Του Γιώργου Διονυσόπουλου
Η αιφνίδια παραίτηση 4 στελεχών του Πολεμικού ναυτικού που υπηρετούσαν στη νέα και υπερσύγχρονη φρεγάτα τύπου Belh@rra «Κίμων», σχεδόν ταυτόχρονα με την άφιξη του πλοίου από τη Γαλλία στον ναύσταθμο Σαλαμίνας, θα μπορούσε εύκολα να εξηγηθεί ως απόρροια των συνθηκών υπηρεσίας και των αμοιβών που λαμβάνει το προσωπικό των Ε.Δ. Τα γεγονότα όμως είναι σαν το κέρμα. Έχουν πάντα δύο όψεις. Συνήθως για οτιδήποτε συμβαίνει, δικαίως ή αδίκως, ρίχνουμε το φταίξιμο στην Πολιτεία. Στην προκειμένη περίπτωση όμως και σε ότι αφορά τις παραιτήσεις των συγκεκριμένων στελεχών, 3 υπαξιωματικοί και ένας αξιωματικός, το μόνο φταίξιμο που φέρει η Πολιτεία ή αν θέλετε το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, είναι το γεγονός ότι δεν φρόντισε, όταν έστειλε το πλήρωμα να παραλάβει την πλέον σύγχρονη φρεγάτα που διαθέτει στις τάξεις του το Πολεμικό Ναυτικό, να «δέσει» το σύνολο των στελεχών που εκπαιδεύτηκαν στο χειρισμό της και στα πολύπλοκα και τεχνολογικά καινοτόμα συστήματά της, με συμβόλαια που όχι μόνο θα τους απαγόρευαν με ισχυρές ρήτρες να φύγουν, αλλά δεν θα τους επιτρεπόταν να δουλέψουν και οπουδήποτε αλλού, κάνοντας χρήση των δεξιοτήτων που με χρήματα του ελληνικού λαού απέκτησαν με σκοπό την προστασία της χώρας.
Αυτά σε ότι αφορά την ευθύνη της Πολιτείας. Από την άλλη πλευρά όμως υπάρχει η προσωπική ευθύνη και το αίσθημα του καθήκοντος, στοιχεία στενά συνυφασμένα με τη λειτουργία και τη δομή του στρατεύματος. Ένα αίσθημα καθήκοντος, η παραβίαση του οποίου στην προκειμένη περίπτωση από τα 4 στελέχη του Π.Ν, ίσως να αγγίζει ακόμη και τα όρια του δόλου. Και εξηγούμαστε για να μην παρεξηγούμαστε. Όλοι όσοι πήγαν στη Γαλλία ως πλήρωμα της φρεγάτας «Κίμων», ρωτήθηκαν και δήλωσαν την πρόθεσή τους. Πέρασαν εκπαίδευση την οποία πλήρωσε ο ελληνικός λαός, ενώ και οι ίδιοι αμείφθηκαν με μισθούς εξωτερικού καθ’ όλη τη διάρκεια της παραμονής τους στα Γαλλικά ναυπηγεία προκειμένου να εντρυφήσουν στα νέα όσο και προηγμένα συστήματα του πλοίου αλλά και στο χειρισμό του. Επίσης, όπως εκ του αποτελέσματος προκύπτει ήξεραν από πριν ότι θα παραιτηθούν και παρόλα αυτά δήλωσαν εθελοντικά συμμετοχή ως πλήρωμα της φρεγάτας «Κίμων», ενδεχομένως θέλοντας να απολαύσουν πρώτα όλα τα οφέλη από αυτήν τους τη συμμετοχή και να φύγουν αμέσως μετά. Η φυγή τους δημιούργησε λειτουργικά κενά σε μία καινούργια φρεγάτα, τα οποία αρχικά θα κληθούν να καλύψουν οι συνάδελφοί τους που παρέμειναν. Ενδεικτικά να σημειώσουμε ότι το κενό που θα προκύψει υπολογίζεται σε 15 βάρδιες το μήνα, οι οποίες θα μοιραστούν στους υπόλοιπους, κατά βάση, υπαξιωματικούς του πλοίου. Ταυτόχρονα αφήνουν και ένα αίσθημα πίκρας ακόμη και αχαριστίας στους μέχρι πρότινος συνάδελφούς τους, οι οποίοι ενώ στην πλειονότητά τους υπηρετούν σε παλαιότερα και πιο «δύσκολα» πλοία του στόλου επιλέγουν να μην φυγομαχήσουν ασκώντας με συνείδηση τα καθήκοντά τους σε σκληρές και αντίξοες συνθήκες.
Σε κάθε περίπτωση σκοπός μας δεν είναι να σχολιάσουμε γενικά τις παραιτήσεις στο στράτευμα ή ειδικά στο Π.Ν, οι οποίες είναι πραγματικά πολλές. Ο καθένας ή η κάθε πλευρά άλλωστε φέρει την ευθύνη των επιλογών της. Η αντικατάσταση ωστόσο εκπαιδευμένων στελεχών, όπως των 4 που υπηρετούσαν στη φρεγάτα «Κίμων», απαιτεί χρόνο και σημαντικούς οικονομικούς πόρους. Πόρους τους οποίους θα κληθεί εκ νέου να πληρώσει ο φορολογούμενος. Στο πλαίσιο αυτό, ίσως να έχει έρθει η ώρα να μιμηθούν και οι Ε.Δ το παράδειγμα των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου στα στελέχη που υπηρετούν σε καίριες θέσεις ή έχουν λάβει σημαντικές γνώσεις και δεξιότητες με χρήματα του κράτους, τους απαγορεύεται να εργαστούν για λογαριασμό τρίτου για ένα σημαντικό χρονικό διάστημα ή ακόμη και να παραιτηθούν πριν την ώρα τους. Κανένας δεν έβαλε το πιστόλι στο κρόταφο σε κανέναν. Επειδή σχεδόν όλοι ή οι περισσότεροι, αν προτιμάται, γνωρίζουν ποιες είναι οι συνθήκες όταν πάνε να καταταγούν στο στράτευμα, σε κάποιες περιπτώσεις, όπως στην προκειμένη, είναι τουλάχιστον unfair να τις επικαλούνται για να φύγουν μετά…
