Tων Σπύρου Τρίψα -Κώστα Παππά
Η παρέμβαση του Υπουργού Εθνικής Άμυνας Νίκου Δένδια από το Αγρίνιο, στο περιθώριο της κοπής της πίτας της ΔΕΕΠ Αιτωλοακαρνανίας, δεν μπορεί να ιδωθεί ως μια τυπική εσωκομματική τοποθέτηση. Αντιθέτως, συνιστά μια πολιτική δήλωση με σαφή αποδέκτη και βαθύ εσωτερικό μήνυμα προς την ηγεσία της Κυριάκος Μητσοτάκης και τον κομματικό μηχανισμό της Νέα Δημοκρατία.
Ο κ. Δένδιας ήταν απολύτως σαφής και αιχμηρός:
«Έχω αγωνία μεγάλη βλέποντας τις δημοσκοπικές επιδόσεις όχι της παράταξης αλλά του κόμματος, με κάτι 2άρια μπροστά, άντε ένα 3».
Η φράση αυτή εμπεριέχει πολλαπλά επίπεδα ανάγνωσης. Πρώτον, αναγνωρίζει ευθέως τη δημοσκοπική κάμψη της ΝΔ – μια παραδοχή που σπανίως διατυπώνεται δημόσια από κορυφαίο υπουργό. Δεύτερον, η διάκριση ανάμεσα σε «παράταξη» και «κόμμα» δεν είναι τυχαία. Υποδηλώνει ότι το ευρύτερο ιδεολογικό και κοινωνικό ρεύμα της κεντροδεξιάς παραμένει ισχυρό, όμως η κομματική του έκφραση εμφανίζει σημάδια αποδυνάμωσης. Πρόκειται για μια έμμεση αλλά σαφή κριτική στη στρατηγική και την πολιτική φυσιογνωμία που έχει υιοθετήσει η σημερινή ηγεσία.
Ακόμη πιο καθοριστική είναι η δεύτερη αποστροφή του:
«Είμαστε λαϊκό κόμμα, όχι νεοφιλελεύθεροι, όχι το κόμμα του κεφαλαίου. Δε μπορούν να μας ετεροκαθορίζουν. Είμαστε ότι μας έκανε ο ιδρυτής μας Κώστας Καραμανλής και η ιδρυτική μας διακήρυξη. Είμαστε λαϊκό κόμμα, δίπλα σε αυτόν που αγωνιά για ένα καλύτερο αύριο. Αν απωλέσουμε το λαϊκό μας χαρακτήρα η Νέα Δημοκρατία παύει να έχει λόγο ύπαρξης».
Η επίκληση στον ιδρυτή της παράταξης, Κωνσταντίνο Καραμανλή, δεν είναι συμβολική μόνο· είναι πολιτικά φορτισμένη. Ο Δένδιας επαναφέρει στο προσκήνιο την «ιδρυτική διακήρυξη» και το αυτοπροσδιοριστικό στοιχείο της ΝΔ ως «λαϊκού κόμματος». Με αυτόν τον τρόπο αμφισβητεί εμμέσως την εικόνα που έχει καλλιεργηθεί τα τελευταία χρόνια περί μετατόπισης προς μια περισσότερο τεχνοκρατική ή φιλελεύθερη-αγοραία κατεύθυνση.
Το «όχι νεοφιλελεύθεροι, όχι το κόμμα του κεφαλαίου» αποτελεί ευθύ πολιτικό μήνυμα. Δεν είναι απλώς ιδεολογική διαφοροποίηση· είναι προειδοποίηση ότι η κοινωνική αποξένωση από τα μεσαία και χαμηλότερα στρώματα έχει κόστος. Και οι «δημοσκοπικές επιδόσεις με κάτι 2άρια μπροστά» παρουσιάζονται ως απόδειξη αυτής της απομάκρυνσης.
Η φράση «Δε μπορούν να μας ετεροκαθορίζουν» παραπέμπει σε μια εσωτερική συζήτηση για το ποιος διαμορφώνει την ταυτότητα και την πολιτική γραμμή του κόμματος: οι κοινωνικές του ρίζες ή οι συγκυριακές πολιτικές επιλογές; Ο Δένδιας φαίνεται να ζητά επιστροφή σε μια πολιτική αυθεντικότητα, απαλλαγμένη από εξωτερικές επιρροές ή ιδεολογικές «μεταλλάξεις».
Ιδιαίτερη βαρύτητα έχει και το υπονοούμενο για το επερχόμενο συνέδριο. Όταν κορυφαίος υπουργός και ο πιθανότερος διεκδικητής με σοβαρές αξιώσεις της θέσης του Προέδρου όταν έρθει η ώρα, επισημαίνει την ανάγκη ουσιαστικής συζήτησης για την ταυτότητα και τη δημοσκοπική πορεία, στην πραγματικότητα θέτει θέμα στρατηγικής επαναξιολόγησης. Το μήνυμα προς την ηγεσία είναι σαφές: απαιτείται ειλικρινής αποτίμηση και πολιτική επανατοποθέτηση.
