Του Αντώνη Μακατούνη
Συμμετέχει στην παράσταση που έχει ενθουσιάσει μικρούς και μεγάλους, στην υπερπαραγωγή αλλά και σε ένα από τα θεατρικά σημεία αναφοράς της φετινής σαιζόν όπου παρουσιάζεται το εμβληματικό έργο του Βίκτορος Ουγκό, «Η Παναγία των Παρισίων».
Στο Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος», σε θεατρική διασκευή και σκηνοθεσία της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη, με τη συμμετοχή 20 ταλαντούχων ηθοποιών συμβαίνει κάθε Σάββατο στις 14:30 & κάθε Κυριακή στις 11:30 κάτι μοναδικό! Πρόκειται όχι μόνο για μία απλή θέαση, αλλά για μία… ψυχική συμμετοχή (σ.σ. εκ των θεατών) και μία θεατρική μυσταγωγική εμπειρία!
«Δεν έχω λόγια για την ομάδα. Πρώτα από όλα θέλω να πω, ότι όλη η ομάδα, επειδή είναι μια ομάδα που έχουν ‘‘σμίξει’’ πολύ, γιατί ήταν μαζί από τους ‘‘Αθλίους’’ δύο χρόνια αλλά και κάποιοι ήταν και από τον Όλιβερ Τουίστ (σ.σ. θεατρική παράσταση του παρελθόντος). Είναι μία ομάδα που είναι πολύ ‘‘αγαπητική’’ προς το νέο μέλος, είμαστε τρία νέα μέλη. Μπήκαμε πάρα πολύ ομαλά μέσα στην ομάδα, μας έκαναν να νιώσουμε πάρα πολύ όμορφα. Παρουσιάζουμε τις πρωινές ώρες καθημερινά (σ.σ. Τετάρτη έως Παρασκευή) παραστάσεις για τα σχολεία και τα Σαββατοκύριακα (σ.σ. για το κοινό) με μεγάλη χαρά με αυτό το θίασο. Είναι πολύ ευχάριστο το κλίμα, είναι πολύ σημαντικό. Είμαστε σαν οικογένεια», αναφέρει με έμφαση αλλά και έκδηλη χαρά η ταλαντούχα ηθοποιός -αλλά και σκηνοθέτης- Μαρία Μέντζα στα epikaira.gr
«Υποδύομαι τρεις ρόλους, με βασικό τον ρόλο του Γκαργκόιλ (σ.σ ένα από τα τέσσερα τερατόμορφα αγαλματάκια της εκκλησίας που συντροφεύουν τον Κουασιμόδο), αλλά και μία τσιγγάνα καθώς και μία Γαλλίδα -ας πούμε- του λαού. Όταν υποδύεσαι αρκετούς ρόλους χρειάζεσαι μία διαθεσιμότητα και να είσαι σε μια… alert κατάσταση, γιατί αλλάζουμε πάρα πολλά κοστούμια σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, αλλά και διαφορετική έκφραση συναισθημάτων (σ.σ. ανάλογα με το ρόλο). Αυτή όμως είναι και η δουλειά μας, αυτή είναι η έννοια της υποκριτικής άλλωστε», συμπληρώνει, μεταξύ άλλων, για την παράσταση με χαμόγελο προσώπου αλλά και… «ψυχής» η Μαρία Μέντζα.
Εν συνεχεία συμπληρώνει, «Υπάρχει ενθουσιασμός, έχουμε και μεγάλα και εντυπωσιακά σκηνικά. Αυτό που ήθελα να προσθέσω για το ρόλο είναι ότι τα Γκαργκόιλ έχουν μία πολύ ιδιαίτερη σχέση με τον Κουασιμόδο, υπάρχει πολλή αγάπη, έχει πολύ ενδιαφέρον όλο αυτό. Είμαστε στη σκηνή ιδιαίτερα κινητικοί, υπάρχει μία «γλυκειά κόπωση» αλλά είναι και αναγκαία για τις παραστάσεις. Αφού απευθυνόμαστε και σε παιδιά χρειάζεται σωματική ενέργεια. Είναι απαιτητικό το παιδικό κοινό, είναι… αυστηροί κριτές».
Μία από τις παθογένειες της σύγχρονης εποχής
Εκ παραλλήλου η δραστήρια ηθοποιός κάνει τα πρώτα της σκηνοθετικά βήματα με την θεατρική παράσταση Tender που θα παρουσιασθεί ξανά στην Κεντρική Σκηνή του θεάτρου Επί Κολωνώ τον προσεχή Μάιο – μετά την παρουσίασή του στο πλαίσιο του Off Off Athens (σ.σ. ήταν από τις παραστάσεις που διακρίθηκαν)-.
