Του Κώστα Παππά
Με μια επιλογή ονόματος γεμάτη πολιτικούς συμβολισμούς και σαφείς ιδεολογικές αναφορές, ο Αλέξης Τσίπρας έδειξε ότι η νέα πολιτική πρωτοβουλία που εγκαινιάζει δεν φιλοδοξεί να αποτελέσει ένα ουδέτερο ή «μετα-ιδεολογικό» σχήμα. Αντιθέτως, επιδιώκει να εκφράσει ανοιχτά μια νέα σύνθεση της δημοκρατικής και προοδευτικής παράταξης, επαναφέροντας στο επίκεντρο την Αριστερά, τον πατριωτισμό και τη συλλογική δράση.
Όσοι ανέμεναν έναν τίτλο χωρίς πολιτικό φορτίο ή μια πιο «ασφαλή» επικοινωνιακή επιλογή, διαψεύστηκαν. Ο πρώην πρωθυπουργός επέλεξε να δώσει σαφές στίγμα ήδη από το όνομα, υπογραμμίζοντας ότι η πολιτική παραμένει πεδίο ιδεών, συγκρούσεων και κοινωνικών διαχωρισμών. Το μήνυμα ήταν καθαρό: η ανάγκη για μια νέα προοδευτική αφήγηση δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς αναφορά στην κοινωνία, στις ανισότητες και στη διαρκή αντιπαράθεση ανάμεσα σε διαφορετικά πολιτικά οράματα.
Στην παρουσίασή του, ο Αλέξης Τσίπρας επιχείρησε να συνδέσει το νέο εγχείρημα με ιστορικές μνήμες και πολιτικές παρακαταθήκες της ελληνικής δημοκρατικής παράταξης. Η αναφορά στο ΕΑΜ, τον ΕΛΑΣ και την ΕΠΟΝ δεν έγινε μόνο για λόγους συμβολισμού, αλλά για να αναδειχθεί η ανάγκη ευρύτερων κοινωνικών και πολιτικών συμμαχιών απέναντι στις σύγχρονες προκλήσεις.
Παράλληλα, έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στην ανάγκη για μια πολιτική «από τα κάτω», βασισμένη στις ανάγκες της κοινωνίας και όχι σε τεχνοκρατικές συνταγές. Περιέγραψε μια χώρα που αντιμετωπίζει βαθιές κοινωνικές ανισότητες, θεσμική φθορά και παραγωγικό αδιέξοδο, ασκώντας σκληρή κριτική στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη για την πορεία της οικονομίας, τη λειτουργία των θεσμών και τη στάση της σε διεθνή ζητήματα όπως ο πόλεμος στη Γάζα.
Το πιο κρίσιμο στοιχείο, ωστόσο, ήταν ίσως η προσπάθεια να παρουσιαστεί ένας διαφορετικός πολιτικός Τσίπρας. Όχι ο ηγέτης της περιόδου των μνημονίων και της κοινωνικής έκρηξης του 2015, αλλά ένας πολιτικός πιο ώριμος, με εμπειρία εξουσίας και μεγαλύτερη έμφαση στη συμμετοχή της κοινωνίας ως προϋπόθεση πολιτικής αλλαγής.
Το μήνυμα που επιχείρησε να στείλει από το Θησείο ήταν ότι η εξουσία δεν αποτελεί αυτοσκοπό, αλλά εργαλείο κοινωνικής αλλαγής. Και το γεγονός ότι εκατοντάδες πολίτες έδωσαν το «παρών» στην πρώτη δημόσια παρουσίαση της νέας προσπάθειας δείχνει πως, παρά τη φθορά και τη δυσπιστία των τελευταίων χρόνων, ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας εξακολουθεί να αναζητά μια νέα προοδευτική προοπτική.
