Tου Κώστα Παππά
Το πολυδιαφημισμένο ραντεβού της κυβέρνησης με τον αγροτικό κόσμο δεν έγινε ποτέ. Και δεν ακυρώθηκε από «αντικειμενικές δυσκολίες», ούτε από ασυνεννοησία της τελευταίας στιγμής. Ακυρώθηκε στην πράξη από μια συνειδητή πολιτική επιλογή: τον αποκλεισμό της μεγάλης πλειοψηφίας των αγροτών από τον διάλογο, μέσω της μεθόδευσης των λεγόμενων «Επιτροπών».
Αντί για μια ανοιχτή, καθολική συνάντηση με τους ανθρώπους που βρίσκονται στα μπλόκα, στα χωράφια και στα αδιέξοδα της καθημερινής παραγωγής, η κυβέρνηση επέλεξε έναν ελεγχόμενο διάλογο. Μια συνάντηση «κομμένη και ραμμένη» στα μέτρα της, με επιλεγμένους συνομιλητές, αφήνοντας εκτός τη συντριπτική πλειοψηφία των αγροτών που κινητοποιούνται εδώ και εβδομάδες. Πρόκειται για τέχνασμα, όχι για διάλογο.
Η επιλογή των Επιτροπών δεν ήταν ουδέτερη. Ήταν εργαλείο. Εργαλείο αποδυνάμωσης της συλλογικής φωνής των αγροτών, διάσπασης του μετώπου και μετατροπής ενός κοινωνικού προβλήματος σε επικοινωνιακή διαχείριση. Όταν καλείς «λίγους και εκλεκτούς» για να συζητήσεις ζητήματα που αφορούν χιλιάδες, δεν επιδιώκεις λύση· επιδιώκεις άλλοθι.
Το αποτέλεσμα είναι προφανές. Ο διάλογος ναρκοθετήθηκε πριν καν ξεκινήσει. Η δυσπιστία γιγαντώθηκε. Η οργή εντάθηκε. Και πλέον η χώρα οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια σε κλιμάκωση των αγροτικών κινητοποιήσεων, με την ευθύνη να βαραίνει αποκλειστικά την κυβέρνηση. Γιατί δεν μπορείς να μιλάς για συνεννόηση όταν στην πράξη αποκλείεις τους συνομιλητές σου.
Οι αγρότες δεν ζήτησαν χάρη. Ζήτησαν να ακουστούν. Ζήτησαν να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι, ως σύνολο, για να συζητήσουν το κόστος παραγωγής, το εισόδημα, την επιβίωση τους. Η απάντηση που έλαβαν ήταν μια πρόσκληση-φίλτρο, ένας διάλογος υπό όρους και προϋποθέσεις, ένας διάλογος-βιτρίνα.
Όταν η πολιτική ηγεσία επιλέγει τη διαίρεση αντί της συμμετοχής, τότε δεν εκπλήσσεται κανείς από την ένταση που ακολουθεί. Η κυβέρνηση είχε την ευκαιρία να ανοίξει πραγματικά τον δρόμο της συνεννόησης. Επέλεξε, όμως, να τον κλείσει. Και τώρα θερίζει τους καρπούς αυτής της επιλογής.
