Ιωάννης Χρ. Ιακωβίδης- Διδάκτωρ Κοινωνιολογίας του Παντείου
Πανεπιστημίου, φιλόλογος, ιστορικός , πολιτικός επιστήμων, ειδικός επιστημονικός συνεργάτης στα ΕΠΙΚΑΙΡΑ και συγγραφέας
Ο γράφων επιχειρεί να αναδείξει στο δεύτερο μέρος, ως συνέχεια του προηγούμενου άρθρου -μέσω της επιμέλειας ενδεικτικών αποσπασμάτων κειμένων που δημοσιεύθηκαν στις εφημερίδες « Δημοκρατία της Κυριακής» και « Ορθόδοξη Αλήθεια» κατά την περίοδο 23-30 Νοεμβρίου του 2025 – πτυχές του ανθρώπινου δραν στους τομείς της πολιτικής , της ορθόδοξης χριστιανικής πίστεως και της ιστορίας, της παιδείας, της κοινωνίας, της λογοτεχνικής και εικαστικής δημιουργίας.
α. Στις 23 Νοεμβρίου 2025
Σωτήρης Λέτσιος, « 58 ελληνικοί ναοί που κοσμούν με τη λειτουργία τους την αιγυπτιακή επικράτεια», στην εφημερίδα « Ορθόδοξη αλήθεια», 23 Νοεμβρίου 2025: « Ο Νικόλαος Νικηταρίδης μιλά στην “Ο.Α.” για την έρευνα 40 ετών που αφορά την ιστορία του Ελληνισμού. Στις σελίδες του ενός από τους έξι τόμους καταγράφει τις εκκλησίες που αποτελούν σημείο αναφοράς και τη σημερινή τους εικόνα». « Ως ο κατεξοχήν ιστορικός του Αιγυπτιώτη Ελληνισμού , βραβευμένος από την Ακαδημία Αθηνών και το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, συγγραφέας 45 σχετικών βιβλίων και 4.000 άρθρων, η συγγραφή της Γενικής Ιστορίας των Ελλήνων της Αιγύπτου αποτελούσε έναν βασικό μου στόχο και ένα όνειρο ζωής , που ο Θεός με ευλόγησε να το πραγματοποιήσω. Ως πνευματικό παιδί του μακαριστού Πατριάρχη Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής Παρθενίου Γ΄ και αδελφικός συνοδοιπόρος με τον Πατριάρχη Θεόδωρο Β΄, δεν θα μπορούσα παρά να αφιερώσω τον έναν από τους έξι τόμους της Ιστορίας των Ελλήνων της Αιγύπτου στις ελληνικές εκκλησίες που φιλοξένησε και εξακολουθεί να φιλοξενεί η Νειλοχώρα». « Ο Ι.Ν. του Οσίου Σάββα του Ηγιασμένου καθιερώθηκε ως χριστιανικός ναός το 318, ενώ η παρουσία της Ι. Μονής Αγίας Αικατερίνης Σινά χρονολογείται από τον 4 ο αιώνα. Ας σημειωθεί επίσης πως ο Ι.Ν. του Αγίου Μάρκου στο Κάιρο ήταν γνωστός ήδη από τον 11ο αιώνα και η ύπαρξη του Ι.Ν. του Αγίου Νικολάου στη συνοικία Χαμζάουι του Καϊρου ανάγεται στον 14 ο αιώνα. Η νεότερη εκκλησία στην Αίγυπτο είναι αυτή του Αγίου Παντελεήμονα στο Αντωνιάδειο Γηροκομείο Αλεξανδρείας που κτίστηκε το 1941(…)».
