Του Κώστα Παππά
Η πρωτοφανής δημοσιοποίηση εκατομμυρίων εσωτερικών μηνυμάτων από το Υπουργείο Δικαιοσύνης των Ηνωμένων Πολιτειών φωτίζει με ωμό τρόπο την έκταση και το βάθος της επιρροής του Τζέφρι Έπσταϊν. Πίσω από την εικόνα του καταδικασμένου χρηματιστή αναδύεται ένα πρόσωπο-κλειδί, ένας σκιώδης «διαμεσολαβητής» που κινούταν με άνεση ανάμεσα σε βασιλικούς οίκους, πρώην αρχηγούς κρατών, κορυφαίους διπλωμάτες και δισεκατομμυριούχους.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η προσπάθειά του να διεισδύσει στα ανώτατα κλιμάκια της γαλλικής εξουσίας. Τον Οκτώβριο του 2013, σύμφωνα με το Politico, ο Έπσταϊν επικοινώνησε με τον πρώην διπλωμάτη Ολιβιέ Κολόμ ζητώντας επαφή με τον Νικολά Σαρκοζί. Η απάντηση του Κολόμ — «Μπορεί να είναι διασκεδαστικός. Και τώρα μιλάει και αγγλικά!» — αποτυπώνει το κλίμα ελαφρότητας με το οποίο αντιμετωπιζόταν τότε ο Αμερικανός χρηματιστής στους κύκλους εξουσίας.
Παρότι το περιβάλλον του Σαρκοζί διαψεύδει ότι πραγματοποιήθηκε ποτέ συνάντηση, τα μηνύματα δείχνουν ότι η παρουσία του Έπσταϊν στο Παρίσι μόνο περιθωριακή δεν ήταν. Φωτογραφίες του στο Λούβρο με τον πρώην υπουργό Πολιτισμού Ζακ Λανγκ, αλλά και επαφές με τον νυν υπουργό Οικονομικών Μπρουνό Λεμέρ, σκιαγραφούν ένα πυκνό δίκτυο πολιτικών γνωριμιών. Σε μία από τις συνομιλίες του, ο ίδιος υπερβάλλει μιλώντας για «ολόκληρη την κυβέρνηση», προκαλώντας τον Στιβ Μπάνον να σχολιάσει χαρακτηριστικά: «Επίδειξη ισχύος».
Αναλυτές εκτιμούν ότι ο Έπσταϊν, μαζί με τη μακροχρόνια συνεργάτιδά του Γκισλέιν Μάξγουελ, εκμεταλλεύτηκαν την κλειστή δυναμική της υπερπλούσιας ελίτ. Όπως σημειώνει ο εκδότης Γουίλιαμ Κας, λειτουργούσαν ως «αρχιθιασάρχες» ενός κλαμπ στο οποίο η πρόσβαση σήμαινε κύρος και προστασία.
Οι συνομιλίες δεν περιορίζονται στην πολιτική. Από τη φλερτ διάθεση της πριγκίπισσας Μέτε-Μαρίτ της Νορβηγίας μέχρι τις ακραίες «συμβουλές ασφαλείας» προς την Ariane de Rothschild, ο Έπσταϊν εμφανίζεται να παρεμβαίνει σε κάθε πτυχή της ζωής της παγκόσμιας ελίτ. Αποκορύφωμα, η διείσδυσή του στον πυρήνα του World Economic Forum, όπου συζητούσε με τον πρόεδρό του, Μπόργκε Μπρεντε, ακόμη και την αντικατάσταση του ΟΗΕ από το Νταβός.
Οι αποκαλύψεις αυτές δεν αναδεικνύουν μόνο το πρόσωπο του Έπσταϊν, αλλά και τα επικίνδυνα κενά διαφάνειας στα υψηλότερα επίπεδα εξουσίας. Ένα δίκτυο που, όπως φαίνεται, άνοιγε πόρτες χωρίς ερωτήσεις — μέχρι να είναι πια αργά.
