Του Σάββα Παυλίδη
Εύλογη απογοήτευση προκαλεί η εξέλιξη της υπόθεσης που αφορά τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ, Γιάννη Παναγόπουλο και ενισχύει ένα αίσθημα βαθιάς καχυποψίας στους πολίτες. Όχι μόνο απέναντι στα πρόσωπα, αλλά κυρίως απέναντι στο σύστημα διαχείρισης του ευρωπαϊκού και κρατικού χρήματος, το οποίο εδώ και χρόνια εμφανίζεται θολό, αδιαφανές και ελάχιστα ελεγχόμενο.
Όταν ένας κορυφαίος θεσμικός παράγοντας του συνδικαλιστικού κινήματος βρίσκεται στο επίκεντρο σοβαρής έρευνας για τη διαχείριση κονδυλίων που προορίζονταν για κατάρτιση και στήριξη εργαζομένων, το πλήγμα είναι πέρα για πέρα θεσμικό. Αγγίζει την αξιοπιστία της ΓΣΕΕ, αλλά και συνολικά την εμπιστοσύνη των πολιτών σε δομές που υποτίθεται ότι υπάρχουν για να υπερασπίζονται το δημόσιο συμφέρον.
Φυσικά –και αυτό πρέπει να τονιστεί χωρίς αστερίσκους– ο Γιάννης Παναγόπουλος διαθέτει απολύτως το τεκμήριο της αθωότητας. Καμία έρευνα δεν ισοδυναμεί με ενοχή και καμία δέσμευση λογαριασμών δεν συνιστά καταδίκη. Αυτά είναι αυτονόητα σε ένα κράτος δικαίου και δεν μπορεί να τα αμφισβητεί κανείς.
Ωστόσο, το τεκμήριο της αθωότητας δεν αναιρεί την πολιτική και ηθική ευθύνη. Όταν διακινούνται δεκάδες εκατομμύρια ευρώ δημόσιου και ευρωπαϊκού χρήματος, η διαφάνεια δεν είναι επιλογή, αλλά υποχρέωση. Και όταν εγείρονται σοβαρά ερωτήματα από τις αρμόδιες αρχές, η απάντηση δεν μπορεί να είναι γενικόλογες διαβεβαιώσεις. Χρειάζονται καθαρές εξηγήσεις, στοιχεία και λογοδοσία.
Η συγκεκριμένη υπόθεση έρχεται να επιβεβαιώσει έναν διαχρονικό φόβο της κοινωνίας. ότι σημαντικοί πόροι που προορίζονται για την εργασία, την κατάρτιση και την κοινωνική συνοχή, συχνά χάνονται σε έναν λαβύρινθο μηχανισμών, ενδιάμεσων φορέων και «ημετέρων». Και αυτό το αίσθημα, είτε επιβεβαιωθεί δικαστικά είτε όχι, διαβρώνει τη δημοκρατική εμπιστοσύνη.
Ο κ. Παναγόπουλος έχει κάθε δικαίωμα να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Έχει όμως και την ευθύνη να αποδείξει στην πράξη ότι η διαχείριση των πόρων έγινε με νομιμότητα και διαφάνεια.
