Του Κώστα Παππά
Ο σημερινός ανασχηματισμός της κυβέρνησης δεν εκπέμπει μήνυμα ανανέωσης ή στρατηγικής επανεκκίνησης· αντίθετα, αποπνέει έντονα χαρακτηριστικά πολιτικού πανικού. Σε μια περίοδο όπου η κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με σοβαρή φθορά, τόσο λόγω κοινωνικών πιέσεων όσο και εξαιτίας θεσμικών σκιών, οι επιλογές του Πρωθυπουργού μοιάζουν περισσότερο με σπασμωδικές κινήσεις διαχείρισης εντυπώσεων παρά με συγκροτημένο σχέδιο εξόδου από την κρίση.
Η τοποθέτηση του κ. Σχοινά στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης είναι ενδεικτική αυτής της λογικής. Πρόκειται για μια επιλογή που επιχειρεί να στείλει μήνυμα «εξευρωπαϊσμού» και αποκατάστασης της αξιοπιστίας της χώρας απέναντι στους ευρωπαϊκούς θεσμούς, ιδίως σε μια συγκυρία όπου η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ προκαλεί έντονους τριγμούς. Ωστόσο, η κίνηση αυτή φαντάζει περισσότερο επικοινωνιακή παρά ουσιαστική. Όταν περίπου το ένα έβδομο της κοινοβουλευτικής δύναμης της Νέας Δημοκρατίας βρίσκεται υπό έλεγχο ή πολιτική πίεση για το ίδιο ζήτημα, η επιλογή ενός προσώπου με ευρωπαϊκό προφίλ δύσκολα μπορεί να αναστρέψει την εικόνα. Αντίθετα, δημιουργεί την αίσθηση ότι η κυβέρνηση επιχειρεί να «καλύψει» το πρόβλημα αντί να το αντιμετωπίσει στη ρίζα του.
Εξίσου προβληματική είναι και η επιβράβευση του Μακάριου Λαζαρίδη. Η ανάδειξή του, με φόντο τις έντονες αντιπαραθέσεις του στην εξεταστική επιτροπή για τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τους καβγάδες με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, δίνει την εντύπωση ότι η κυβέρνηση επιλέγει να ανταμείψει τη σκληρή κομματική σύγκρουση αντί για τη νηφάλια πολιτική διαχείριση. Σε μια περίοδο που η κοινωνία ζητά σοβαρότητα και διαφάνεια, τέτοιες επιλογές μοιάζουν περισσότερο με εσωκομματικά «νεύματα» παρά με κινήσεις ουσίας.
Το αποκορύφωμα, ωστόσο, του ανασχηματισμού είναι η επαναφορά του κ. Τουρνά σε υπουργικό ρόλο από τον οποίο είχε ήδη αποχωρήσει. Η απόφαση αυτή ενισχύει την εικόνα ανακύκλωσης προσώπων και έλλειψης νέων ιδεών. Αντί να σηματοδοτεί ανανέωση, θυμίζει περισσότερο αδυναμία εύρεσης αξιόπιστων εναλλακτικών.
Συνολικά, ο ανασχηματισμός δεν πείθει ότι αποτελεί μια τομή. Αντίθετα, ενισχύει την εντύπωση ότι η κυβέρνηση βρίσκεται σε άμυνα, προσπαθώντας να διαχειριστεί την πίεση χωρίς σαφή στρατηγική. Και όταν οι πολιτικές κινήσεις υπαγορεύονται από τον φόβο και όχι από τον σχεδιασμό, το αποτέλεσμα σπάνια μπορεί να είναι πειστικό.
