Του Αντώνη Μακατούνη
Πρωταγωνιστεί σε μία παράσταση που έχει ευαισθητοποιήσει το κοινό αγγίζοντας τις «ψυχικές του χορδές».
Ακολουθεί ολόκληρη η συνέντευξη:
Το musical EVELYN EVELYN έρχεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα! Μετά τη Νέα Υόρκη, το Λονδίνο καθώς και άλλες μεγάλες πόλεις σε όλο τον κόσμο, θα παρουσιασθεί για πρώτη φορά στη χώρα μας με ζωντανή μουσική σε διασκευή δική σας και σε σκηνοθεσία της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη. Εκφράστε μου τα συναισθήματά σας.
Είμαι πολύ χαρούμενη και πολύ συγκινημένη που μετά από πολλά χρόνια το έργο που ωρίμαζε μέσα μου βρήκε τους κατάλληλους συνεργάτες, με επικεφαλής την Κωνσταντίνα Νικολαΐδη, ώστε να βρει τον δρόμο του και για την σκηνή και να ζωντανέψει αυτή η τόσο ιδιαίτερη και όμορφη ιστορία. Είναι μεγάλο δώρο για μένα αυτή η παράσταση. Είναι το δεύτερο έργο που γράφω όσα χρόνια ασχολούμαι με το θέατρο και παρατηρώ μέσα από αυτό πόσο ωραία μεγαλώνω τελικά και τι καλλιτέχνης θέλω να είμαι.
Πρόκειται για δύο σιαμαίες αδελφές που έρχονται αντιμέτωπες από τη γέννησή τους με τη σκληρότητα του κόσμου, με την εκμετάλλευση, τη βία, την απαξίωση, τον χλευασμό, την απομόνωση. Θα ήθελα να μου πείτε για το ρόλο σας αλλά και τη συνεργασία σας με τους άλλους τρεις ηθοποιούς (σ.σ. Ειρήνη Αγγελοπούλου, Ραφαέλ Αριστοτέλους και Φιλίππα Κουτούπα).
Υποδύομαι την μία από τις δύο Έβελυν. Είναι η δυναμική προσωπικότητα και εκείνη που συνήθως αποφασίζει για τα πράγματα. Κι όμως βλέπουμε κατά τη διάρκεια της ζωής τους ότι επηρεάζεται εξίσου από την κατακραυγή του κόσμου λόγω της ανατομίας τους. Παρόλα αυτά δεν παύει να είναι ένας άνθρωπος που ψάχνει την αγάπη, όπως όλοι οι άνθρωποι. Η συνεργασία μου και με τους 3 συναδέλφους είναι όμορφη. Έχοντας συνυπάρξει μαζί τους και στους Άθλιους ήταν πιο δημιουργική και πιο ουσιαστική η δουλειά μας στο Έβελυν Έβελυν μιας και γνωριζόμαστε πλέον αρκετά καλά και επί και εκτός σκηνής. Γεγονός που βοηθάει πολύ αυτή την παράσταση γιατί είναι σημαντική η ομαδικότητα.
Ποιά είναι η στοχοθεσία σας με «όχημα» το εν λόγω θέμα και παράσταση;
Γινόμαστε καθρέφτης του κόσμου. Ακόμα κι αν διανύουμε το 2026, υπάρχουν άνθρωποι που κριτικάρουν την εμφάνιση ή την διαφορετικότητα. Μέσα από την ιστορία των αδερφών και όντας ένα παραμύθι ενηλίκων βλέπουμε την ανάγκη αυτών των πλασμάτων να υπάρχουν στον κόσμο ως ξεχωριστές προσωπικότητες και το πως ο κόσμος τις βλέπει. Και φωτίζουμε ακριβώς αυτό. Πως είναι ο κόσμος απέναντι στο διαφορετικό. Γιατί υπάρχουν πολλά είδη βλέμματος στην παράστασή μας. Βλέμματα που πονάνε, που αγαπάνε, που απαξιώνουν, που συμπονούν. Δεν θέλω να πω περισσότερα για να μην χαλάσω το στοιχείο της έκπληξης για τους θεατές
Διαθέτει -κατά τη γνώμη σας- η σημερινή κοινωνία μας «αντανακλαστικά ευαισθητοποίησης»; Άλλοι θεωρούν ότι υπάρχει κοινωνική πρόοδος σε αυτό το θέμα, άλλοι επιμένουν ότι ο σύγχρονος άνθρωπος αποξενώνεται και δυστυχώς αποκτηνώνεται, μη έχοντας κοινωνικές ευαισθησίες. Οι απόψεις διίστανται, θα ήθελα τη γνώμη σας.