Στην εν λόγω παράσταση αναδεικνύεται -μέσα από τον πρωταγωνιστή του που είναι ένας κλόουν (σ.σ. τον υποδύεται εκείνη)- μία από τις μεγαλύτερες παθογένειες της σύγχρονης εποχής που είναι η κοινωνική αποξένωση μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όσο οξύμωρο και αν ακούγεται αυτό, «Σήμερα, σχεδόν κάθε πτυχή της ζωής μας περνά μέσα από το κινητό τηλέφωνο και σχεδόν όλοι αφιερώνουμε χρόνο μπροστά στον ίδιο “εικονικό” καθρέφτη – τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Μέσα σε λίγα μόλις δευτερόλεπτα, κατακλυζόμαστε από εικόνες, πρόσωπα, πληροφορίες και αμέτρητες επιλογές. Παρακολουθώντας διαρκώς τις ζωές των άλλων, συχνά ξεχνάμε την δική μας αληθινή ταυτότητα και όσα πραγματικά έχουμε ανάγκη. Το Tender γεννήθηκε μέσα από την βαθιά επιθυμία μου να επικοινωνήσω στον κόσμο την παραμελημένη μας ανάγκη για τρυφερότητα και για επιστροφή στην αυθεντικότητα. «Αγγελιοφόρος» της επιθυμίας αυτής και μοναδικός ήρωας της παράστασης, είναι ο κλόουν Ντάφι. Ένα πλάσμα τρυφερό, τρωτό που δεν ξέρουμε πόσο χρονών είναι αλλά που σίγουρα έχει ψυχή παιδιού. Στο κυνήγι της τελειότητας, ο ήρωάς μας δεν φοβάται την αποτυχία. Ο Ντάφι θα προσπαθήσει να σταματήσει για λίγο τον χρόνο και να μας πάρει μαζί του στο ταξίδι του στην ψηφιακή εποχή. Ίσως απορήσουμε, ίσως γελάσουμε, ίσως συγκινηθούμε. Και ίσως, φεύγοντας, να κοιτάξουμε το κινητό μας λίγο διαφορετικά. Ή να το ξεχάσουμε για λίγο στην τσέπη, επειδή κάποιος δίπλα μας αξίζει περισσότερο την προσοχή μας. Το Tender είναι μια γλυκιά υπενθύμιση πως δεν έχουμε ανάγκη να εντυπωσιάσουμε τον άλλον – έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλον», προσθέτει η Μαρία Μέντζα.
Λίγα Λόγια για την παράσταση «Η Παναγία των Παρισίων».
Το Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού, με παράδοση στις υπερπαραγωγές (βασισμένες στα σπουδαία έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας), παρουσιάζει τη θεατρική περίοδο 2025-2026 το κλασικό μυθιστόρημα «Η Παναγία των Παρισίων», στο «Θέατρον» του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος». Μετά την τεράστια επιτυχία που σημείωσαν «Οι Άθλιοι» για δύο συνεχείς χρονιές, η Κωνσταντίνα Νικολαΐδη αναλαμβάνει τη σκηνοθεσία ενός ακόμα δημοφιλούς αριστουργήματος του μεγάλου Γάλλου συγγραφέα.
Στο μεσαιωνικό Παρίσι ξετυλίγεται μια περιπετειώδης ιστορία με κέντρο δράσης της τον επιβλητικό Ναό της Νοτρ Νταμ. Κεντρικοί ήρωες είναι ο Κουασιμόδος, ο παραμορφωμένος, καλοκάγαθος κωδωνοκρούστης της Παναγίας των Παρισίων, που ζει απομονωμένος ψηλά στο καμπαναριό με μόνη του συντροφιά τα τερατόμορφα αγαλματάκια της εκκλησίας (γκαργκόιλς), η τσιγγάνα Εσμεράλδα, που σαγηνεύει με την ομορφιά της, συγκινεί με την αγνότητα της ψυχής της και έχει πάντα δίπλα της την αγαπημένη της κατσίκα, και ο σκοτεινός αρχιδιάκονος Φρόλο, που ορμώμενος από το πάθος του για την Εσμεράλδα απομακρύνεται από τον δρόμο του Θεού και γίνεται επικίνδυνος. Ακόμη, μαζί τους είναι οι κατατρεγμένοι τσιγγάνοι του Παρισιού με την αρχηγό τους, ο ρομαντικός ποιητής και φιλόσοφος Γκρεγκουάρ, ο λοχαγός Φοίβος με τη φρουρά, ο καλός ιερέας της εκκλησίας, μία τραγική και μυστηριώδης γυναίκα και φυσικά οι πολίτες του Παρισιού. Όλοι τους ζουν σε έναν σκληρό, αλλά ταυτόχρονα βαθιά ρομαντικό κόσμο, όπου η αδικία και η προδοσία στέκονται απέναντι στη δικαιοσύνη και την ηθική. Σε μία τιμωρό κοινωνία, που δεν αποδέχεται το διαφορετικό, η αγάπη γίνεται το ισχυρότερο καταφύγιο αποτελώντας πηγή έμπνευσης και ελπίδας.
«Αυτό θα σκοτώσει εκείνο», η φράση αυτή προέρχεται από το βιβλίο. Το «αυτό» αναφέρεται στην τυπογραφία (βιβλίο) και το «αυτό» στο κτίριο (αρχιτεκτονική), δηλαδή το βιβλίο θα σκοτώσει το κτίριο. Το μυθιστόρημα κυκλοφόρησε το 1831. Βρισκόμαστε στην εποχή της εφεύρεσης της τυπογραφίας, κατά την οποία η γραφή γίνεται το νέο μέσο επικοινωνίας, αντικαθιστώντας τους ναούς, οι οποίοι (όπως και η Παναγία των Παρισίων), υπήρξαν για αιώνες μέσα έκφρασης, αποθήκευσης και μετάδοσης γνώσης, ιστορίας, πίστης και αξιών.
