Ιωάννης Χρ. Ιακωβίδης- Διδάκτωρ Κοινωνιολογίας του Παντείου
Πανεπιστημίου, φιλόλογος, ιστορικός , πολιτικός επιστήμων και συγγραφέας
Ο γράφων επιχειρεί να αναδείξει σε δύο μέρη -μέσω της επιμέλειας ενδεικτικών
αποσπασμάτων κειμένων που δημοσιεύθηκαν στις εφημερίδες « Δημοκρατία της
Κυριακής» και « Ορθόδοξη Αλήθεια» κατά το διάστημα το διάστημα 2-16
Νοεμβρίου του 2025 – πτυχές του ανθρώπινου δραν στους τομείς της πολιτικής ,
της ορθόδοξης χριστιανικής πίστεως και της ιστορίας, της παιδείας, της κοινωνίας,
της λογοτεχνικής και εικαστικής δημιουργίας.
α. Στις 2 Νοεμβρίου 2025
-Σωτήρης Λέτσιος, « Η ιστορία του Άγνωστου Στρατιώτη», στην εφημερίδα «
Ορθόδοξη Αλήθεια», 2 Νοεμβρίου 2025: « Ο διαγωνισμός κατασκευής, η επιτροπή
ανέγερσης, τα αποκαλυπτήρια , οι κομματικές σκοπιμότητες και η πολιτική
αντιπαράθεση για το μνημείο σύμβολο ενότητας του λαού» .Η Γαλλία ήταν η πρώτη
χώρα που ανήγειρε μνημείο τον Ιανουάριο του 1921, « κάτω από την Αψίδα του
Θριάμβου , όπου μια φλόγα παραμένει από τότε διαρκώς αναμμένη», για να
τιμηθούν οι πεσόντες του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου(1914-1918). Ο Θεόδωρος
Πάγκαλος , ως υπουργός Στρατιωτικών πρότεινε, « στις 3 Μαρτίου 1926, να
προκηρυχθεί καλλιτεχνικός διαγωνισμός στην εφημερίδα “Εσπέρα” “διά την
υποβολήν μελέτης ανεγέρσεως τάφου εις την έμπροσθεν των Παλαιών Ανακτόρων
Πλατείαν”». Ο Ελευθέριος Βενιζέλος έκρινε το 1929 ότι η καλύτερη θέση για τη
δημιουργία του εν λόγω μνημείου ήταν στην Πλατεία Ανακτόρων». Τελικά, το
Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη παραδόθηκε στον ελληνικό λαό στις 25 Μαρτίου
1932. « Τα αποκαλυπτήρια του μνημείου έκανε ο Ανδρέας Μιχαλακόπουλος ,
αντιπρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου και υπουργός Εξωτερικών».
«Στο κέντρο του μνημείου, αναγράφονται μάχες του Α΄ και Β΄ Βαλκανικού
Πολέμου και της Μικρασιατικής Εκστρατείας. Στα δεξιά της σύνθεσης συγκρούσεις
του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και επιχειρήσεις του Ελληνικού Στρατού στη Ρωσία. Μετά την απελευθέρωση το 1944 πάνω στο κενοτάφιο προστέθηκαν τα πεδία των
μαχών του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και αργότερα οι επιχειρήσεις στην Κορέα. Το
1994 με απόφαση της Βουλής των Ελλήνων προστέθηκε και το όνομα “Κύπρος”. Το
2015, ύστερα από εισήγηση του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού και σχετική απόφαση
του Συμβουλίου Αρχηγών Γενικών Επιτελείων και του Υπουργείου Πολιτισμού,
Παιδείας και Θρησκευμάτων, στο μνημείο προστέθηκαν οι λέξεις “Αιγαίο”, “Ιόνιο”,
“Μεσόγειος” και “Ατλαντικός” σε ένδειξη ευγνωμοσύνης προς τον άγνωστο Έλληνα
ναύτη που έπεσε εν καιρώ πολέμου».