Προσωπικά βλέπω και τις δύο εκδοχές. Κάποιοι έχουν προοδεύσει και κάποιοι έχουν αποκτηνωθεί. Βλέπω βία, οργή, θάψιμο συναισθημάτων κι από την άλλη συναντάω την αγάπη, την αλληλοβοήθεια, τη σύμπραξη. Όλα όμως μου φαίνονται μετέωρα. Ο κόσμος όλος περπατάει σε τεντωμένο σκοινί με τόσα που συμβαίνουν γύρω μας. Εύχομαι μόνο να ισορροπήσουμε και όχι να πέσουμε στο κενό.
«Αν κάτι όμως θέλω να περάσει στους θεατές είναι ο σεβασμός που αποζητάει κάθε ανθρώπινο ον για τον εαυτό του»
Παρατηρούμε ότι οι σύγχρονοι άνθρωποι αναφέρουν πολλές φορές ότι δεν «αντέχουν» τους συνανθρώπους τους και θέλουν να μένουν μόνοι τους. Βλέποντας το από μία άλλη οπτική, μήπως η ιστορία των δύο σιαμαίων μας διδάσκει τη συνύπαρξη και το δέσιμο δύο ανθρώπων;
Δεν ξέρω αν διδάσκει κάτι αυτή η ιστορία. Σίγουρα μιλάει για την αδερφική αγάπη και σχέση, μια σχέση που δεν μπαίνει συχνά στο μικροσκόπιο αλλά είναι δυνατή και ιδιαίτερη. Αν κάτι όμως θέλω να περάσει στους θεατές είναι ο σεβασμός που αποζητάει κάθε ανθρώπινο ον για τον εαυτό του. Μόνο με αυτοσεβασμό μπορούμε να αγαπήσουμε τον εαυτό μας και κατ’ επέκταση τους άλλους. Αν δεν γίνει αυτό τότε, ζητάμε την απομόνωση και δεν αντέχουμε τους γύρω μας. Ίσως γιατί δεν αντέχουμε τους εαυτούς μας
Υπάρχει μία άποψη που λέει ότι ένας άνθρωπος που έχει περάσει κάποιες δυσκολίες ευαισθητοποιείται περισσότερα κοινωνικά, ενώ σε αντίθετη περίπτωση οι υπερβολικές ανέσεις «διαβρώνουν» την ψυχή- σαφώς υπάρχουν πάντα εξαιρέσεις. Συμφωνείτε ναι ή όχι και γιατί;
Διαφωνώ. Έχω συναντήσει ανθρώπους όπως αναφέρατε αλλά έχω δει και το ακριβώς αντίθετο. Ανθρώπους που έχουν ανέσεις κι όμως είναι ευαισθητοποιημένοι και ανθρώπους που έχουν περάσει δυσκολίες κι έχουν γίνει σκληροί σαν πέτρα. Είναι θέμα χαρακτήρα και οπτικής. Του πως θέλει κάποιος να βλέπει τον εαυτό του εννοώ. Δεν είναι εύκολο φυσικά να περνάς δυσκολίες και να βλέπεις την θετική πλευρά. Αλλά και πάλι θα σας πω ότι η επιλογή του ποιοι θέλουμε να είμαστε έρχεται μόνο από τον αυτοσεβασμό μας.
