Epikaira.gr
Τα epikaira.gr πριν από τις εκλογές στις ΗΠΑ στάθηκαν στο πλευρό του Ντόναλντ Τραμπ με σαφήνεια, καθώς είχαμε συναντίληψη σε κομβικά θέματα που είχαν να κάνουν με τον τρόπο που ο Αμερικανός Πρόεδρος αντιλαμβάνεται την παγκοσμιοποίηση, τον δικαιωματισμό, την woke ατζέντα και άλλα πολλά παρά φύσιν που έτειναν να γίνουν κανονικότητα στον πλανήτη. Θυμίζουμε όμως ότι ο Έλληνας Πρωθυπουργός εκείνη την εποχή στεκόταν στο πλευρό των Δημοκρατικών και της Κάμαλα Χάρις, κάτι που βεβαίως ο νυν Πρόεδρος των ΗΠΑ το γνωρίζει καλά.
Ωστόσο πρέπει να επισημάνουμε ότι δεν είναι καθόλου θετικό για την Ελλάδα το γεγονός ότι ο Πρωθυπουργός χαράζει δική του προσωπική πολιτική στρατηγική, δείχνοντας ότι είναι βασιλικότερος του βασιλέως πλέον ως προς την υποστήριξη του Αμερικανού Προέδρου. Άλλωστε το γεγονός ότι οι δηλώσεις του για τις εξελίξεις στην Βενεζουέλα σχολιάστηκαν και από τον ΥΠΕΞ της χώρας της λατινικής Αμερικής με πολύ σκληρό τρόπο λέει πολλά. Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που ο Πρωθυπουργός προχωράει σε κυβίστηση για να δείξει στον Αμερικανό Πρόεδρο πόσο καλός μπορεί να είναι με τα συμφέροντα των ΗΠΑ, ωστόσο και επειδή η Ελλάδα είναι κυρίαρχη και ανεξάρτητη χώρα ακόμα –απ’ όσο γνωρίζουμε– και έχοντας δίπλα της έναν γείτονα, που έχει κάνει τον αναθεωρητισμό σημαία, και έχοντας στην ιστορία της ανοικτή την πληγή του Κυπριακού, με την εισβολή των Τούρκων, θα έπρεπε ο κ. Μητσοτάκης να είναι διπλά προσεκτικός στις δηλώσεις του.
Σε θέματα άλλωστε διεθνούς δικαίου που συνεχώς επικαλείται η Ελλάδα σε σχέση με τον τουρκικό αναθεωρητισμό, δεν είναι δυνατόν ο Έλληνας Πρωθυπουργός να κάνει τέτοιες δηλώσεις οι οποίες προφανώς και δεν εκφράζουν κανέναν Έλληνα, είτε είναι αριστερός είτε δεξιός. Οι δηλώσεις αυτές ούτε τον Αμερικανό Πρόεδρο πείθουν για την ειλικρίνεια του Έλληνα Πρωθυπουργού, ούτε προσφέρουν το παραμικρό στην σοβαρότητα της χώρας προς τα έξω.
Η υπόθεση της Βενεζουέλας και του Νικολάς Μαδούρο δεν είναι μια απλή διπλωματική διαφωνία. Αποτελεί πεδίο σκληρής γεωπολιτικής αντιπαράθεσης, με τις ΗΠΑ να επιλέγουν εδώ και χρόνια την πολιτική των κυρώσεων, της απομόνωσης και της ανοιχτής αμφισβήτησης της νομιμότητας της κυβέρνησης του Καράκας. Η Ελλάδα, ωστόσο, δεν έχει ούτε ιστορικούς ούτε άμεσους γεωπολιτικούς λόγους να πρωτοστατεί σε αυτή την αντιπαράθεση, πόσο μάλλον με δηλώσεις που ξεπερνούν ακόμη και την επίσημη, συχνά πιο μετρημένη, αμερικανική ρητορική.
Η εξωτερική πολιτική μιας χώρας δεν μπορεί να ασκείται με όρους υπερβάλλοντος ζήλου και επικοινωνιακής υποταγής. Όταν η Αθήνα εμφανίζεται πρόθυμη να υιοθετήσει άκριτα κάθε αμερικανική γραμμή, υπονομεύει η ίδια το βασικό της επιχείρημα περί σεβασμού της εθνικής κυριαρχίας και της μη επέμβασης στα εσωτερικά άλλων κρατών. Πρόκειται για επικίνδυνη αντίφαση, ιδίως όταν η Ελλάδα ζητά διεθνή στήριξη απέναντι σε παραβιάσεις που υφίσταται η ίδια.
Η στάση του Κυριάκου Μητσοτάκη στο ζήτημα της Βενεζουέλας δεν δείχνει στρατηγική ωριμότητα, αλλά μοιάζει πιο πολύ με πολιτική χορευτική πιρουέτα εντυπωσιασμού που αποσκοπεί σε προσωπικά πολιτικά οφέλη. Η χώρα μας δεν έχει να κερδίσει τίποτα από το να μετατραπεί σε φανατικό χειροκροτητή της Ουάσιγκτον. Αντίθετα, έχει να χάσει αξιοπιστία, σοβαρότητα και –το κυριότερο– τη δυνατότητα να μιλά με καθαρή φωνή για το διεθνές δίκαιο, όταν αυτό πραγματικά την αφορά. Ο κάθε Πρωθυπουργός δικαιούται να έχει η να μην έχει προσωπική άποψη πάνω σε ένα θέμα, όταν όμως εκφράζεται δημόσια για οτιδήποτε θα πρέπει πρώτα να μετράει το εθνικό συμφέρον και καθόλου την επικοινωνιακή προώθηση των πολιτικών του σκοπιμοτήτων. Εκεί δεν υπάρχουν προσωπικές απόψεις, αλλά η ίδια η επίσημη φωνή της Ελλάδας πάνω σε οποιοδήποτε θέμα.
