Του Κώστα Παππά
Μπορεί οι ανασχηματισμοί να μην ανακοινώνονται, αλλά εδώ που έφτασε η κατάσταση για την κυβέρνηση μετά τις τελευταίες αποκαλύψεις είναι το τελευταίο φύλλο πολιτικής συκής που έχει για να καλυφθούν τα ακάλυπτα. Ο αναμενόμενος ανασχηματισμός της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν συνιστά μια κίνηση στρατηγικής ανανέωσης, αλλά μια πράξη πολιτικής ανάγκης υπό το βάρος σοβαρών αποκαλύψεων. Η υπόθεση που αφορά τον ΟΠΕΚΕΠΕ, με την εμπλοκή 13 βουλευτών και πρώην υπουργών της Νέας Δημοκρατίας, έχει διαμορφώσει ένα ασφυκτικό περιβάλλον για το Μέγαρο Μαξίμου, προκαλώντας ισχυρούς τριγμούς στο εσωτερικό της κυβέρνησης και κλονίζοντας την αξιοπιστία της απέναντι στην κοινή γνώμη.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο ανασχηματισμός προβάλλεται ως εργαλείο εκτόνωσης της κρίσης και αποκατάστασης της εικόνας της κυβέρνησης. Ωστόσο, η συγκυρία και το βάθος των καταγγελιών καθιστούν σαφές ότι πρόκειται περισσότερο για μια επικοινωνιακή απόπειρα περιορισμού της φθοράς παρά για ουσιαστική πολιτική επανεκκίνηση. Οι πολίτες εμφανίζονται πλέον περισσότερο επιφυλακτικοί απέναντι σε κινήσεις προσώπων, όταν τα ζητήματα που ανακύπτουν αγγίζουν δομικές παθογένειες του κράτους και της διαχείρισης δημόσιων πόρων.
Η κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με μια κρίση που δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί αποκλειστικά με αλλαγές σε υπουργικά χαρτοφυλάκια. Η φθορά δεν είναι μόνο προσωπική αλλά και θεσμική, καθώς η υπόθεση ενισχύει την αίσθηση ατιμωρησίας και έλλειψης διαφάνειας. Σε τέτοιες συνθήκες, η επιλογή αντικατάστασης προσώπων κινδυνεύει να εκληφθεί ως προσπάθεια συγκάλυψης ή μετατόπισης ευθυνών, αντί για ανάληψη πολιτικής ευθύνης.
Επιπλέον, το πολιτικό κεφάλαιο της κυβέρνησης έχει ήδη δοκιμαστεί από μια σειρά κρίσεων τα τελευταία χρόνια. Η διαχείριση σκανδάλων μέσω επικοινωνιακών τεχνασμάτων φαίνεται να έχει φτάσει στα όριά της. Η κοινωνία δείχνει πλέον να απαιτεί απαντήσεις ουσίας και όχι κινήσεις εντυπωσιασμού. Σε αυτό το περιβάλλον, ένας ανασχηματισμός, ακόμη και αν περιλαμβάνει ηχηρές απομακρύνσεις, δύσκολα θα ανατρέψει το αρνητικό κλίμα.
Ο χρόνος της επικοινωνιακής διαχείρισης μοιάζει να έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί για την κυβέρνηση. Η πολιτική επιβίωση δεν μπορεί να στηριχθεί αποκλειστικά σε αλλαγές προσώπων, όταν το πρόβλημα αγγίζει την ίδια τη λειτουργία της εξουσίας. Αντίθετα, απαιτούνται σαφείς απαντήσεις, διαφάνεια και ουσιαστική λογοδοσία, στοιχεία που μέχρι στιγμής φαίνεται να απουσιάζουν από τον κυβερνητικό σχεδιασμό.
