Του Κώστα Παππά
Ο αιφνιδιαστικός ανασχηματισμός που ανακοίνωσε η κυβέρνηση δεν συνιστά μια βαθιά πολιτική επανεκκίνηση ούτε μια ουσιαστική αναδιάταξη δυνάμεων. Αντίθετα, πρόκειται για μια στοχευμένη παρέμβαση με σαφείς πολιτικές σκοπιμότητες, η οποία αποσκοπεί πρωτίστως στη διαχείριση εσωκομματικών πιέσεων και στη συγκράτηση διαρροών προς τα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας.
Η επιλογή προσώπων όπως ο Δημήτρης Μαρκόπουλος, ο Στράτος Σιμόπουλος, η Μαριλένα Σούκουλη και η ανάδειξη του Κωνσταντίνου Κυρανάκη στη θέση του γραμματέα της Πολιτικής Επιτροπής της Ν.Δ. δεν είναι τυχαία. Όλοι τους εκφράζουν, σε διαφορετικό βαθμό, ένα πιο παραδοσιακό και δεξιό κομματικό ακροατήριο, το οποίο τα τελευταία χρόνια εμφανίζεται ολοένα και πιο δύσπιστο απέναντι στις επιλογές του Μεγάρου Μαξίμου.
Η κυβέρνηση γνωρίζει ότι ένα σημαντικό τμήμα της εκλογικής της βάσης δυσανασχετεί με τη συνεχή αξιοποίηση εξωκοινοβουλευτικών στελεχών και προσώπων προερχόμενων από το ΠΑΣΟΚ. Η κριτική περί «πασοκοποίησης» της Νέας Δημοκρατίας δεν περιορίζεται πλέον στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά εκφράζεται ανοιχτά και από βουλευτές της κυβερνητικής παράταξης. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιχειρεί λοιπόν να στείλει ένα μήνυμα προς αυτή τη δεξιά πτέρυγα ότι εξακολουθεί να ακούει τις ανησυχίες της και να της δίνει πολιτικό χώρο.
Παράλληλα, ο ανασχηματισμός λειτουργεί και ως εργαλείο εσωκομματικής εκτόνωσης. Η κοινοβουλευτική ομάδα της Ν.Δ. εδώ και καιρό εκφράζει παράπονα για τον περιορισμένο βαθμό συμμετοχής της στη διακυβέρνηση. Η υπουργοποίηση ή αναβάθμιση βουλευτών που κατά καιρούς άσκησαν κριτική στην κυβέρνηση δείχνει ότι ο πρωθυπουργός επιλέγει για ακόμη μία φορά τη γνωστή τακτική της ενσωμάτωσης των διαφωνούντων αντί της σύγκρουσης μαζί τους.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η περίπτωση του Στράτου Σιμόπουλου, ο οποίος έχει συνδεθεί πολιτικά με τον κύκλο επιρροής του Αντώνη Σαμαρά και δεν δίστασε στο παρελθόν να εκφράσει δημοσίως τη δυσαρέσκειά του για κυβερνητικές επιλογές. Η αναβάθμισή του ερμηνεύεται ως μια προσπάθεια προσέγγισης του δεξιού ακροατηρίου σε μια περίοδο όπου οι κινήσεις του πρώην πρωθυπουργού παρακολουθούνται στενά από το Μαξίμου.
Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση εξακολουθεί να βρίσκεται αντιμέτωπη με τη βαριά πολιτική σκιά της τραγωδίας των Τεμπών. Η δυναμική παρουσία της Μαρίας Καρυστιανού στον δημόσιο διάλογο έχει εξελιχθεί σε έναν παράγοντα που διατηρεί ανοιχτό το ζήτημα της λογοδοσίας και τροφοδοτεί τη φθορά της κυβέρνησης. Υπό αυτό το πρίσμα, οι αλλαγές στο κυβερνητικό σχήμα μοιάζουν περισσότερο με μια προσπάθεια ανασύνταξης δυνάμεων ενόψει δύσκολων πολιτικών αναμετρήσεων παρά με μια ουσιαστική αλλαγή πορείας.
Ο ανασχηματισμός, επομένως, δεν αλλάζει το πολιτικό αφήγημα της κυβέρνησης. Αποτελεί κυρίως μια κίνηση εσωτερικής διαχείρισης, με σαφή δεξιόστροφο προσανατολισμό και στόχο να κλείσουν τα εσωκομματικά μέτωπα. Το ερώτημα είναι αν αρκεί για να ανακόψει τη φθορά ή αν θα καταγραφεί ως ένα ακόμη προσωρινό «μπάλωμα» μπροστά σε προβλήματα που παραμένουν ανοιχτά.