β. Στις 9 Νοεμβρίου 2025 -Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος, « Άχρηστοι πολιτικοί καλλιεργούν τον μύθο της Ψωροκώσταινας», στην εφημερίδα « Δημοκρατία», 9 Νοεμβρίου 2025: « Τα
τεράστια πλεονεκτήματα της χώρας μας που θα μπορούσαν, αν αξιοποιηθούν, να την
καταστήσουν ισχυρή και σεβαστή διεθνώς». Ποια είναι αυτά; Κατ΄ αρχάς , δεν είναι
μικρό κράτος η Ελλάδα , διότι «έχει έκταση 142.049 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Είναι
αθροιστικά μεγαλύτερη αθροιστικά από την Αλβανία, το Κόσοβο, τη Βόρειο
Μακεδονία, το Μαυροβούνιο, το Ισραήλ, την Κύπρο και τον Λίβανο». Θα
μπορούσαμε «να προσθέσουμε και το θαλάσσιο μέρος των 250.000 τ. χλμ του
Αιγαίου». (…)
« Η Ελλάδα έχει ένα αδελφό κράτος που μετράει 3.500 χρόνια αδιάλειπτης
ελληνικής ιστορίας , που στο δημοψήφισμα του 1950 ψήφισαν οι πολίτες του κατά
95% υπέρ της ένωσης με την Ελλάδα και που ο εθνικός της ύμνος είναι ο ελληνικός.
Η Κύπρος μπορεί να είναι μικροσκοπική σε έκταση , αλλά η γεωπολιτική της αξία
είναι τεράστια.(…) Η χώρα μας μαζί με τη Μεγαλόνησο θα είχε τη δυνατότητα «να
πιέσει τις ευρωπαϊκές ηγεσίες για φλέγοντα εθνικά ζητήματα των δύο χωρών, αλλά
οι ελληνικές ηγεσίες δεν διαμόρφωσαν ποτέ μια τέτοια στρατηγική».
Το ελληνικό κράτος θα μπορούσε να ηγηθεί στη περιοχή των Βαλκανίων, αμέσως
μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού (1991) , αλλά δεν τα κατάφερε , παρά
την αρχική οικονομική του διείσδυση. «Παράτησε ακόμη στην τύχη της την άλλοτε
σφριγηλή μειονότητα της Βορείου Ηπείρου». Οι Απόστολος Αρσάκης ( Αρσάκειο) ,
Ευάγγελος Ζάππας(Ζάππειο) και η οικογένεια Σίνα που δημιούργησε το
Αστεροσκοπείο Αθηνών ήταν Βορειοηπειρώτες …
Η Ελλάδα «είναι η κεφαλή της παγκόσμιας Ορθοδοξίας» . Δυστυχώς, οι
εκάστοτε πολιτικοί μας ταγοί δεν προέβαλαν αυτό το πλεονέκτημά μας στο βαθμό
που θα έπρεπε. Είναι και ο ορυκτός μας πλούτος και τα « άφθονα κοιτάσματα
υδρογονανθράκων στις θάλασσες και τις στεριές μας». « Σύμφωνα με έκθεση της
Ακαδημίας Αθηνών του 2018, το Ελληνικό Δημόσιο μπορεί να έχει όφελος ακόμη και
1 τρισεκατομμυρίου δολαρίων από τη μελλοντική αξιοποίηση των ενεργειακών
κοιτασμάτων». Είναι και το πλούσιο ιστορικό μας παρελθόν και η σημαντική-
διαχρονικά – πολιτιστική μας δημιουργία.
Η Διασπορά μας , περί τα 6 εκατομμύρια, ιδιαίτερα στις ΗΠΑ , στον Καναδά , την
Αυστραλία και το Ηνωμένο Βασίλειο θα μπορούσε να αποτελέσει ακόμη ένα
πλεονέκτημά μας. «Το μεγαλύτερο ατόπημα του νεοελληνικού κράτους διαχρονικά είναι ότι ουδέποτε κατάφερε να οργανώσει τον απόδημο ελληνισμό και να τον
κινητοποιήσει υπέρ των συμφερόντων του. Κάτι που πέτυχαν μικρότερες χώρες
όπως το Ισραήλ και η Αρμενία με τις δικές τους ομογένειες και κάτι που συστηματικά
καλλιεργεί η Τουρκία».
