Του Κώστα Παππά
Η τραγωδία στο εργοστάσιο Βιολάντα στα Τρίκαλα δεν είναι απλώς ένα ακόμη εργατικό δυστύχημα. Είναι ένα ηχηρό καμπανάκι για μια κοινωνία που εδώ και χρόνια κλείνει τα μάτια σε εργασιακές πρακτικές που θυμίζουν άλλες εποχές. Γυναίκες, μητέρες, εργαζόμενες που βρέθηκαν στο χώρο εργασίας τις βραδινές ώρες όχι από επιλογή, αλλά από ανάγκη: για να μπορούν να είναι με τα παιδιά τους την ημέρα, να τα φροντίζουν, να σταθούν όρθιες μέσα σε μια καθημερινότητα οικονομικής ασφυξίας.
Αυτές οι «Μεσαιωνικές» επιλογές στην οργάνωση της εργασίας δεν είναι ουδέτερες. Παίζουν καθοριστικό ρόλο στο ποιοι άνθρωποι βρίσκονται στον χώρο δουλειάς τη λάθος στιγμή. Όταν οι βάρδιες σχεδιάζονται χωρίς κοινωνικά και οικογενειακά κριτήρια, όταν η μητρότητα αντιμετωπίζεται ως εμπόδιο και όχι ως πραγματικότητα που χρειάζεται στήριξη, τότε το κόστος δεν είναι μόνο ψυχολογικό ή κοινωνικό. Είναι και ανθρώπινες ζωές.
Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι απλώς τι πήγε στραβά εκείνη τη νύχτα. Το ερώτημα είναι τι μπορεί –και τι οφείλει– να αλλάξει από εδώ και πέρα, ώστε να μη βρεθούμε ξανά μπροστά σε παρόμοιες εικόνες. Πρώτα απ’ όλα, η Πολιτεία πρέπει να δεσμευτεί έμπρακτα για αυστηρότερους, ουσιαστικούς και συχνούς ελέγχους στους χώρους εργασίας. Όχι ελέγχους στα χαρτιά, αλλά πραγματικές αυτοψίες, με επάρκεια προσωπικού και χωρίς «εκπτώσεις» για κανέναν εργοδότη.
Η ατιμωρησία σε θέματα ασφάλειας πρέπει να τελειώσει. Κάθε παράλειψη, κάθε αμέλεια, κάθε εξοικονόμηση κόστους εις βάρος της ανθρώπινης ζωής πρέπει να αντιμετωπίζεται με μηδενική ανοχή. Παράλληλα, χρειάζεται επανεξέταση των ωραρίων και των βαρδιών, ειδικά για εργαζόμενες μητέρες, με πολιτικές που να προστατεύουν και όχι να εξαντλούν.
Οι γυναίκες που χάθηκαν στα Τρίκαλα δεν ήταν αριθμοί. Ήταν μητέρες, εργαζόμενες, άνθρωποι με όνειρα. Το ελάχιστο χρέος μας είναι να μετατρέψουμε την οργή και τη θλίψη σε αλλαγή. Για να μη θρηνήσουμε ξανά.
