Του Βασίλη Σπυρόπουλου
Ο Αμερικανός πρόεδρος, Ντόναλντ Τραμπ, δεν έχει αποκλείσει να επέμβει στρατιωτικά στο Ιράν, τη στιγμή που οι αντικυβερνητικές διαδηλώσεις στη χώρα πνίγονται στο αίμα από τις δυνάμεις του καθεστώτος της Τεχεράνης.
Αν κανείς λάβει σοβαρά υπόψη την τακτική του Τραμπ κατά του Ιράν, τότε οι βασικές επιλογές του στο επιχειρησιακό κομμάτι επί του πεδίου θα μπορούσαν να είναι οι εξής:
Τον πρώτο και κύριο λόγο θα είχαν μια σειρά από περιορισμένα μεν, αλλά στοχευμένα πλήγματα (stand-off strikes). Αυτή θα ήταν η πιθανότερη επιλογή του Τραμπ, αν αποφάσιζε να δείξει «ισχύ» χωρίς πόλεμο.
Σε αυτήν την περίπτωση, θα προχωρούσε σε πλήγματα ακριβείας με πυραύλους Κρουζ (Tomahawk), βομβαρδιστικά B-2 και μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) μεγάλης εμβέλειας.
Οι επιλεγμένοι στόχοι θα ήταν εγκαταστάσεις του επίλεκτου στρατιωτικού σώματος των Φρουρών της Επανάστασης και των δυνάμεων καταστολής, αλλά και κέντρα διοίκησης και αποθήκες όπλων.
Ο σκοπός μιας τέτοιας επίθεσης θα ήταν η επίδειξη αποφασιστικότητας εκ μέρους των ΗΠΑ, η ενίσχυση της εσωτερικής πίεσης στο καθεστώς, χωρίς όμως να υπάρχουν μαζικές απώλειες αμάχων.
Ναυτικός και αεροπορικός αποκλεισμός
Σε ένα δεύτερο επίπεδο, η Ουάσινγκτον θα μπορούσε να επιβάλλει ναυτικό και αεροπορικό αποκλεισμό, με ενίσχυση του αμερικανικού στόλου στον Περσικό για τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ και τη διατήρηση της «ελευθερίας ναυσιπλοΐας», αλλά και τον αποκλεισμό των ιρανικών εξαγωγών πετρελαίου, με σκοπό τον οικονομικό και ψυχολογικό στραγγαλισμό του ισλαμικού καθεστώτος.
Δίχως αμφιβολία, μια τέτοια επιλογή θα συνοδευόταν από σημαντική άνοδο των τιμών ενέργειας και διεθνής πίεση προς τις ΗΠΑ.
Και ο κυβερνοπόλεμος στο παιχνίδι
Ένα πλήγμα που μπορεί να βρίσκεται σε εξέλιξη ανά πάσα στιγμή είναι ο κυβερνοπόλεμος, με επιθέσεις σε δίκτυα ασφαλείας, επικοινωνίες και ενεργειακές υποδομές, αλλά και μυστικές επιχειρήσεις για την υποστήριξη αντικαθεστωτικών δικτύων ή την πρόκληση σαμποτάζ σε κρίσιμες υποδομές.
Αν και τέτοια χτυπήματα μπορούν να προκαλέσουν σοβαρά προβλήματα, τελικά δεν έχουν μεγάλο πολιτικό κόστος, αφού έχουν περιορισμένη άμεση επίδραση σε ενδεχόμενη διαδικασία ανατροπής κάποιου καθεστώτος.
Σε περίπτωση σοβαρής κλιμάκωσης
Σε περίπτωση έντονης κλιμάκωσης της κατάστασης, οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να προχωρήσουν σε εκτεταμένα πλήγματα κατά στρατηγικών υποδομών με στόχο την ιρανική αεράμυνα, στρατιωτικές βάσεις ή πυρηνικές εγκαταστάσεις.
Αυτά τα πλήγματα θα μπορούσαν κατ’ αρχάς να αποδομήσουν την κρατική ισχύ του καθεστώτος, ενώ σε δεύτερη φάση θα έφερναν πιο γρήγορα την κατάρρευση. Ωστόσο, μια τέτοια επιλογή κρύβει ένα πολύ μεγάλο ρίσκο που δεν αποκλείεται να οδηγούσε ακόμη και σε περφερειακό πόλεμο με ανυπολόγιστες συνέπειες.
Υπάρχει, εξάλλου, και η απίθανη επιλογή της χερσαίας επέμβασης, αφού όχι μόνο θα απαιτούσε την κινητοποίηση εκατοντάδων χιλιάδων στρατιωτών και πολυετή κατοχή της χώρας, αλλά παράλληλα θα ήταν ασύμβατη με το πολιτικό προφίλ Τραμπ και πολύ δύσκολα θα γινόταν αποδεκτή από την αμερικανική κοινή γνώμη. Ουσιαστικά αποκλείεται, εκτός αν προηγηθεί σημαντική επίθεση κατά των ΗΠΑ ή συμμάχων τους.