Τάκης Φλωριάς, « Ηγέτες πρόμαχοι ή ηγέτες- κερκόπορτες», στην εφημερίδα «Δημοκρατία», 23 Νοεμβρίου 2025: « Είμαστε μια κοινωνία το κατεστημένο της οποίας δεν παράγει τίποτε πλέον, εκτός από τον απειλητικό θόρυβο των εφθαρμένων και διεφθαρμένων πολιτικο-οικονομικών και εθνομηδενιστικών γραναζιών της». «Η Ελλάδα έχει όμως σήμερα κατεπείγουσα ανάγκη προμάχων της Ελληνικότητας, ηγετών ικανών να γεννούν, να συντηρούν και να εξακτινώνουν τη δημιουργική ενέργεια του Ελληνισμού. Μπορεί , αηδιασμένοι, να μην έχουμε τόσο ενεργό πατριωτισμό ή ακόμη να μην έχουμε πατριωτισμό. Όμως γι΄ αυτήν την “προβατοποίηση ” των Ελλήνων και την “εκποίηση ” της Ελλάδας, εντροπή δεν έχουμε; Εάν, λοιπόν, έχουμε τουλάχιστον εντροπή, ας δείξουμε εμπράκτως και μάλιστα με γνώση και επίγνωση ότι η δικαιοσύνη είναι-ή θα έπρεπε να είναι-η νομική συνέπεια της εντροπής».
Στέφη Χριστοδούλου, «Υποκλινόμαστε μπροστά στις πολύτεκνες οικογένειες», στην εφημερίδα « Ορθόδοξη Αλήθεια», 23 Νοεμβρίου 2025: «Πλήθος κόσμου παρέστη στην τιμητική εκδήλωση του ιστορικού Συλλόγου “ Οι ΄Αγιοι Πάντες ” , στην πόλη της Θεσσαλονίκης
Σωτήρης Λέτσιος, « Όπως ένας μοναχός, ψάχνουμε και εμείς οι καλλιτέχνες “το φως το αληθινό”», στην εφημερίδα « Ορθόδοξη Αλήθεια», 23 Νοεμβρίου 2025: « Ο ζωγράφος Γιώργος Ταξίδης περιγράφει στην “Ο.Α.” την βιωματική εμπειρία του στην Αθωνική Πολιτεία , όπου την πενταετία 2020-2025 πραγματοποίησε περισσότερα από 15 ταξίδια, πήγε και στις 20 ιερές μονές , έζησε την καθημερινότητα των μοναχών και συνομίλησε μαζί τους». «Με ενδιέφερε να απεικονίσω το εσωτερικό των μοναστηριών , κυριολεκτικά και μεταφορικά». «Παρομοιάζω τη δουλειά μου με την προσευχή». « Στην έκθεση « Άγιον Όρος, Τόπος σιωπής» παρουσιάζονται 115 έργα ποικίλων τεχνικών: μολύβι, λάδι, κάρβουνο, υδατογραφία, καθώς και έργα γλυπτικής και χαρακτικής».
«”Θαύμα “διά χειρός “Αγίου Παϊσίου”!», στην εφημερίδα « Ορθόδοξη Αλήθεια», 23 Νοεμβρίου 2025: « Η κυπριακή κυβέρνηση αναλαμβάνει εξ ολοκλήρου το κόστος θεραπείας του Αβραάμ, που διαγνώστηκε με οξεία διάχυτη εγκεφαλομυελίτιδα. Η συγκινητική ανάρτηση του ηθοποιού Προκόπη Αγαθοκλέους , που είχε απευθύνει δημόσια έκκληση , και το τηλεφώνημα του Ν. Χριστοδουλίδη στη μητέρα του μικρού»
Ανδρέας Ν. Χρόνης , «Για τον δάσκαλο της Ρωμιοσύνης!», στην εφημερίδα « Ορθόδοξη Αλήθεια», 23 Νοεμβρίου 2025: « Η συμμετοχή της Ελληνικής Βυζαντινής Χορωδίας σε εκδήλωση στη μνήμη του σπουδαίου Σίμωνα Καρά στο Μέγαρο Μουσικής , στην οποία συμμετείχε και η επί πολλά χρόνια συνεργάτιδα του Δόμνα Σαμίου, με αφορμή τη συμπλήρωση 10 ετών από την εκδημία του»
Γιάννης Ζαννής, «Ο γέροντας που έκανε τη χούφτα του θυμίαμα για τη δόξα του Χριστού!», στην εφημερίδα «Ορθόδοξη Αλήθεια», 23 Νοεμβρίου 2025 : « Ο Άγιος Βαρλαάμ από τη Συρία έζησε τον “χρυσούν αιώνα των Μαρτύρων της Εκκλησίας”. Προκειμένου να μη θυσιάσει στα είδωλα , κράτησε αναμμένα κάρβουνα στην παλάμη, μέχρι που κάηκε» . «Ο Άγιος Βαρλαάμ καταγόταν από την Αντιόχεια της Συρίας και μαρτύρησε κατά την περίοδο του μεγάλου διωγμού επί Διοκλητιανού». «Τα εγκώμια των Πατέρων στην ανδρεία ψυχή. “ Ποιος θα μπορούσε να μη θαυμάσει , βλέποντάς το;” λέει ο Άγ. Χρυσόστομος. “ Χαστούκησες” των δαιμόνων τα πρόσωπα με το χέρι σου” λέει ο Μ. Βασίλειος».
