Tου Δημήτρη Γλυμή: Αντιστράτηγου ε.α, Επίτιμου Διευθυντή Επιχειρήσεων του Γενικού Επιτελείου Στρατού, τέως Γενικού Γραμματέα Υποδοχής Αιτούντων Άσυλο του Υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου και νυν υποψήφιου Βουλευτή με την Νέα Δημοκρατία στον νομό Φωκίδας.
Από την εποχή που η βιομηχανία και ο πόλεμος αποφασίστηκε να στηρίζονται στην δύναμη του πετρελαίου, όπως και οι κοινωνίες και οικονομίες ευρύτερα στην χρήση του πετρελαίου και του φυσικού αερίου, δηλαδή κατ’ ουσία τα τελευταία 150 χρόνια, όλα άλλαξαν επάνω στον πλανήτη.
Άλλαξαν οι κοινωνίες, άλλαξαν οι οικονομίες, μετεβλήθησαν τα εκπαιδευτικά συστήματα, αναπροσαρμόστηκαν η τεχνολογία και η επιστήμη στα νέα δεδομένα της εποχής, η ναυτιλία επανασηματοδότησε παλαιούς δρόμους και χρησιμοποίησε καινούργιους και η πολεμική και αεροπορική βιομηχανία πέρασαν σε ένα νέο στάδιο. Όλες οι προηγούμενες καταστάσεις απέκτησαν διαφορετικό νόημα σε τοπικό, περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο μέσα από τρείς φάσεις: τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο και την διάλυση των Αυτοκρατοριών, τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο και την υπέρβαση της αποικιοκρατίας στην κλασική της μορφή και του μεταδιπολισμού, μετά το 1989 – 91, μια εποχή ρευστότητας, αβεβαιότητας και διακινδύνευσης.
Σήμερα ζούμε αυτή την εποχή. Σημαδεύτηκε από τις πολεμικές συγκρούσεις και τις αναταράξεις στην Γιουγκοσλαβία, τον Καύκασο, στην Λιβύη, στο Σουδάν, στην Συρία ακόμα στη Γάζα – Παλαιστίνη, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, στην Αρμενία, στην Υεμένη, και αλλού, όπως σήμερα στο Ιράν.
Επομένως, ο κόσμος μας αλλάζει, όχι τόσο με βάση το Διεθνές Δίκιο, αλλά κυρίως μέσω της ισχύος στις διάφορες μορφές της. Έτσι οι κοινωνίες και οι επενδύσεις, δημιουργούν μία ρέουσα κατάσταση, της οποίας οι κατευθύνσεις μεταβάλλονται ανάλογα με τις περιστάσεις, ενώ εμφανίζονται και κάποιες σταθερές, όπως οι προσπάθειες για την απόκτηση των πρώτων υλών (π.χ. πετρέλαιο, φυσικό αέριο, σπάνιες γαίες κ.λπ.) και η γεωγραφία.
Στα πλαίσια, λοιπόν, αυτά η προσπάθεια των μεγάλων δυνάμεων να κατέχουν ή να ελέγχουν τον θησαυρό των πρώτων υλών, όπως και τα κομβικά σημεία από όπου διέρχονται οι διαδρομές αυτών αρχιτεκτονούν την κατάσταση που βλέπουμε και βιώνουμε σήμερα όλοι μας. Υπό αυτό το πρίσμα η διώρυγα του Παναμά, το κανάλι του Σουέζ, τα στενά του Ορμούζ και τα στενά της Σινικής θάλασσας παίζουν σημαντικό και καθοριστικό ρόλο σε όλες τις σύγχρονες γεωστρατηγικές και επενδυτικές εξελίξεις. Στοιχείο, πρωτεύον και σε σχέση με την επέμβαση των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του θεοκρατικού Ιράν.
Πράγματι μεγάλο ποσό της ενέργειας που κινητοποιεί και συντηρεί τις τεράστιες οικονομίες της Κίνας και της Ινδίας, αλλά και του δυτικού κόσμου σε μικρότερο βαθμό, διακινείται μέσα από τα στενά του Ορμούζ. Πολλοί θεωρούν πως όποιος ελέγχει, ή δύναται να επηρεάσει τον έλεγχο των στενών αυτών, αλλά και άλλων όπως προειπώθηκε, επιδρά σε ζωτικό βαθμό στην ανάπτυξη και την ισχύ φιλόδοξων γεωπολιτικών παικτών όπως είναι Ινδία, η Κίνα, η Τουρκία, και η νότιος Αφρική.
