Του Κώστα Παππά
Μια χειμωνιάτικη νεροποντή στάθηκε για ακόμα μια φορά ικανή να αναδείξει τον ανίκανο κρατικό μηχανισμό και να παρουσιάσει και πάλι την εικόνα ενός διαλυμένου κράτους. Αλήθεια σε ποια χώρα του κόσμου θα έκλειναν τα σχολεία, δεν θα πήγαιναν οι δημόσιοι υπάλληλοι στη δουλειά τους και ταυτόχρονα θα ταλαιπωρούνταν τόσο πολλοί οι πολίτες της πρωτεύουσας μέσα στην ανύπαρκτη κρατική υποδομή, που κάνει τους δρόμους της Καλλιθέας να γίνονται σιντριβάνια και τους πολίτες στη Νέα Πέραμο και στην Μάνδρα να κινδυνεύουν να πνιγούν και πάλι από τα νερά.
Ειδικά στη Μάνδρα το Νοέμβριο του 2017 που θρηνήσαμε τον θάνατο 24 ανθρώπων η σημερινή κυβέρνηση και τότε αξιωματική αντιπολίτευση εξαπέλυε και ορθά μύδρους εναντίον της τότε κυβέρνησης για την ανυπαρξία του κράτους. Σήμερα που οι πολίτες αυτών των περιοχών με τα έργα εκατομμυρίων που υποτίθεται έγιναν για αποκατάσταση σε αυτές βρέθηκαν και πάλι σε κίνδυνο. Ταυτόχρονα στην παραλιακή πάλι οι δρόμοι γέμισαν επικίνδυνα με νερά κοντά σε περιοχές, όπως το Ελληνικό, που θέλουμε να φτιάξουμε και ουρανοξύστες. Φανταστείτε την εικόνα μιας ριβιέρας που θα πνίγεται στην πρώτη νεροποντή , αλλά θα έχει ουρανοξύστες . Μιλάμε για μια τριτοκοσμική αντίληψη περί ανάπτυξης.
Όσο η εικόνα της χώρας είναι αυτή που ζούνε και πάλι τις τελευταίες ώρες οι κάτοικοι της πολύπαθης πρωτεύουσας με έναν ανήμπορο κρατικό μηχανισμό του επιτελικού κράτους , που το μόνο που γνωρίζει να κάνει με επιτυχία είναι να στέλνει 112 και να κρύβεται μέσα στο καβούκι των απαγορεύσεων, τότε δεν μπορούμε να περιμένουμε πολλά πράγματα ή μάλλον μπορούμε να περιμένουμε κια χειρότερα . Μια χώρα που από τη μία παραγγέλνει υπερσύγχρονα οπλικά συστήματα δαπανώντας δεκάδες δισεκατομμύρια , και από την πνίγεται σε μια εποχική κακοκαιρία λίγων ωρών, γιατί δεν έχει τη δυνατότητα να εξασφαλίσει τα στοιχειώδη στους πολίτες της, γίνεται περίγελος της Ευρώπης και των γειτόνων της.