Δημήτριος Γ. Μεταλληνός, « Η Ρωσίδα φιλόσοφος που βρήκε το νόημα της ζωής στον Θεό», στην εφημερίδα «Ορθόδοξη Αλήθεια», 23 Νοεμβρίου 2025: « Η Τατιάνα Γκορίτσεβα έγινε χριστιανή όταν ήταν 26 ετών και μαζί με άλλες γυναίκες ίδρυσε το πρώτο Κίνημα Ορθόδοξων Γυναικών στη Σοβιετική Ένωση. ΄Ο, τι δεν μπόρεσαν να της δώσουν ο Σαρτρ , ο Καμί και η γιόγκα το ανακάλυψε στην “Κυριακή Προσευχή”». « Η Γκορίτσεβα υπήρξε πρότυπο διανοουμένης και πανεπιστημιακής διδασκάλου, διότι δεν έπαυσε ποτέ να εκφράζει με παρρησία και επιστημοσύνη τις φιλοσοφικές της θεωρήσεις , που εκ φύσεως προεκτείνονταν στην πολιτική και την κοινωνική κριτική .
Τοποθετείται απέναντι στη (δυτικο) ευρωπαϊκή κοινωνία , που τη γνώρισε μετά την απέλασή της. Εκφράζει έτσι την ακλόνητη πεποίθησή της ότι ούτε ο υλισμός ούτε ο κομμουνισμός , αλλά ούτε και ο κυνισμός ,ανατολικού ή δυτικού τύπου, μπορούν να απελευθερώσουν τον άνθρωπο , παρά μόνο η χριστιανική πίστη. Μιλούσε συχνά για την “αγία σαλότητα”, δηλ. τους “διά Χριστόν σαλούς”. Θα κλείσουμε την αναφορά μας στο ευλογημένο πρόσωπό της με λίγα ταπεινά λόγια της : “Κινητήρια δύναμη της Ιστορίας δεν είναι ούτε η πάλη των τάξεων ούτε τα οικονομικά συμφέροντα. Είναι η προσευχή που κατευθύνει την Ιστορία”. Αιωνία η μνήμη της και η ευγνωμοσύνη μας!»
