Του Κώστα Παππά
Παρά τις συνεχείς πολιτικές παρεμβάσεις και την προσπάθεια επανατοποθέτησης στον κεντρικό πολιτικό χάρτη, το ΠΑΣΟΚ δείχνει να παραμένει εγκλωβισμένο σε μια παρατεταμένη δημοσκοπική στασιμότητα. Τα ποσοστά του κινούνται επίμονα γύρω από το 11%, δημιουργώντας την αίσθηση μιας «κολλημένης βελόνας» που δεν ανεβαίνει ούτε πέφτει, αλλά επιβεβαιώνει ένα σταθερό και ανησυχητικό ταβάνι.
Τη διαπίστωση αυτή έθεσε πρώτος δημόσια ο Παύλος Γερουλάνος, χρησιμοποιώντας τον όρο που πλέον κυριαρχεί στη συζήτηση γύρω από το κόμμα. Η παρέμβασή του δεν ήταν τυχαία. Αντίθετα, λειτούργησε ως καμπανάκι για την ηγεσία και τα στελέχη, αναδεικνύοντας ότι το πρόβλημα δεν είναι συγκυριακό αλλά δομικό: το ΠΑΣΟΚ δεν καταφέρνει να πείσει ότι αποτελεί εναλλακτική κυβερνητική πρόταση.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, οι κινήσεις του Χάρη Δούκα αποκτούν ιδιαίτερη σημασία. Με ορίζοντα το επικείμενο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, ο δήμαρχος Αθηναίων επιχειρεί να διαμορφώσει πολιτικό ρόλο πέρα από την αυτοδιοίκηση, επενδύοντας σε έναν λόγο ανανέωσης, στρατηγικής αυτονομίας και καθαρών θέσεων για την επόμενη ημέρα της Κεντροαριστεράς.Ιδιαίτερο βάρος δίνει ο Δούκας στο ζήτημα των μετεκλογικών συνεργασιών. Σε αντίθεση με τη σιωπηρή ασάφεια που χαρακτήρισε το κόμμα τα προηγούμενα χρόνια, θέτει ανοιχτά το ερώτημα: με ποιους και με ποιους όρους μπορεί το ΠΑΣΟΚ να συνεργαστεί μετά τις εκλογές; Η τοποθέτησή του αποσκοπεί στο να σπάσει την εικόνα ενός κόμματος που απλώς παρακολουθεί τις εξελίξεις, χωρίς να τις διαμορφώνει.
Το συνέδριο, λοιπόν, δεν θα είναι μια τυπική κομματική διαδικασία. Θα αποτελέσει πεδίο σύγκρουσης στρατηγικών: από τη μία, η διαχείριση της στασιμότητας και από την άλλη, η ανάγκη πολιτικού άλματος. Αν το ΠΑΣΟΚ δεν καταφέρει να ξεκολλήσει τη «βελόνα» από το 11%, το ερώτημα δεν θα είναι ποιος φταίει, αλλά αν το κόμμα μπορεί ακόμη να διεκδικήσει πρωταγωνιστικό ρόλο στο πολιτικό σκηνικό.
