Η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν βρήκε ξανά τη… φωνή της απέναντι στη Ρωσία. Με αυστηρό τόνο προειδοποίησε ότι οποιαδήποτε απειλή προς τις χώρες της Βαλτικής θα θεωρείται απειλή απέναντι σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση, καταγγέλλοντας παράλληλα τη Μόσχα και τη Λευκορωσία για ενέργειες που θέτουν σε κίνδυνο την ασφάλεια των πολιτών στα ανατολικά σύνορα της Ευρώπης.
Μόνο που εδώ προκύπτει ένα ολοένα και πιο έντονο ερώτημα για τη στάση της προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής: γιατί αυτή η ευαισθησία λειτουργεί επιλεκτικά;
Όταν το ουκρανικό drone έφτασε να απειλήσει ελληνικό έδαφος και να προκαλέσει τεράστιο κίνδυνο στην περιοχή της Λευκάδας, δεν ακούστηκε καμία δημόσια αυστηρή τοποθέτηση από τις Βρυξέλλες. Δεν υπήρξε καμία προειδοποίηση, καμία καταδίκη, καμία αναφορά περί «απειλής απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση». Η σιωπή ήταν εκκωφαντική.
Ακριβώς όπως εκκωφαντική είναι εδώ και χρόνια και η σιωπή απέναντι στις συνεχείς τουρκικές παραβιάσεις στο Αιγαίο. Απέναντι στις υπερπτήσεις πάνω από ελληνικά νησιά, στις απειλές πολέμου, στο casus belli, στις θεωρίες περί «Γαλάζιας Πατρίδας» και στην αμφισβήτηση κυριαρχικών δικαιωμάτων κράτους-μέλους της ΕΕ.
Εκεί η Κομισιόν επιλέγει συνήθως τις διπλωματικές ισορροπίες, τις «ίσες αποστάσεις» και τις προσεκτικές διατυπώσεις.
Η εικόνα που διαμορφώνεται δηλαδή, είναι πως στην Ευρώπη υπάρχουν απειλές πρώτης και δεύτερης κατηγορίας. Υπάρχουν σύνορα που αντιμετωπίζονται ως απολύτως ιερά και άλλα που μοιάζουν να θεωρούνται διαπραγματεύσιμα. Και αυτό είναι ένα τεράστιο πολιτικό και ηθικό πρόβλημα για την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση.