β. Στις 30 Νοεμβρίου 2025
Σάββας Καλεντερίδης, « Το δίλημμα Ερντογάν- Μπαχτσελί», στην εφημερίδα « Δημοκρατία», 30 Νοεμβρίου 2025: «(…)Μετά το Ιράκ το οποίο στην ουσία τριχοτομήθηκε μετά την επιχείρηση « Καταιγίδα της Ερήμου» (1991)και την επακολουθήσασα ανατροπή του Σαντάμ Χουσεϊν, τώρα είναι η σειρά της Συρίας να “αναδιαμορφωθεί”. Οι Δρούζοι στον νότο ήδη έχουν αποκτήσει de facto την αυτονομία τους , με την ισχυρή υποστήριξη του Ισραήλ , ενώ οι Κούρδοι από το 2014 είναι κυρίαρχοι σε μια εκτεταμένη περιοχή, που αποτελεί περίπου το ένα τρίτο της Συρίας, με την ισχυρή υποστήριξη των Η.Π.Α. Η Τουρκία, φοβούμενη ότι αυτή η διαδικασία της “αναδιαμόρφωσης ” των ισορροπιών, μετά το Ιράκ και τη Συρία , μπορεί να επεκταθεί και στις νοτιοανατολικές της περιοχές , που κατοικούνται κυρίως από Κούρδους , για να προλάβει τις εξελίξεις , προσπαθεί να κάνει μια συμφωνία με τους Κούρδους , να τους “τραβήξει” από τον έλεγχο των Η.Π.Α. και του Ισραήλ και να τους προσεταιριστεί η ίδια , για να αποκτήσει τον έλεγχο των εξελίξεων.(…) Κατά τα φαινόμενα, μέχρι στιγμής, ο Ερντογάν φαίνεται ότι είναι σκεπτικός για τη στάση που θα τηρήσει τελικά στο θέμα , ενώ ο Μπαχτσελί παρουσιάζεται πολύ αποφασισμένος. Χαρακτηριστική είναι η δήλωσή του: “Είμαστε αποφασισμένοι να τελειώσουμε με την τρομοκρατία και ας καταλήξουμε στην αγχόνη”. Τελικά, μπορεί να είναι προσοδοφόρο να ασχολείσαι με την πολιτική στην Τουρκία, όμως φαίνεται ότι είναι και πολύ επικίνδυνο και επώδυνο. Αγχόνη είναι αυτή».
Παναγιώτης Λιάκος, « Η απόρριψη των ξοφλημένων εξουσιαστών», στην εφημερίδα « Δημοκρατία», 30 Νοεμβρίου 2025: «(…) Η ηγεσία, όταν είναι αυθεντική , δεν πιέζει .Προσκαλεί σε συστράτευση με στόχο την εξέλιξη, την αποφυγή μεγάλου κινδύνου και τη συλλογική αυτονομία.(…)» Κάθε φορά που ηγέτης επιχειρεί την επιστροφή του πρέπει να γνωρίζει ότι φέρει μαζί του όχι μόνο τις προσδοκίες, αλλά κυρίως τις αποτυχίες του παρελθόντος. Κουβαλάει την υπέρβαρη αποσκευή των φόβων, των απωθημένων και των εκκρεμοτήτων μιας εποχής που τελείωσε.(…)»
« Στην αρχαία ελληνική ιστορία, ο Ιππίας, γιος του Πεισίστρατου και τελευταίος τύραννος των Αθηνών, εξορίστηκε το 510 π.Χ. ύστερα από σπαρτιατική επέμβαση , που υποκινήθηκε από τους Αλκμεωνίδες και χρησμό του Μαντείου των Δελφών.(…) Το 490 π.Χ., συνόδευσε τη περσική εκστρατεία , προτείνοντας την απόβαση στον Μαραθώνα (…).Όμως η ήττα των Περσών κατέστρεψε τα σχέδιά του. Η αμοιβή που έλαβε για τις υπηρεσίες του στους Μήδους ήταν η αιώνια καταισχύνη και ο θάνατός του καθ΄ οδόν προς τη Λήμνο και μάλιστα με ασθένεια που τον “τελείωσε” με ιδιαίτερα οδυνηρό τρόπο , όπως αναφέρει στη σχετική καταχώριση το βυζαντινό λεξικό του 10ου αιώνα Σούδα(ή Σουίδα)».
