Tου Σπύρου Τρίψα
Πριν από λίγες μέρες αναφερθήκαμε σε δημοσίευμά μας στο epikaira.gr στην μονοπωλιακή σύμπραξη Τσάκου-Μυτιληναίου με σκοπό να επικρατήσουν πλήρως στις ΑΠΕ σε βάρος του ανταγωνισμού και των μεσαίων επιχειρήσεων, οι οποίες δεν θα μπορέσουν να σταθούν μπροστά στην επιχειρηματική κίνηση του Καπετάν Τσάκου και του Ευάγγελου Μυτιληναίου. Κι ενώ η εταιρεία αυτή δεν έχει συσταθεί ακόμα, απ όσο γνωρίζουμε και μένει στην ανακοίνωση προθέσεων μέσα από Δελτία Τύπου, μετά το δημοσίευμά μας αρκετοί μεσαίοι επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνται στον συγκεκριμένο τομέα κάνουν λόγο για αφανισμό των επιχειρήσεων, που προφανώς και δεν θα μπορούν να αντέξουν επιχειρηματικά μετά από αυτή την συνεργασία.
Η σύμπραξη του γνωστού εφοπλιστή Καπετάν Τσάκου με τον Ευάγγελο Μυτιληναίο δεν είναι απλώς μια ακόμη επιχειρηματική κίνηση. Είναι μια εξέλιξη που απειλεί να κλείσει οριστικά την πόρτα του ανταγωνισμού στον χώρο των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας. Και γεννά εύλογα ερωτήματα: τι ακριβώς αναζητά ένας ισχυρός παίκτης της ναυτιλίας σε έναν κλάδο όπου ήδη κυριαρχούν μεγάλα επιχειρηματικά σχήματα; Και γιατί αυτή η είσοδος παίρνει τη μορφή μιας τόσο επιθετικής σύμπραξης;
Η συμφωνία με τη METLEN Energy & Metals για ένα τεράστιο έργο φωτοβολταϊκών και αποθήκευσης ενέργειας στη Στερεά Ελλάδα παρουσιάζεται ως «πράσινη επένδυση». Στην πραγματικότητα, όμως, αποτυπώνει μια στρατηγική συγκέντρωσης ισχύος. Η δημιουργία Εταιρείας Ειδικού Σκοπού (SPV), με τον Όμιλο Τσάκου να κρατά το 60%, δεν είναι απλώς τεχνική επιλογή· είναι ένας τρόπος πλήρους ελέγχου του έργου, χωρίς βαρίδια, χωρίς δεσμεύσεις, χωρίς τρίτους.Το επιχείρημα της «ευελιξίας» και της «καθαρής δομής» δεν πείθει. Στην πράξη, μιλάμε για επανεκκίνηση από μηδενική βάση, ώστε να στηθεί ένα κλειστό σύστημα που θα λειτουργεί με όρους απόλυτης κυριαρχίας. Οι προηγούμενες εταιρικές δομές εγκαταλείπονται γιατί απλά δεν εξυπηρετούν την ταχύτητα και την αποκλειστικότητα που απαιτεί ένα τέτοιο σχέδιο.
Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η επιλογή πλήρους στροφής σε ιδιωτικά μοντέλα χρηματοδότησης και συμβάσεων (PPA), μακριά από κρατικούς μηχανισμούς. Λιγότερος έλεγχος, περισσότερη ελευθερία κινήσεων , αλλά για ποιους; Σίγουρα όχι για τους μικρότερους παίκτες της αγοράς, που βλέπουν το έδαφος να χάνεται κάτω από τα πόδια τους.Η πραγματικότητα είναι σκληρή: η αγορά των ΑΠΕ στην Ελλάδα δεν ανοίγει – κλείνει. Συγκεντρώνεται στα χέρια λίγων, ισχυρών σχημάτων που ελέγχουν από την παραγωγή μέχρι την εμπορική διάθεση της ενέργειας. Και αυτή η σύμπραξη είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της τάσης.
Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν η επένδυση είναι «μεγάλη» ή «πράσινη». Το ερώτημα είναι ποιοι θα επιβιώσουν σε αυτή τη νέα πραγματικότητα. Γιατί όταν οι «μεγάλοι» τα παίρνουν όλα, για τους υπόλοιπους δεν μένει απλώς λιγότερο μερίδιο , δεν μένει χώρος.