– Απόστολος Σπύρου, « Σε… κρίση ο θεσμός του γάμου, η ελληνική οικογένεια
και η πίστη», στην εφημερίδα « Ορθόδοξη Αλήθεια», 9 Νοεμβρίου 2025: « Τα
αποκαλυπτικά στοιχεία της ΕΛ.ΣΤΑΤ. για τη ραγδαία μείωση όσων επιλέγουν το ιερό
μυστήριο. Το σύμφωνο συμβίωσης, τα ομόφυλα ζευγάρια, τα διαζύγια και μια
πραγματικότητα πίσω από τα νούμερα πολύ πιο σύνθετη». «(…) Ειδικά από το 1994
έως το 2024 οι θρησκευτικοί γάμοι στην Ελλάδα μειώθηκαν δραστικά από 89,6 % σε
38,5 % των συνολικών γάμων .(…) Οι γεννήσεις το 2024 ανήλθαν σε 68.467,
μειωμένες κατά 4,2% σε σχέση με το 2023, ενώ οι θάνατοι ήταν 126.916, μειωμένοι
κατά 0,9 %. Τα διαζύγια αυξήθηκαν σε 15.552 (2,8% αύξηση) (…). Η αναλογία
διαζυγίων ανά 100 γάμους αυξήθηκε σε 42,4 .(…)»
– Δημήτριος Γ. Μεταλληνός, « Σύγχρονη ελληνική Βαβέλ», στην εφημερίδα «
Ορθόδοξη Αλήθεια», 9 Νοεμβρίου 2025: « Χαρακτηριστικό της σύγχρονης
ματαπολιτευτικής πατρίδας μας είναι η έλλειψη παιδείας. Όλοι χρησιμοποιούμε την
ίδια γλώσσα, αλλά χωρίς τις ίδιες προϋποθέσεις. Διότι οι λέξεις υπηρετούν το
υπαρκτό ή το ανύπαρκτο ήθος του χρήστη τους». « Ζούμε εδώ και μία δεκαετία σε
μια παρατεταμένη κοινωνική κρίση στη οποία φαινομενικά κυρίαρχο πρόβλημα
θεωρείται το οικονομικό. Κι όμως, αν κανείς κάνει μια προσεκτικότερη διερεύνηση
του ζητήματος, θα διαπιστώσει ότι κυρίαρχο πρόβλημα είναι η έλλειψη εθνικής και
κοινωνικής συνεννόησης.
Στη βιβλική Βαβέλ επικρατούσε ασυνεννοησία, εξαιτίας της (φαινομενικής)
πολυγλωσσίας. Στη σύγχρονη παρακμάζουσα Ελλάδα παρατηρείται παρόμοια
ασυνεννοησία, εξαιτίας της διαπιστούμενης αμάθειας και ημιμάθειας των πολιτών
της.
Χαρακτηριστικό της σύγχρονης μεταπολιτευτικής Ελλάδας, η έλλειψη παιδείας.
Όχι μόρφωσης! Όχι εκπαίδευσης! Όχι εξειδίκευσης! Όχι απόκτησης διπλωμάτων
ή/και πτυχίων! Απλώς έλλειψη παιδείας! Μια μοναδική λέξη, που δεν μεταφέρεται
σε άλλες γλώσσες, αφού δεν περικλείεται στα στενά όρια του σχολείου ή του
πανεπιστημίου. Έχει ευρύτερα όρια και αγκαλιάζει ολόκληρο τον άνθρωπο ως
ψυχοσωματική ενότητα. Παιδεία που χαρακτηρίζεται από έλλειψη υπερβολής, από
αριστοτελικό “μέτρο” ή χριστιανική “μεσότητα”, από σεμνότητα και το
σπουδαιότερο από ήθος. Μια παιδεία , που πρόσφερε ιστορικά και εξακολουθεί να
προσφέρει σ ΄όσους την επιζητούν τη δυνατότητα της αυτογνωσίας.(…)»
– Νέλλη Ζάχαρη, « Το μεγαλείο της θείας λειτουργίας», στην εφημερίδα «
Ορθόδοξη Αλήθεια», 9 Νοεμβρίου 2025: « Διδαχές που αναδεικνύουν τη σχέση του
πιστού με τον Θεό μέσα από τη λατρεία περιλαμβάνει το βιβλίο του π. Στέφανου
Αναγνωστόπουλου, που επανακυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άθως και αποτελεί έναν
σπουδαίο πνευματικό οδηγό».