Άλλο ένα παράδειγμα από την ελληνική αρχαιότητα εντοπίζεται στις Συρακούσες. Ο Διονύσιος Β΄ ο Νεότερος, γιος του Διονυσίου Α΄ , εξορίστηκε το 357 π.Χ. από τον θείο του, Δίωνα, ο οποίος εισέβαλε με μισθοφόρους από τη Ζάκυνθο και κατέλαβε την πόλη. Ο Διονύσιος Β΄ βρέθηκε εξόριστος στους Λοκρούς. Εκεί κατόρθωσε να αρπάξει την εξουσία. Έγινε τύραννος και φέρθηκε με σκληρότητα .Επέστρεψε στις Συρακούσες το 346 π.Χ. , εκμεταλλευόμενος την πολιτική αστάθεια μετά τη δολοφονία του Δίωνος και ανακατέλαβε την εξουσία. Ωστόσο, η δεύτερη απόπειρα διατήρησης της εξουσίας απέτυχε. Ο Διονύσιος Β΄ βρήκε απέναντί του πόλεις που συμμάχησαν εναντίον του. Παραδόθηκε στον Κορίνθιο στρατηγό Τιμολέοντα το 344 π.Χ. , εξορίστηκε ξανά στην Κόρινθο και πέθανε σε άθλιες συνθήκες.
Έτσι, με δύο φευγαλέες ματιές στην ελληνική αρχαιότητα βλέπουμε πως το προσωπικό παράδειγμα του ηγέτη που αποπειράται να επαναλάβει τα εξουσιαστικά εγχειρήματά του μπορεί να γίνει σύμβολο αποδοκιμασίας, μίσους και ενίοτε χλεύης».
Δημήτρης Καπράνος, « Το “S/S ARETI” στο Λένινγκραντ το 1958», στην εφημερίδα «Δημοκρατία», 30 Νοεμβρίου 2025: «Το ελληνικό πλοίο «Αρετή» ήταν το πρώτο που έφτασε στο Λένινγκραντ (σήμερα Αγία Πετρούπολη) , στο τότε Σιδηρούν Παραπέτασμα . Ο Κώστας Σιώνης , τότε 19,5 ετών ανθυποπλοίαρχος στο φορτηγό “S/S ARETI”του Αχιλλέως Φραγκίστα, εξιστορεί: « Ήταν Οκτώβριος του 1958-μια εποχή που ο κόσμος ζούσε ακόμα στη σκιά του Ψυχρού Πολέμου και η λέξη “Λένινγκραντ” ακουγόταν σχεδόν σαν μυστήριο. Οι ναυτικοί έλεγαν πως κανένα ξένο εμπορικό πλοίο δεν είχε περάσει ακόμη πέρα από το “ Σιδηρούν Παραπέτασμα”. Το “Αρετή” βρισκόταν ακόμη στο Στετίνο της Πολωνίας, όπου εκφορτώναμε φωσφάτα. Ο πλοίαρχός μας, άνδρας θαλασσινής εμπειρίας και μεγάλης ναυτοσύνης , δέχτηκε τηλεγράφημα από το γραφείο στην Αθήνα: “Κύριε πλοίαρχε, μετά το Στετίνο, προορισμός Λένινγκραντ . Φόρτωση ξυλείας για Ελλάδα”(…) Σήμερα , ακριβώς τόσα χρόνια μετά, η ταλαιπωρία της πλεύσης ξεχάστηκε. Σαν μέγα ενθύμιο αγόρασα μια φωτογραφική μηχανή ZENIT m zoom Port.Τώρα, τόσα χρόνια μετά, σκέφτομαι πως εκείνο το ταξίδι δεν ήταν μόνο η ναυτική μου επαγγελματική αποστολή . Ήταν μια συνάντηση δύο κόσμων : της ελεύθερης θάλασσας με τον κλειστό Βορρά , της νεότητας με την Ιστορία.
