epikara.gr
«Το Κράτος είμαι εγώ», διακήρυττε με αλαζονεία ο βασιλιάς της Γαλλίας, Λουδοβίκος ΙΔ’, λειτουργώντας ως απόλυτος μονάρχης που δεν άφηνε τίποτα εκτός ελέγχου , από τη θρησκεία έως και τη συντήρηση των δέντρων. Η ιστορική αυτή φράση δεν ανήκει απλώς στο παρελθόν· αποκτά ανησυχητική επικαιρότητα όταν πολιτική εξουσία επιχειρεί να οριοθετήσει, να υποδείξει ή και να πιέσει τη Δικαιοσύνη, ιδίως όταν οι εξελίξεις δεν την εξυπηρετούν.
Οι πρόσφατες τοποθετήσεις του Πρωθυπουργού για την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία κινούνται σε ένα επικίνδυνο «ναι μεν, αλλά». Από τη μία εκφράζεται στήριξη στον θεσμό· από την άλλη τίθενται δημόσια αιχμές για την αντικειμενικότητα, τη λειτουργία και κυρίως τις προθέσεις του. Η απαίτηση «να αποδείξει ότι κάνει σωστά τη δουλειά της» όταν συνοδεύεται από καταγγελίες περί διαρροών και πολιτικών σκοπιμοτήτων, μετατρέπεται σε ευθεία πίεση προς έναν θεσμό που οφείλει να λειτουργεί ανεξάρτητα από την εκτελεστική εξουσία.
Ακόμη πιο ανησυχητική είναι η παρέμβαση του Άδωνι Γεωργιάδη, ο οποίος επιλέγει να επιτεθεί προσωπικά σε εισαγγελικό λειτουργό την κυρία Παπανδρέου, αμφισβητώντας ευθέως την αξιοπιστία και τις προθέσεις της. Όταν ένας υπουργός δηλώνει δημόσια ότι «δεν μπορούμε να παίρνουμε στα σοβαρά εισαγγελέα», δεν πρόκειται για απλή πολιτική κριτική· πρόκειται για ευθεία υπονόμευση της Δικαιοσύνης. Σε μια θεσμικά ώριμη δημοκρατία, τέτοιες δηλώσεις θα είχαν άμεσες συνέπειες. Αν εκφράζει προσωπικές απόψεις, εγείρεται ζήτημα πολιτικής ευθύνης και παραμονής του στη θέση του. Αν, όμως, λειτουργεί ως άτυπος εκφραστής της κυβερνητικής γραμμής, λαγός, τότε βρισκόμαστε μπροστά σε κάτι πολύ σοβαρότερο: μια συντονισμένη επίθεση κατά ευρωπαϊκού θεσμού επειδή οι έρευνές του προκαλούν πολιτική δυσφορία.
Το ζήτημα δεν είναι αν οι υποθέσεις είναι «αστείες» ή σοβαρές , αυτό είναι έργο της Δικαιοσύνης να το κρίνει. Το ζήτημα είναι ότι επιχειρείται να διαμορφωθεί εκ των προτέρων ένα κλίμα απαξίωσης. Να υπονοηθεί ότι οι διαδικασίες είναι προβληματικές, οι προθέσεις ύποπτες και τα κίνητρα πολιτικά. Πρόκειται για μια επικίνδυνη τακτική που διαβρώνει την εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς.
Την ίδια στιγμή, οι διάλογοι που βλέπουν το φως της δημοσιότητας από την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ αποκαλύπτουν ένα εντελώς διαφορετικό σκηνικό: ένα σύστημα εξουσίας που όχι μόνο ενοχλείται από τη Δικαιοσύνη, αλλά τη φοβάται. Σε τέτοιο βαθμό, ώστε να εκφράζονται ακόμη και ακραίες σκέψεις για την εξουδετέρωση εισαγγελικών λειτουργών. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, οι δημόσιες επιθέσεις κυβερνητικών στελεχών δεν είναι απλώς άστοχες είναι επικίνδυνες.
Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι αυτή ενός κράτους-λάφυρου: όσο οι δικαστικές εξελίξεις εξυπηρετούν, η Δικαιοσύνη είναι σεβαστή· όταν όμως δημιουργούν πολιτικό πρόβλημα, μετατρέπεται σε στόχο. Πρόκειται για μια λογική που δεν συνάδει με το κράτος δικαίου, αλλά με αντιλήψεις συγκεντρωτικής εξουσίας που η Ευρώπη έχει πληρώσει ακριβά στο παρελθόν.
Η ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης δεν είναι διαπραγματεύσιμη. Και όταν πλήττεται δημόσια και μάλιστα από τα υψηλότερα επίπεδα εξουσίας το πλήγμα δεν αφορά μόνο έναν θεσμό. Αφορά την ίδια τη δημοκρατία.
