Εδώ και καιρό η θέση μας είναι σαφής: οι παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου καταδικάζονται απερίφραστα, από όπου κι αν προέρχονται. Δεν μπορεί να υπάρξει άλλη στάση σε μια δημοκρατική κοινωνία που σέβεται τον άνθρωπο, τα δικαιώματά του και τις θεμελιώδεις αρχές της διεθνούς νομιμότητας. Η συνέπεια δεν είναι πολυτέλεια· είναι προϋπόθεση αξιοπιστίας.
Ωστόσο, ορισμένα γεγονότα που παρατηρούμε το τελευταίο διάστημα σε διαδηλώσεις έξω από την πρεσβεία του Ισραήλ ή των Ηνωμένες Πολιτείες αναδεικνύουν μια εμφανή αντίφαση. Ενώ ο πόλεμος στο Ιράν βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, επαγγελματίες «δικαιωματιστές» έσπευσαν να διαμαρτυρηθούν για τις επιθέσεις Ισραήλ και ΗΠΑ. Είναι δικαίωμά τους και αυτονόητο σε μια δημοκρατία να εκφράζουν τη διαφωνία τους. Το ζήτημα όμως δεν είναι η διαμαρτυρία αυτή καθαυτή, αλλά η επιλεκτικότητα που τη συνοδεύει.
Οι ίδιοι άνθρωποι δεν έδειξαν την ίδια σπουδή όταν, λίγες εβδομάδες νωρίτερα, το ιρανικό καθεστώς κατέστελλε βίαια διαδηλώσεις, με νεκρούς πολίτες στις πλατείες. Δεν είδαμε αντίστοιχες συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας έξω από την πρεσβεία του Ιράν, ούτε την ίδια ένταση καταγγελτικού λόγου. Η σιωπή τότε ήταν εκκωφαντική. Κι αυτή η σιωπή γεννά εύλογα ερωτήματα.
Η επιλεκτική ευαισθησία, η άμεση κινητοποίηση όταν το διεθνές δίκαιο παραβιάζεται από «τη μία πλευρά» και η μακαριότητα όταν η παραβίαση προέρχεται από ένα αυταρχικό, θεοκρατικό καθεστώς, υπονομεύει την ίδια την έννοια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Όταν η καταγγελία εξαρτάται από το ποιος είναι ο θύτης και όχι από το ίδιο το γεγονός της παραβίασης, τότε η ηθική μετατρέπεται σε εργαλείο πολιτικής σκοπιμότητας.
Δεν είναι η πρώτη φορά που παρατηρείται αυτό το φαινόμενο. Ο κομματικός δογματισμός συχνά οδηγεί σε μια ιδιότυπη ιεράρχηση της ανθρώπινης ζωής και της ελευθερίας, ανάλογα με το ποιος «βολεύει» ιδεολογικά να καταγγελθεί. Όμως τα δικαιώματα δεν είναι α λα καρτ. Δεν μπορεί κανείς να εμφανίζεται υπερασπιστής της δημοκρατίας και της ελευθερίας μόνο όταν αυτό εξυπηρετεί μια προαποφασισμένη αφήγηση.
Αν πράγματι κάποιος έχει ψηλά την ευαισθησία για τον άνθρωπο και τις ελευθερίες του, οφείλει να τις υπερασπίζεται σε όλες τις περιπτώσεις, χωρίς εξαιρέσεις και χωρίς ιδεολογικά φίλτρα. Διαφορετικά, η διαμαρτυρία εκφυλίζεται σε παρωδία και ο αγώνας για τα ανθρώπινα δικαιώματα χάνει το ηθικό του βάρος.