Το “”ARETI” έγραψε τότε ένα αθόρυβο αλλά σημαντικό κεφάλαιο: έγινε το πρώτο ξένο πλοίο που μπήκε στο Σιδηρούν Παραπέτασμα. Στο άβατο από ξένους έως τότε Λένινγκραντ. Κι εγώ ήμουν εκεί. Κάπτεν Κώστας Σιώνης, 26/10/2025»
Ελένη Σοφία Ρίκου, « Ο Άγιος που “ίστατο επί ηφαιστείου”, στην εφημερίδα « Ορθόδοξη Αλήθεια», 30 Νοεμβρίου 2025: « Ο αγώνας του Εθνομάρτυρα της Σμύρνης Αγ. Χρυσοστόμου, που δεν εγκατέλειψε το ποίμνιο ούτε απέφυγε το μαρτύριό του, μέσα από το έργο “Μικρασία Χαίρε” ενός αυτόπτη μάρτυρα, του Ηλία Βενέζη» «(…) ΜΕΓΑΛΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ. Κι έτσι έγινε. Ο Σταυρός ήρθε μεγάλος , τόσο που καθηλώνει όποιον έως σήμερα αλλά και στο μέλλον μάθει γι΄ αυτόν. Στη Σμύρνη συνέχισε την ίδια πορεία προς όφελος του ποιμνίου του, φιλανθρωπικά και κοινωνικά. Επιπλέον προϊστατο σ΄ έναν ιδιαίτερο αγώνα που είχε αρχίσει , όταν συνειδητοποίησε τη μέλλουσα προδοσία του Ελληνισμού της Σμύρνης. Επρόκειτο για την ένοπολη αντίσταση , τη λεγόμενη “Μικρασιατική Άμυνα. ” Για τον σκοπό αυτό ο Εθνάρχης Μάρτυρας Χρυσόστομος της Μικρασίας χρησιμοποίησε τα αργυρά σκεύη των εκκλησιών, όλα τα έσοδα των Μητροπολιτών, τη φορολογία των χριστιανών, έσοδα από εράνους κ.ά. Δυστυχώς, δεν πρόλαβε να οργανωθεί επαρκώς η ένοπλη αντίσταση. Ο Δεσπότης οδηγημένος από τον διοικητή Σμύρνης Νουρεδίν πασά , ο οποίος τον μισούσε θανάσιμα , διότι είχε καταφέρει στο παρλθόν να πείσει τους Αρμοστές των Μεγάλων Δυνάμεων να τον διώξουν από τη Σμύρνη λόγω της άσχημης συμπεριφοράς του , εγκαταλείφθηκε στη βία του πλήθους και στις εγκληματικές ορέξεις του.
Ο Άγιος Χρυσόστομος Σμύρνης ίστατο επί ενός ηφαιστείου συνεχώς, όπως μαρτυρεί ο Ηλίας Βενέζης .Άλλωστε τα πάθη των ανθρώπων και τα μίση δεν είναι παρά ένα ηφαίστειο και μόνο η Χάρη του Θεού έχει τη δύναμη να τα καταπαύσει. Όμως όσοι ζουν κατά Χριστόν τολμούν εκεί να επικαλούνται τη Χάρη του για όλους μας…ακόμα και αν χάσουν την επίγεια ζωή τους …Ας έχουμε την ευχή του!»
