Epikaira.gr
Την άποψή μας για τα όσα συμβαίνουν τις τελευταίες ώρες στη Βενεζουέλα την διατυπώσαμε με σαφήνεια σε προηγούμενο άρθρο. ΄Δεν μπορούμε όμως να μην σχολάσουμε την επιλεκτική και υποκριτική στάση που κρατάει η Ευρώπη και η ελληνική κυβέρνηση σε περιπτώσεις όπως η σημερινή στη Βενεζουέλα.
Η Δύση αγαπά τις μεγάλες λέξεις. Διεθνές Δίκαιο, κυριαρχία κρατών, καταδίκη εισβολών, αξίες. Τις επικαλείται με πάθος όταν πρόκειται για τον πόλεμο στην Ουκρανία. Τις ξεχνά όμως επιδεικτικά όταν ο επιτιθέμενος δεν είναι «εχθρός», αλλά σύμμαχος.
Όταν η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία, η Ευρώπη μίλησε με μία φωνή. Κυρώσεις, καταδίκες, ηθικά αναθέματα, ρητορική περί «σωστής πλευράς της Ιστορίας». Η Ελλάδα, μάλιστα, έσπευσε να πρωτοστατήσει. Όχι απλώς να ευθυγραμμιστεί, αλλά να υπερθεματίσει. Όταν όμως πρόκειται για τη Βενεζουέλα, η ίδια Ευρώπη —και η ίδια Ελλάδα— επιλέγει την αφωνία. Σαν να μην υπάρχουν κυρώσεις που γονατίζουν έναν λαό, σαν να μην υπήρξαν απόπειρες πραξικοπήματος, απειλές στρατιωτικής επέμβασης, ανοιχτή αμφισβήτηση της κυριαρχίας μιας χώρας.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, που μιλούσε με στόμφο για το απαραβίαστο των συνόρων στην Ουκρανία σε αυτή την περίπτωση αφού μίλησε για την καταπιεστική δικτατορία Μαδούρο απέφυγε να σχολιάσει τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών. “Προτεραιότητα αυτή τη στιγμή πρέπει να είναι η διασφάλιση ειρηνικής και ταχείας μετάβασης σε μία νέα, συμπεριληπτική κυβέρνηση που θα έχει πλήρη δημοκρατική νομιμοποίηση” δήλωσε ο κ. Μητσοτάκης και σε δύο φράσεις βρέθηκε και με το χωροφύλακα και με τον αστυφύλακα. Ούτε καν μια τυπική αναφορά στο Διεθνές Δίκαιο. Η σιωπή όμως της Ευρώπης δεν είναι ουδέτερη· είναι πολιτική επιλογή. Ο πραγματισμός, φαίνεται, χωράει τα πάντα ακόμη και την επιλεκτική ηθική.
Και εδώ τίθεται το κρίσιμο ερώτημα: ποια είναι τελικά η «σωστή πλευρά της Ιστορίας»; Αυτή που καταδικάζει κάθε εισβολή, κάθε επέμβαση, όποιος κι αν είναι ο θύτης; Ή αυτή που καταδικάζει μόνο όταν το επιβάλλει η συμμαχική γραμμή; Γιατί αν ισχύει το δεύτερο, τότε δεν μιλάμε για αρχές, αλλά για εργαλειακή ηθική.
Η υποκρισία είναι διπλά επικίνδυνη. Μια χώρα όπως η Ελλάδα που —ορθά— ζητά εδώ και δεκαετίες τη διεθνή καταδίκη της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, πώς μπορεί να γίνεται αξιόπιστη όταν εφαρμόζει δύο μέτρα και δύο σταθμά; Ποιος θα μας πάρει στα σοβαρά όταν είμαστε βασιλικότεροι του βασιλέως στην Ουκρανία, αλλά βουβοί όταν η παραβίαση της κυριαρχίας αφορά χώρες εκτός δυτικού αφηγήματος;
Όσο η Ευρώπη —και μαζί της η Ελλάδα— επιλέγει πότε θα μιλήσει και πότε θα σωπάσει, τόσο η επίκληση των «αξιών» θα ακούγεται κούφια. Γιατί η Ιστορία δεν γράφεται με επιλεκτικές καταδίκες. Γράφεται με συνέπεια. Και αυτή, σήμερα, απουσιάζει εκκωφαντικά.