Γιάννης Ζαννής, «Το άφθαρτο λείψανο του Ιερομάρτυρα που επιτελούσε πλήθος
θαυμάτων!», στην εφημερίδα « Ορθόδοξη Αλήθεια», 9 Νοεμβρίου 2025: « Ο Άγιος Γεώργιος Νεαπολίτης έζησε τον 18 αι. στη Μ. Ασία. Είχε λάβει τη Χάρη των
ιάσεων και θεράπευε Έλληνες και Τούρκους. Στον απόηχο των Ορλοφικών ,
οδεύοντας προς τη Μαλακοπή, σφαγιάστηκε από Τούρκους». « Το μαρτυρικό σώμα
που ευωδίαζε, το πλήθος πιστών που συνέρρεε για να λάβει την ευλογία του και η
μεταφορά του στον Περισσό με την ανταλλαγή των πληθυσμών». «(…) Αξίζει να
αναφερθεί ότι πριν από την ταφή το ιερό λείψανο έμεινε προσωρινά στο σπίτι ενός
ιερέα , ονόματι Νεοφύτου. Ήταν ακέραιο, άφθαρτο και ευωδίαζε. Κατά το διάστημα
της παραμονής του στο σπίτι του παπα-Νεόφυτου , επιτέλεσε πλήθος θαυμάτων και
συνέρρεαν πολλοί προσκυνητές να λάβουν την ευλογία της χάριτός του.
Και έφτασαν τα πέτρινα χρόνια του ξεριζωμού .1924. Με την ανταλλαγή των
πληθυσμών οι Νεαπολίτες μετέφεραν μαζί τους τον ασύλητο θησαυρό της πόλης
τους: το ιερό λείψανο του Αγίου Νεομάρτυρος Γεωργίου του Νεαπολίτου.
Τοποθετήθηκε στον Ιερό Ναό του Αγίου Ευσταθίου στον Περισσό. Η σεπτή μνήμη
του τιμάται στις 3 Νοεμβρίου, ημέρα του μαρτυρίου του. Ένα τεμάχιό του βρίσκεται
και στον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στη Νεάπολη της Θεσσαλονίκης.
Εκεί η μνήμη του εορτάζεται “πανδήμως” την πρώτη Κυριακή του Νοεμβρίου, μαζί
με τους Νεομάρτυρες Αθανάσιο Κουλακιώτη, που μαρτύρησε στο Ασβεστοχώρι και
Ακάκιο Ασβεστοχωρίτη.(…)» Ο Άγιος Γεώργιος Νεαπολίτης είναι Πολιούχος και
Προστάτης της Ιεράς Μητροπόλεως Νέας Ιωνίας, Φιλαδελφείας , Ηρακλείου και
Χαλκηδόνος.
γ. Στις 16 Νοεμβρίου 2025
-Κωνσταντίνος Αθ. Οικονόμου, « Ο μεγαλομάρτυρας που προτίμησε να ζει με τα
θηρία παρά με τους ειδωλολάτρες, στην εφημερίδα « Ορθόδοξη Αλήθεια», 16
Νοεμβρίου 2025: καταγόταν από την Αίγυπτο και έζησε επί αυτοκράτορος
Μαξιμιανού .« Ο Άγιος Μηνάς αρνήθηκε να αλλαξοπιστήσει, παράτησε τη
στρατιωτική ζωή και πήγε στο βουνό, όπου έζησε με νηστεία, αγρυπνία και
προσευχή. Αποκεφαλίστηκε στις 11 Νοεμβρίου».
«(…) Μετά την κατάκτηση της Ελλάδος από τις δυνάμεις του Άξονα, λίγος
Ελληνικός Στρατός πέρασε στην Αίγυπτο, πατρίδα του Αγίου και από εκεί συνέχισε
να μάχεται για την απελευθέρωση της σκλαβωμένης Ελλάδος.
