα από πολλές αποτυχίες. Είναι ένας «οδηγός» τα συγκεκριμένα λόγια;
Θα έλεγα πως πράγματι, τις περισσότερες φορές, η επιτυχία έρχεται μέσα από πολλές αποτυχίες και πολύ κόπο. Ο κλόουν Ντάφι είναι ένα πλάσμα που διαρκώς αποτυγχάνει. Δεν κυνηγά όμως κάποια μεγάλη επιτυχία. Αν καταφέρει κάτι, μπορεί να είναι κάτι πολύ μικρό, όπως μια στροφή γύρω από τον εαυτό του. Παρ’ όλα αυτά, θα το γιορτάσει σαν να κέρδισε ολόκληρο πρωτάθλημα. Ίσως, τελικά, αν θυμόμαστε να γιορτάζουμε πιο συχνά τις μικρές χαρές και τις μικρές νίκες της ζωής μας, να αισθανθούμε πιο γεμάτοι, πιο πλήρεις μέσα σε αυτήν.
Το Tender αναδεικνύει την ανάγκη για τρυφερότητα και για επιστροφή στην αυθεντικότητα. Με λίγα λόγια, έχουμε «χάσει» την ανθρωπιά μας, την ανθρώπινη ύπαρξή μας, έχει χαθεί η ενσυναίσθηση; Αν ναι, είναι αναστρέψιμη η κατάσταση, είναι εφικτό;
Θα έλεγα πως αυτό που παρατηρώ είναι ότι, ενώ ασχολούμαστε συνεχώς με τις ζωές των άλλων παρακολουθώντας τα «stories» τους, το κάνουμε συχνά με έναν πολύ παθητικό τρόπο. Η ενσυναίσθηση, πιστεύω, καλλιεργείται μέσα από το αληθινό νοιάξιμο για τον συνάνθρωπό μας, από την επιθυμία να κατανοήσουμε τις σκέψεις του και να αφουγκραστούμε τα συναισθήματά του, ώστε πραγματικά να μπορέσουμε να τον βοηθήσουμε. Και αυτή η διαδικασία απαιτεί χρόνο και προσπάθεια — δύο λέξεις που, σήμερα, ίσως να είναι αρνητικά φορτισμένες.
Όμως, όπως το γεράνι που έχουμε στον κήπο χρειάζεται φροντίδα και πότισμα, έτσι και την ενσυναίσθηση πρέπει κάθε τόσο να την φροντίζουμε και να την «ποτίζουμε» ακούγοντας και βλέποντας πραγματικά τους συνανθρώπους μας, ώστε να μην «μαραθεί».