Πατάπιος Καυσοκαλυβίτης, « Αγιορείτικη παρουσία στη Σερβία», στην εφημερίδα « Ορθόδοξη Αλήθεια», 30 Νοεμβρίου 2025: « Πρόσφατα πραγματοποιήθηκε στη Σερβία η Δ΄ Μοναχική Σύναξη του Αγίου Προχόρου, για άλλη μια φορά και με αγιορείτικη συμμετοχή. Συγκεκριμένα , στις 31 Οκτωβρίου μέχρι την 1 η Νοεμβρίου τρέχοντος έτους , στο αμφιθέατρο της πανηγυρίζουσας Ιεράς Μονής Αγίου Προχόρου Πτσίνσκι ( Sveti Prohor Peinjski), της Ιεράς Μητροπόλεως Βράνιε, στα νότια της Σερβίας, διεξήχθησαν οι εργασίες του επιστημονικού συνεδρίου στο πλαίσιο των Μοναχικών Συνάξεων του Αγίου Προχόρου , ενός θεσμού που οργανώνεται με πολλή επιτυχία τα τελευταία χρόνια. Στη φετινή Δ΄ Μοναχική Σύναξη απηύθυνε θερμό χαιρετισμό ο καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Χιλανδαρίου αρχιμανδρίτης Μεθόδιος , ενώ συμμετείχε ως κεντρικός εισηγητής ο λόγιος μοναχός Πατάπιος Καυσοκαλυβίτης(…)»
Ηρακλής Ρεράκης, «Ο αυταρχισμός της εξουσίας, με εμπνευστή τον Διαφωτισμό!», στην εφημερίδα « Ορθόδοξη Αλήθεια», 30 Νοεμβρίου 2025: « Με τις πεπλανημένες και διεστραμμένες θέσεις τους για την ελευθερία, τη δημοκρατία , την παιδεία και τον πολιτισμό , οι Διαφωτιστές εισήγαγαν στην Ευρώπη και την Αμερική τόσο τον ατομισμό και τον αυταρχισμό όσο και τον ορθολογισμό και την έχθρα εναντίον της χριστιανικής πίστης». «(…) Ολόκληρη η ανθρωπότητα βίωσε και βιώνει, διαχρονικά, τον “ταυτιστικό λόγο ”, πρωτίστως , στην αφομοιωτική πρακτική της ευρωπαϊκής φεουδαρχίας και μοναρχίας, έπειτα, του υπαρκτού σοσιαλισμού και του καπιταλισμού και, τελευταία , της σύγχρονης αρνητικής μορφής της παγκοσμιοποίησης .(…)» Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Ρουσό , ο οποίος ορίζει ότι όσοι παραβιάζουν το “Κοινωνικό Συμβόλαιο” τούς αναμένει η εξορία ή ακόμη και θάνατος.(…)»
π. Χρυσόστομος Χρυσόπουλος, « Η κρίση ηγεσιών», στην εφημερίδα « Ορθοδοξη Αλήθεια», 30 Νοεμβρίου 2025: « Ο σωστός ηγέτης δεν θέλει να είναι αρεστός μόνο στους ανθρώπους , αλλά κυρίως στον Θεό. Εκείνος να τον κατευθύνει σε κάθε έργο αγαθό, να τον στηρίζει σε πρωτοβουλίες που θα τον τιμούν και έτσι αυτός (ο ηγέτης) θα τιμά την αποστολή του. Από τον Θεό θα αντλεί δύναμη και θα καταγράφει επιτυχίες. Κρίση περνούν οι άνθρωποι και όχι οι θεσμοί, εκείνοι μένουν απαθείς από τα πάθη των ανθρώπων που τάχθηκαν να τους υπηρετούν. Οι τελευταίοι πρέπει να διαθέτουν θάρρος αληθινό όταν οι περιστάσεις το απαιτούν , με κριτήρια πάντα ορθόδοξα και εκκλησιαστικά , με πρόσωπα καθαρά και όχι προσωπεία».
Σωτήρης Λέτσιος, « Το ημερολόγιο κρατητηρίων ενός αρχιμανδρίτη με πατριωτική δράση στην Ε.Ο.Κ.Α., στην εφημερίδα « Ορθόδοξη Αλήθεια», 30 Νοεμβρίου 2025: « Μία έκδοση μαρτυρία για την αυτοθυσία και το ήθος των αγωνιστών, αλλά και για τις πολλές δυσκολίες που αντιμετώπισαν. Ένας από τους πρώτους που μυήθηκαν ήταν ο Κωνσταντίνος Λευκωσιάτης». « Κατά την περίοδο κατά την οποία ήταν έγκλειστος στην Κοκκινοτριμιθιά ο ιερέας φρόντιζε να καταγράφει για 37 συνεχείς ημέρες (από την 1/11 έως τις 7/12 του 1956) όλα όσα βίωσαν εκείνη την περίοδο τόσο ο ίδιος όσο και οι συγκρατούμενοί του».
