Κώστας Μαυρίδης, Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ-S&D
Η γαλάζια πατρίδα υπήρξε για χιλιάδες χρόνια ελληνική κι έτσι θα μείνει με την προϋπόθεση ότι υπάρχει κατάλληλη στρατηγική απέναντι στον τουρκικό επεκτατισμό, ο οποίος προβάλλει τώρα το νέο-οθωμανικό δόγμα της «Γαλάζιας Φαντασίωσης» (και όχι «Γαλάζιας Πατρίδας») για διχοτόμηση του Αιγαίου και έλεγχο της Ανατ. Μεσογείου. Ταυτόχρονα, μια δική μας εγχώρια αριστεροδέξια πλατφόρμα αρνείται τον τουρκικό επεκτατισμό, τον οποίο περιγράφει ως «σπασμωδικές ενέργειες της Τουρκίας σε αδιέξοδα», «παιγνίδια κατανάλωσης εντός Τουρκίας», «παράνομα σχέδια χωρίς σημασία» κ.ά. Έτσι, μετά την προδοσία της Χούντας με ανατροπή του Προέδρου Μακαρίου με πραξικόπημα για να ακολουθήσει η τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, η Αθήνα υιοθέτησε μια στάση κατευνασμού του τουρκικού θηρίου, παρά τις πρόσκαιρες μεταλλαγές. Από το «η Κύπρος κείται μακράν» της Αθήνας το 1974, ξεκίνησε η κλιμακωτή προβολή παράνομων διεκδικήσεων και φτάσαμε στο σήμερα με την Ελλάδα να έχει «παγώσει» την άσκηση κυριαρχικών της δικαιωμάτων για θαλάσσιες ζώνες στο Αιγαίο και προς την Κύπρο, να έχει παγώσει η πόντιση καλωδίου σε διεθνή ύδατα λόγω τουρκικών αντιδράσεων και τώρα η Τουρκία διεκδικεί το μισό Αιγαίο και όλη τη θαλάσσια περιοχή ανάμεσα Ελλάδας-Κύπρου καθώς η κατοχή στην Κύπρο συνεχίζεται.
Είναι τόσα πολλά που τεκμηριώνουν τον τουρκικό επεκτατισμό με κλιμακούμενες διεκδικήσεις, αλλά το πλέον επικίνδυνο είναι ότι η νεο-οθωμανική θεσμική εισβολή στο Αιγαίο και στην Αν. Μεσόγειο μέσω της «Γαλάζιας Φαντασίωσης», διδάσκεται ήδη στα σχολεία εντός Τουρκίας, διαμορφώνοντας γενιές που θεωρούν ότι ως Ελληνισμός είμαστε παρείσακτοι στην περιοχή μας. Και καθώς η Τουρκία επιδιώκει επίμονα αναβάθμιση εξοπλισμών με αεροσκάφη F-35 και F-16 viber, για να καλύψει το αεροπορικό ανισοζύγιο με την Ελλάδα, οι δικοί μας εγχώριοι φαντασιόπληκτοι ακολουθούν πολιτική τροφοδότησης του θηρίου με κέρδος τα … «ήρεμα νερά».
Ο Θουκυδίδης στον διάλογο της σύγκρουσης μεταξύ Αθηναίων και Μηλίων το έθεσε διαχρονικά και αριστοτεχνικά: «Ο δυνατός προχωρεί μέχρι εκεί που του επιτρέπει η δύναμή του και ο αδύναμος υποχωρεί μέχρι εκεί που του επιβάλλει η αδυναμία του». Επομένως, το δίκαιο -των εκάστοτε αδύνατων Μηλίων- δεν αρκεί στις διεθνείς σχέσεις. Εκείνο λοιπόν που ορθολογικά απέτρεψε ως σήμερα την τουρκική επέλαση στο Αιγαίο είναι πρωτίστως η ετοιμότητα κι αποφασιστικότητα των εθνικών ενόπλων δυνάμεων αφού η επεκτατική Τουρκία είχε αφορμές και θα έφτιαχνε άλλες τόσες αν είχε την βεβαιότητα στρατιωτικής επικράτησης. Επειδή όμως στον διαχρονικό κόσμο του ορθολογισμού, το δίκαιο μόνο του δεν σώζει τους αδύναμους, ο αδύναμος οφείλει να δράσει για αύξηση ισχύος εσωτερικά και συλλογικά μέσω συμμαχιών. Στις διεθνείς σχέσεις, η βάσιμη προσδοκία δεν στηρίζεται στην ευχή, ούτε στην πατριδοκάπηλη ρητορική αλλά στην ορθολογική στρατηγική. Παραφράζοντας τον Θουκυδίδη, Ελλάδα και Κύπρος, δύο κράτη στην ΕΕ με δικαίωμα οριοθέτησης ΑΟΖ και δικαίωμα βέτο στην ΕΕ, επιτρέπουν με την στάση τους εδώ και χρόνια στην Τουρκία να παρεμβαίνει χωρίς κυρώσεις.
Καταληκτικά, ο τουρκικός επεκτατισμός δεν αντιμετωπίζεται με φοβίες, ούτε με «νομικά επιχειρήματα» εγχώριων θεωρητικών, ούτε με Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης σε διμερές επίπεδο και άλλα «δώρα» στην ΕΕ, αλλά με πανεθνική στρατηγική αποτροπής με επίκεντρο την ισχύ.
