Του Κώστα Παππά
Η πρόσφατη συνέντευξη του Παύλου Ντε Γκρες στον ANT1 άνοιξε ξανά μια συζήτηση που, αν και θεωρητικά ανήκει στο παρελθόν, εξακολουθεί να προκαλεί πολιτικούς κραδασμούς στο παρόν. Ο γιος του τέως βασιλιά Κωνσταντίνου, εμφανίστηκε με μετρημένο λόγο, αποφεύγοντας τις ευθείες πολιτικές τοποθετήσεις, αλλά αφήνοντας σαφείς αιχμές για τον ρόλο του ως ενεργού πολίτη. Σε μια περίοδο όπου το πολιτικό σύστημα δοκιμάζεται από χαμηλή εμπιστοσύνη και κατακερματισμό, κάθε τέτοια παρέμβαση αποκτά ιδιαίτερο βάρος.
Ο Παύλος Ντε Γκρες δεν μίλησε για ίδρυση κόμματος. Ωστόσο, η δημόσια παρουσία του, η συστηματική επαφή του με κοινωνικούς και επιχειρηματικούς κύκλους και η προσεκτική διατύπωση απόψεων περί «ενότητας» και «σταθερότητας» δημιουργούν ένα υπόστρωμα πολιτικής δυναμικής. Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν προτίθεται να προχωρήσει σε ένα τέτοιο βήμα, αλλά τι θα σήμαινε αν το έκανε.
Σε ένα εύθραυστο πολιτικό σκηνικό, όπου οι παραδοσιακοί κομματικοί σχηματισμοί αντιμετωπίζουν φθορά και η αποχή αυξάνεται, ένα κόμμα υπό την ηγεσία του θα μπορούσε να λειτουργήσει ως πόλος συσπείρωσης για ένα συντηρητικό, πατριωτικό ακροατήριο που νιώθει πολιτικά άστεγο. Θα επένδυε πιθανότατα σε μια ρητορική θεσμικής σοβαρότητας, εθνικής ταυτότητας και τεχνοκρατικής διαχείρισης, επιχειρώντας να διαφοροποιηθεί από τις κομματικές αντιπαραθέσεις του παρελθόντος.
Ωστόσο, ακόμα και αν ο ίδιος έχει τοποθετηθεί επι του πολιτεύματος και το έκανε με σαφή τρόπο και στην τελευταία του συνέντευξη, πολλοί είναι εκείνοι που υποστηρίζουν οτι οι προκλήσεις θα ήταν τεράστιες. Η Ελλάδα είναι κοινοβουλευτική δημοκρατία με ιστορικά σαφή απόρριψη της μοναρχίας μέσω δημοψηφίσματος. Οποιαδήποτε πολιτική πρωτοβουλία από μέλος της πρώην βασιλικής οικογένειας θα αντιμετωπιζόταν με καχυποψία, τόσο από τον προοδευτικό χώρο όσο και από τμήματα της κεντροδεξιάς που δεν θα επιθυμούσαν αναμόχλευση ιστορικών διχασμών. Επιπλέον, η προσωποκεντρική φύση ενός τέτοιου εγχειρήματος θα δοκιμαζόταν από την ανάγκη συγκρότησης οργανωμένου κομματικού μηχανισμού και σαφούς προγραμματικού λόγου.
Η συνέντευξη στον ANT1 δεν έδωσε απαντήσεις· έθεσε, όμως, ερωτήματα. Σε μια εποχή πολιτικής ρευστότητας, ακόμη και η υπόνοια δημιουργίας ενός νέου σχηματισμού από τον Παύλο Ντε Γκρες αρκεί για να ταράξει τις ισορροπίες. Το αν αυτή η πρόθεση εμφάνισης στα κοινά θα μεταφραστεί ποτέ σε πολιτική πράξη παραμένει ανοιχτό. Εκείνο που είναι βέβαιο είναι ότι η ελληνική πολιτική σκηνή δεν αφήνει κανένα κενό ανεκμετάλλευτο.
