epikaira.gr
Η ανησυχία που εκφράζουν χιλιάδες Έλληνες οι οποίοι βρίσκονται αυτές τις ώρες σε χώρες του Περσικού Κόλπου δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη. Τα βίντεο που αναρτώνται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποτυπώνουν αγωνία, σύγχυση και κυρίως την αίσθηση ότι δεν υπάρχει σαφές σημείο αναφοράς. Πολίτες που εργάζονται και ζουν επί χρόνια σε κράτη της περιοχής δηλώνουν πως δεν γνωρίζουν σε ποιον να απευθυνθούν, ποιο είναι το σχέδιο διαφυγής τους και ποια βήματα οφείλουν να ακολουθήσουν σε περίπτωση κλιμάκωσης της κρίσης με το Ιράν.
Το ερώτημα που τίθεται είναι εύλογο: υπήρξε προετοιμασία; Η ελληνική κυβέρνηση, όπως και άλλες κυβερνήσεις, έβλεπε εδώ και καιρό τα «σύννεφα» του πολέμου να πυκνώνουν γύρω από το Ιράν. Σε τέτοιες περιπτώσεις, ο σχεδιασμός δεν μπορεί να γίνεται εκ των υστέρων. Απαιτείται συγκεκριμένο και επικαιροποιημένο σχέδιο εκκένωσης, καταγραφή των πολιτών, σαφείς οδηγίες και διαρκής επικοινωνία.
Όπως τόνισε έμπειρος παλιός διπλωμάτης στο epikaira.gr, για τέτοιες κρίσεις υπάρχουν συγκεκριμένα διεθνή και εθνικά πρωτόκολλα. Τα πρωτόκολλα αυτά δεν είναι θεωρητικά κείμενα σε συρτάρια. Προβλέπουν βήματα, συντονισμό με τις πρεσβείες, συνεργασία με τις τοπικές αρχές, ακόμη και εναλλακτικές οδούς διαφυγής σε περίπτωση που κλείσουν αεροδρόμια ή λιμάνια. Το κρίσιμο, όμως, είναι η έγκαιρη ενεργοποίησή τους. Αν αυτό δεν γίνει στη σωστή στιγμή, ο κίνδυνος χάους είναι ορατός.
Μέχρι στιγμής, η εικόνα που προκύπτει από τις δημόσιες μαρτυρίες δεν παραπέμπει σε αποτελεσματική εφαρμογή τέτοιων διαδικασιών. Οι Έλληνες που μιλούν ανοιχτά στα κοινωνικά δίκτυα δεν εκπέμπουν αίσθημα ασφάλειας ή οργανωμένης καθοδήγησης. Αντίθετα, εκφράζουν απόγνωση και αβεβαιότητα. Γνωρίζουν άραγε με ποιον τρόπο θα απομακρυνθούν με ασφάλεια; Έχουν υπάρξει συνεννοήσεις με τις διπλωματικές αρχές των χωρών που ενδέχεται να πληγούν από αντίποινα; Και, αν ναι, ποια ήταν τα απτά αποτελέσματα αυτών των επαφών;
Σε περιόδους διεθνούς έντασης, το Υπουργείο Εξωτερικών δεν κρίνεται από τις ανακοινώσεις, αλλά από την αίσθηση προστασίας που μεταδίδει στους πολίτες του. Όταν αυτή η αίσθηση λείπει, το κενό δεν είναι μόνο διοικητικό· είναι βαθιά πολιτικό και ανθρώπινο.