Σπουδαία ήταν η μάχη του Ελ Αλαμέιν (1942) , όταν οι συμμαχικές δυνάμεις
ανέκοψαν την πορεία του Ρόμελ. Το “Ελ Αλαμέιν” είναι αραβική παραφθορά του
ονόματος του Αγίου Μηνά , πήρε δε αυτό το όνομα ,διότι εκεί βρίσκεται Ναός του
Αγίου Μηνά και υπάρχει η παραδοχή ότι εκεί ήταν ο τάφος του. Όταν , λοπόν, ο
στρατός του Ρόμελ βάδισε κατά της Αλεξάνδρειας, έφτασαν στο Ελ Αλαμέιν και
στρατοπέδευσαν εκείνη τη νύχτα για να επιτεθούν το πρωί. Αυτή τη νύχτα είδαν
μερικοί ευσεβείς να βγαίνει από τα ερείπια του ναού αυτού ο Άγιος και να οδηγεί
καμήλες , όπως ακριβώς εικονίζεται σε μια τοιχογραφία , όταν έσωσε κάποιο
καραβάνι. Τους εχθρούς τους κατέλαβε πανικός και η έκταση της καταστροφής ήταν
μεγάλη.
Αυτό το θαύμα εκτιμώντας οι αλλόδοξοι σύμμαχοι πρόσφεραν στο Πατριαρχείο
Αλεξανδρείας τον τόπο εκείνον για να ξαναχτιστεί ο Ναός του Αγίου και να ιδρυθεί
και μοναστήρι».
-Απόστολος Σπύρου, « Χιλιάδες επιβιώνουν χάρη στην Εκκλησία!», στην
εφημερίδα « Ορθόδοξη Αλήθεια», 16 Νοεμβρίου 2025: « Τεράστια η στήριξη από
τις Μητροπόλεις σε μια χρονιά με αυξημένες κοινωνικές ανάγκες. Οι ενορίες
δαπάνησαν 127 εκατομμύρια ευρώ για να προσφέρουν σε οικογένειες, ανέργους,
ηλικιωμένους , ασθενείς και ευάλωτες ομάδες». « Από τις πιο δραστήριες μορφές
κοινωνικής ενίσχυσης παραμένουν τα συσσίτια και οι Τράπεζες Αγάπης , τα οποία
καθημερινά στηρίζουν χιλιάδες ανθρώπους. Το 2024 εξυπηρέτησαν 659.336 άτομα,
περίπου 50.000 περισσότερα από το 2023. Τα έξοδα για τη λειτουργία τους έφτασαν
τα 20.24 εκατομμύρια ευρώ, σταθερά υψηλά και σχεδόν ταυτόσημα με την
προηγούμενη χρονιά. Παράλληλα, σημαντικά ενισχυμένο εμφανίζεται το
φιλανθρωπικό έργο της Εκκλησίας της Ελλάδος σε σύγκριση με την προηγούμενη
χρονιά».
– Δημήτριος Διον. Τριανταφυλλόπουλος, «Σκαρίμπας και Κύπρος: Μία
αναπάντεχη σχέση. Για τα 70 χρόνια του Κυπριακού Αγώνα (1955-1959)», στην
εφημερίδα « Δημοκρατία», 16 Νοεμβρίου 2025: « Θα ήταν εξαιρετικά
ενδιαφέρουσα, κυρίως για την Εύβοια, μια αναστατική έκδοση όλων των τευχών της
εφημερίδας “Πατρίς”». «Αλλά μόλις πριν από έξι χρόνια ήρθε το πάνω κάτω! Η
ακάματη Χαλκιδαία μελετήτριά του, Σούλα Παπαγεωργοπούλου -Ιωαννίδη, δρ Φ. ,
εξέδωσε το βιβλίο «“Πατρίς”, 1957(επίτιμος διευθυντής: Γιάννης Σκαρίμπας). Η
Χαλκίδα αγκαλιάζει τον Κυπριακό Αγώνα», έκδοση του Υπ. Παιδείας και Πολιτισμού
Κύπρου/ Συμβουλίου Ιστορικής Μνήμης Αγώνα Ε.Ο.Κ.Α. 1955-1959, Λευκωσία
2019, σελ.140, με φωτογραφίες (επιμ. Μανώλης Στεργιούλης). Η εμπεριστατωμένη
εισαγωγή της συγγραφέως καλύπτει όλα σχεδόν τα ερωτήματα του αναγνώστη».