Πολλοί θεωρούν ότι ο έλεγχος των στενών του Ορμούζ, είναι μεν για την αποδυνάμωση του θεοκρατικού Ιράν, ίσως και για την αποδόμησή του κατά τα πρότυπα της Γιουγκοσλαβίας, του Λιβάνου, της Λιβύης, του Ιράκ και της Συρίας, αλλά και για την περαιτέρω προστασία του εύθραυστου Ισραήλ, καθώς αυτό στερείται «ζωτικού βάθους». Άλλοι, εξίσου εύλογα θεωρούν πως η δράση των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν σχετίζεται με την εξασφάλιση του Ισραήλ και της Σαουδικής Αραβίας, αλλά και την αποτροπή δημιουργίας πυρηνικού οπλοστασίου εκ μέρους του Ιράν.
Παράλληλα, όμως, άλλοι υποστηρίζουν πως σκοπός των ΗΠΑ είναι να ελέγξουν περισσότερο την ροή της ενέργειας, κυρίως της φτηνής ενέργειας, προς τις μεγάλες οικονομίες των BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, νότια Αφρική), οι οποίες είναι «διψασμένες».
Συνεπώς κατ’ αναλογία, ερμηνεύονται και οι αντίστοιχες ενέργειες των ΗΠΑ, σε σχέση με την διώρυγα του Παναμά και την αποκαθήλωση του Μαδούρο στην Βενεζουέλα. Το ευρύτερο, λοιπόν, σχέδιο των ΗΠΑ φαίνεται να είναι η αποδόμηση των περαιτέρω φιλοδοξιών των BRICS αλλά και η αποδυνάμωση φιλόδοξων γεωπολιτικών παικτών, όπως η Ρωσία, η Κίνα, το Ιράν και Τουρκία. Ο έλεγχος των στενών του Ορμούζ, από όπου διέρχονται τεράστια ποσά ενέργειας, με άμεσους ή έμμεσους τρόπους (π.χ. με πλοία, αγωγούς κ.λπ), υπό τις παρούσες συνθήκες, τείνει να γίνει κομβικός για την παγκόσμια πολιτική των ΗΠΑ συγκλίνοντας όμως, και με αντίστοιχα συμφέροντα του Ισραήλ. Στο προσκήνιο πολλοί θεωρούν, πως η βαθιά συμμαχία Τραμπ – Νετανιάχου, που έχει οικοδομηθεί σε βάθος περίπου 20 ετών, έχει φτάσει σε μία μορφής κορύφωση, η οποία φιλοδοξεί να είναι αποτελεσματική και δραστική.
Μέσα σε αυτόν τον περιβάλλοντα χώρο, αφενός χώρες όπως τα Η.Α.Ε., η Τουρκία, το Ιράκ, και η Σαουδική Αραβία ανησυχούν έντονα για τις εξελίξεις σε όλα τα επίπεδα, από το οικονομικό μέχρι το ενεργειακό επίπεδο. Αφετέρου η Ελλάδα και η Κυπριακή Δημοκρατία, οι οποίες άμεσα ή έμμεσα εμπλέκονται σε αυτόν τον αρμαγεδδώνα, καλούνται να δράσουν άμεσα αλλά και προσεκτικά, ώστε να εξασφαλίσουν και να προστατέψουν τα εθνικά τους συμφέροντα.
Η χώρα μας λαμβάνει όλα τα αναγκαία μέτρα, ώστε να ενδυναμωθεί επιπλέον η εσωτερική συνοχή, και η ανθεκτικότητα της κοινωνίας της, ενώ φροντίζει να συνδράμει αποφασιστικά την Κυπριακή Δημοκρατία, έναντι κάθε απροόπτου.
Τα στενά του Ορμούζ μπορεί να φαίνονται μακριά, αλλά η νοητή γραμμή Ορμούζ – Ερυθρά θάλασσα, Σουέζ, Κύπρος, Αιγαίο Αρχιπέλαγος και τα νησιά του, είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Άλλωστε η προστασία της Κάσου και της Καρπάθου είναι ένα από τα παρεπόμενα της κρίσης του Ιράν και των στενών του Ορμούζ. Για όποιον έχει αντίληψη με τον χάρτη και των δεδομένων επί του πεδίου, είναι εύκολο να αντιληφθεί και τις λειτουργίες του εθνικού συστήματος αεράμυνας της χώρας μας και των πυραυλικών συστημάτων που είναι ενταγμένα σε αυτό, δηλαδή από την Βουλγαρία μέχρι την Σαουδική Αραβία.
Πράγματι η Ελλάς είναι παρούσα παντού, και με την εμπορική ναυτιλία της και με το Πολεμικό Ναυτικό της και με την πολεμική αεροπορία της, αλλά και με τους πυραύλους PATRIOT, συνδυαστικά με την διπλωματία και τον πολιτισμό της.
