Του Ανδρέα Βορύλλα, Βουλευτή Β2 Δυτικής Αθήνας με τη ΝΙΚΗ.
Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για το ποιος είναι κατάλληλος να γίνει βουλευτής, πρωθυπουργός ή αρχηγός κόμματος. Η δημόσια συζήτηση περιστρέφεται συνήθως γύρω από την πολιτική εμπειρία, τις σπουδές, τη γνώση των θεσμών και την ικανότητα διαχείρισης της εξουσίας. Πίσω από αυτή τη συζήτηση, όμως, κρύβεται ένα βαθύτερο ερώτημα: ποια είναι η πραγματική πηγή νομιμοποίησης της πολιτικής;
Η δημοκρατία θεμελιώνεται στην αρχή ότι κάθε πολίτης μπορεί να συμμετέχει στη διαμόρφωση του κοινού βίου. Η πολιτική γεννιέται μέσα στην κοινωνία και αντλεί το κύρος της από τη ζωντανή εμπειρία των ανθρώπων. Από τον οικογενειάρχη που αγωνιά για το μέλλον των παιδιών του, από τον εργαζόμενο που δημιουργεί πλούτο, από τον επαγγελματία που αναλαμβάνει ευθύνη, από τον δάσκαλο, τον αγρότη, τον επιστήμονα, τον άνθρωπο που συμμετέχει καθημερινά στη ζωή της πατρίδας.
Κι όμως, η μεταπολιτευτική Ελλάδα ακολούθησε μια διαφορετική πορεία. Σταδιακά αναδείχθηκε μια ιδιαίτερη πολιτική τάξη, με δικούς της κώδικες, δικές της διαδρομές και δικούς της μηχανισμούς αναπαραγωγής. Φοιτητικές παρατάξεις, κομματικά γραφεία, συνδικαλιστικές δομές, επικοινωνιακά επιτελεία και κρατικοί μηχανισμοί διαμόρφωσαν ένα περιβάλλον μέσα στο οποίο η πολιτική εξελίχθηκε σε αυτάρκη πραγματικότητα, απομακρυσμένη από την καθημερινή εμπειρία της κοινωνίας.
Έτσι δημιουργήθηκε μια βαθιά διάσταση ανάμεσα σε δύο Ελλάδες. Από τη μία πλευρά βρίσκεται η Ελλάδα της εργασίας, της οικογένειας, της παραγωγής, της δημιουργίας και της κοινωνικής ευθύνης. Από την άλλη πλευρά αναπτύχθηκε η Ελλάδα των επαγγελματιών της πολιτικής, των ανθρώπων που γνωρίζουν άριστα τη λειτουργία των μηχανισμών εξουσίας και κινούνται με ευχέρεια στους διαδρόμους του κράτους.
Η διάσταση αυτή εξηγεί την κρίση εμπιστοσύνης που χαρακτηρίζει τη δημόσια ζωή. Οι πολίτες αναγνωρίζουν όλο και δυσκολότερα τον εαυτό τους μέσα στο πολιτικό προσωπικό που τους εκπροσωπεί. Βλέπουν ένα σύστημα που ανακυκλώνει πρόσωπα, διαχειρίζεται ισορροπίες και αναπαράγει δομές ισχύος, ενώ η πραγματική ζωή ακολουθεί τη δική της πορεία, μακριά από τα κέντρα λήψης αποφάσεων.
Στη Νέα Δημοκρατία αυτή η πραγματικότητα εκφράζεται μέσα από την κυριαρχία ενός επαγγελματικού πολιτικού προσωπικού που ταυτίζει την άσκηση της εξουσίας με τη διαχείριση του κρατικού μηχανισμού και του κρατικού χρήματος, πάντα προς όφελος τους. Στον αντίποδα, η πολιτική επανεμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα εκφράζει μια διαφορετική εκδοχή της ίδιας λογικής: την προσωποκεντρική προσδοκία ότι η ανανέωση μπορεί να προκύψει μέσα από την επιστροφή ενός ηγέτη. Ενός ηγέτη που παρότι δοκιμάστηκε και απέτυχε, έχει το δικαίωμα να επιστρέψει ως ηγέτης, διότι μπορεί να μην έμαθε από την κοινωνία, διδάχθηκε όμως τους μηχανισμούς της πολιτιής αναρρίχησης.
Η εποχή, όμως, ζητά κάτι βαθύτερο. Ζητά την επανασύνδεση της πολιτικής με τις οργανικές δυνάμεις του έθνους. Ζητά την επάνοδο της κοινωνίας στο προσκήνιο της δημόσιας ζωής. Ζητά εκπροσώπους που φέρουν μέσα τους την εμπειρία της εργασίας, της οικογένειας, της κοινότητας και της προσφοράς.
Αυτή ακριβώς η ανάγκη εκφράζεται μέσα από τη ΝΙΚΗ. Η παρουσία ανθρώπων που προέρχονται από τη ζωντανή κοινωνία συνιστά μια διαφορετική αντίληψη για την πολιτική. Μια αντίληψη που αντιμετωπίζει την εκπροσώπηση ως διακονία, τη δημοκρατία ως συμμετοχή και την πατρίδα ως κοινότητα ευθύνης και προορισμού.
Η αναγέννηση της δημοκρατίας συνδέεται με την επιστροφή της πολιτικής στις φυσικές της ρίζες. Στους ανθρώπους που εργάζονται, δημιουργούν, αγωνίζονται και μεταφέρουν στην πολιτική ζωή τη σοφία της πραγματικότητας. Εκεί βρίσκεται η βαθύτερη αποστολή της ΝΙΚΗΣ. Είμαστε παρόντες για να επιστρέψει η Ελλάδα στους ανθρώπους της. Για να πάψει η πολιτική να αποτελεί προνόμιο μιας κλειστής ελίτ και να γίνει ξανά έκφραση του λαού, της ιστορίας, των αξιών και της συλλογικής μας αποστολής ως έθνους.