-Σάββας Καλεντερίδης, « Περί “νατοϊκού τουρανισμού ”», στην εφημερίδα «
Δημοκρατία», 16 Νοεμβρίου 2025: « Η Τουρκία, από το 1952, έχει συνηθίσει να
“πουλάει ” ακριβά τις εξυπηρετήσεις της σε Ουάσινγκτον , Λονδίνο και Βρυξέλλες,
με αντιπαροχή την ανοχή και τη στήριξη στις παράνομες διεκδικήσεις της». «Με
άλλα λόγια , ένας από τους στόχους του Μπαχτσελί είναι να φέρει την “εξασφάλιση
του ΝΑΤΟ ”στις χώρες της κεντρικής Ασίας! Φυσικά, η εισαγωγή των ΗΠΑ στην
καρδιά της Ευρασίας μέσω του άξονα Τουρκίας -Καυκάσου- Κεντρικής Ασίας
ισοδυναμεί μόνο με ΝΑΤΟτουρανισμό!»
– Αλέξης Παναγόπουλος», «Ένας άμισθος κυβερνήτης παράδειγμα στο
σήμερα!», στην εφημερίδα « Ορθόδοξη Αλήθεια», 16 Νοεμβρίου 2025 : «Ο
Ιωάννης Καποδίστριας κλήθηκε να αναστήσει ένα νεοελληνικό κράτος από μία
κατάσταση πλήρους αποσύνθεσης , όπου οι τοπικές φατρίες και οι διχόνοιες, η
έλλειψη των θεσμών και η αδυναμία οικονομικής οργάνωσης ήταν εμπόδια στην
εθνική ανασυγκρότηση» .«(…)Καινοτόμος: Κοινωνικά και οργανωτικά ήταν
καινοτόμος για την εποχή του. Προσπάθησε να οικοδομήσει ένα αίσθημα συλλογικής
ευθύνης και εθνικής ταυτότητας ,ενισχύοντας τη μέριμνα για τον πτωχό Έλληνα
πολίτη ως ενεργό μέλος του κράτους , υπερβαίνοντας την παλαιά αντίληψη της
οικογενειοκρατίας, της φατρίας, της σκληρής οικογενειακής και τοπικής εξουσίας των κοτζαμπάσηδων, τσιφλικάδων και αρχόντων , ως του μοναδικού καθοριστικού
παράγοντα μέσα στην κοινωνία.
Η δολοφονία του το 1831 έξω από τον Άγιο Σπυρίδωνα στο Ναύπλιο δεν σήμαινε
μόνο την απώλεια ενός ηγέτη, αλλά την καθοριστική καθυστέρηση στην εθνική
ενοποίηση και στον εκσυγχρονισμό του νέου ελληνικού κράτους , το οποίο στην αρχή
το ήθελαν μέχρι την Πελοπόννησο ή μέχρι την Άρτα. Ο ίδιος θεωρούσε ασυμβίβαστο
ο δημόσιος λειτουργός να είναι μέλος σκοτεινών κύκλων. Επίσης ήθελε να συνενώσει
τον Ελληνισμό με την Οικουμενική Ορθοδοξία στη λίμνη της Μεσογείου( Κύπρος,
Μητέρα Ελλάδα, Μεγάλη Ελλάδα, Σαρδηνία), υπό τον δοκιμασμένο διοικητικό τύπο
των καντονιών που έφτιαξε στην Ελβετία.(…) Το έργο του θα συνεχίσει ο λόγιος
Κοσμάς Φλαμιάτος και ο άγιος Παπουλάκος , και οι οπαδοί τους θα καταφέρουν την
έξωση του Όθωνα(1862).(…)»