Αρχιμ. Μιχαήλ Ε. Κανέλος, « Πρόσωπο ή αριθμός;», στην εφημερίδα « Ορθόδοξη Αλήθεια», 30 Νοεμβρίου 2025: « Τους τελευταίους μήνες, το πολιτικό σύστημα προωθεί με ταχύτητα έναν ψηφιακό πατερναλισμό, τον Προσωπικό Αριθμό(ΠΑ)ως καθολικό αναγνωριστικό και την αναγραφή του στο νέο δελτίο ταυτότητας. (…)Κορυφαίοι ορθόδοξοι στοχαστές του 20ού αιώνα υπογράμμισαν ακριβώς αυτό: ο Μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης Ζηζιούλας ότι το “είναι ” πραγματώνεται ως κοινωνία , όχι ως αποτύπωση σε μητρώο και ο Χρήστος Γιανναράς ότι το πρόσωπο δεν ανάγεται σε άθροισμα ιδιωτικών δεδομένων ούτε σε “προφίλ” συναλλαγών. Στο ίδιο πνεύμα, η ορθόδοξη ηθική θέτει ως τεκμήριο τα πρωτεία της ελευθερίας έναντι κάθε εργαλειακής σκοπιμότητας.(…)
Η Εκκλησία υπάρχει για να διακονεί την ελευθερία του ανθρώπου και όχι για να παρέχει θεολογικό άλλοθι σε μηχανισμούς καθολικής επιτήρησης . Το πολιτικό σύστημα οφείλει να προσαρμοστεί στον άνθρωπο· Αλλιώς , ο “ενιαίος αριθμός” δεν είναι μεταρρύθμιση, αλλά υποδομή ανελευθερίας».
Ελένη Σοφία Ρίκου, « Κόλαση η αλγεινή ενθύμηση;», στην εφημερίδα « Ορθόδοξη Αλήθεια», 30 Νοεμβρίου 2025: « Τι γίνεται όταν ο άνθρωπος αποβιώσει και η ενθύμηση όσων έκανε και δεν πρόλαβε να μετανοήσει παρουσιάζεται ενώπιόν του ; “ Η περασμένη ζωή μένει όλη παρούσα στη μνήμη του κολασμένου” γράφει ο Μηνιάτης.» « Ο Ηλίας Μηνιάτης επισημαίνει: (…)Πόση βάσανος! Να συλλογίζεται πως για κάτι τόσο σύντομο βρήκε μια τόσο μεγάλη κόλαση. (…) Να συλλογίζεται ότι στο διάστημα τόσων χρόνων μπορούσε χίλιες φοράς να μετανοήσει και στο διάστημα τόσων χρόνων θέλησε παντοτινά να κολαστεί!»
π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός, « Οι Παναγίες της Αθωνικής Πολιτείας, στην εφημερίδα « Ορθόδοξη Αλήθεια», 30 Νοεμβρίου 2025: « Μπροστά σε κάθε εικόνα της Θεοτόκου νιώθουμε τη φωνή της Μάνας μας που μας νοιάζεται, μας παρηγορεί και μας στηρίζει. Κοντά της δεν νιώθουμε μόνοι».
Σωτήρης Λέτσιος, «14χρονος ζωγράφος με αυτισμό που εκθέτει σε Ελλάδα και Ευρώπη», στην εφημερίδα « Ορθόδοξη Αλήθεια», 30 Νοεμβρίου 2025: « Ο Νικηφόρος είναι μαθητής της γ΄ γυμνασίου. Έχει δημιουργήσει έως σήμερα 700 έργα. Η μητέρα του μιλά για την καλλιτεχνική του έκφραση, επηρεασμένη από τη βυζαντινή και την ελληνική παράδοση. « Έκλαιγε απαρηγόρητα όσο ζωγράφιζε το δυστύχημα των Τεμπών».
