Έξι μήνες πριν στείλει τις αμερικανικές δυνάμεις να συλλάβουν τον Νικολάς Μαδούρο, ο Ντόναλντ Τραμπ ήθελε να κλείσει μια συμφωνία μαζί του, όχι να τον απομακρύνει βίαια από την εξουσία.
Κατά τη διάρκεια συνάντησης τον Ιούλιο στο Οβάλ Γραφείο, ο Τραμπ είπε στους συμβούλους του ότι ήθελε να συνεχίσει τις διαπραγματεύσεις με το καθεστώς Μαδούρο, ώστε να επιτευχθεί μια συμφωνία που θα έδινε προτεραιότητα στις αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες που θέλουν να αντλήσουν βενεζουελάνικο αργό πετρέλαιο, επιλέγοντας τη διπλωματία με τον αυταρχικό ηγέτη.
Ο Τραμπ αναγνώρισε ότι ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, ο οποίος επί μακρόν τον προειδοποιούσε να μην εμπιστεύεται τον Μαδούρο και πίστευε ότι τα έσοδα από το πετρέλαιο θα ενίσχυαν το καθεστώς του, διαφωνούσε με αυτή την προσέγγιση. Όμως ο Τραμπ, σύμφωνα με άτομα που είχαν ενημερωθεί για τη συζήτηση, είπε ότι ήθελε μια συμφωνία: «Θα το κάνουμε με τον δικό μου τρόπο».
Στα τέλη Δεκεμβρίου, ο πρόεδρος αποφάσισε τη στρατιωτική δράση, απογοητευμένος από τις επανειλημμένες προσπάθειες να πειστεί ο Μαδούρο να εγκαταλείψει την εξουσία με αντάλλαγμα αμνηστία για τα φερόμενα εγκλήματά του. Η θρασύτατη επιχείρηση που πραγματοποιήθηκε μέσα στη νύχτα και κατέληξε με τον Μαδούρο σε φυλακή της Νέας Υόρκης, προσέφερε ένα δείγμα μιας πιο δυναμικής εξωτερικής πολιτικής, την οποία ο Τραμπ έχει αφήσει να εννοηθεί ότι ίσως επιδιώξει να εφαρμόσει και σε άλλα μέρη του κόσμου, από την Κολομβία έως τη Γροιλανδία.
Στη δεύτερη θητεία του Τραμπ, η Βενεζουέλα εξελίχθηκε γρήγορα σε ένα απίθανο σημείο σύγκλισης των προτεραιοτήτων του: μαζικές απελάσεις, διακίνηση ναρκωτικών, το δέλεαρ των τεράστιων αποθεμάτων πετρελαίου και ορυκτών της χώρας, καθώς και η σταθερή προσπάθεια του Ρούμπιο, γιου Κουβανών μεταναστών, και άλλων σκληροπυρηνικών να ανατρέψουν το βίαιο καθεστώς της.
«Η Βενεζουέλα είναι η τέλεια καταιγίδα, είναι ό,τι ακριβώς απασχολεί κατά προτεραιότητα την κυβέρνηση Τραμπ» δήλωσε ο Έλιοτ Άμπραμς, ο οποίος χειρίστηκε τις υποθέσεις της Βενεζουέλας κατά την πρώτη θητεία Τραμπ.
Η εμμονή του Τραμπ με τους πόρους της χώρας, όπως εκφράστηκε προς συμμάχους μετά την έναρξη της δεύτερης θητείας του, πυροδότησε παρασκηνιακούς ανταγωνισμούς μεταξύ των συμβούλων του και των λομπιστών της πετρελαϊκής βιομηχανίας για τη μορφή της πολιτικής του απέναντι στη Βενεζουέλα. Ο Τραμπ κατέστησε σαφές ότι τον ενδιέφερε περισσότερο μια συμφωνία με το Καράκας που θα εξυπηρετούσε την ατζέντα «Πρώτα η Αμερική», συμπεριλαμβανομένης της συνεργασίας στις απελάσεις και ευνοϊκών πετρελαϊκών συμφωνιών, παρά η πίεση για μια δημοκρατική μετάβαση.
Τελικά, ο Ρούμπιο και τα άλλα «γεράκια» γύρω από τον Τραμπ επικράτησαν, αφού έπεισαν τον πρόεδρο ότι ο Μαδούρο ήταν ένας ναρκοτρομοκράτης που δεν θα εγκατέλειπε την εξουσία από μόνος του.
