Του Κώστα Παππά
Ο διάλογος μεταξύ αγροτών και Πρωθυπουργού ξεκινά με βαριά σκιά τις πρόσφατες κυβερνητικές εξαγγελίες, τις οποίες οι ίδιοι οι αγρότες απέρριψαν ως ανεπαρκείς και αποσπασματικές. Παρά τις δηλώσεις περί «στήριξης του πρωτογενούς τομέα», τα μέτρα που παρουσιάστηκαν πριν από λίγες ημέρες δεν κατάφεραν να αγγίξουν τον πυρήνα των προβλημάτων. Αντίθετα, ενίσχυσαν την αίσθηση ότι η κυβέρνηση εξακολουθεί να μην αντιλαμβάνεται το βάθος της κρίσης που βιώνει η αγροτική παραγωγή.
Οι υποσχέσεις για περιορισμένες επιστροφές φόρων, προσωρινές διευκολύνσεις στο αγροτικό ρεύμα και αόριστες δεσμεύσεις για μελλοντικές παρεμβάσεις δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα των χωραφιών. Το κόστος παραγωγής παραμένει ασφυκτικό, τα καύσιμα και η ενέργεια συνεχίζουν να εξανεμίζουν το εισόδημα, ενώ οι τιμές πώλησης παραμένουν χαμηλές και συχνά ελεγχόμενες από μεσάζοντες. Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, ότι οι αγρότες δεν πείστηκαν και παρέμειναν στους δρόμους.
Το ουσιαστικό πρόβλημα δεν είναι μόνο τα μέτρα που προτάθηκαν, αλλά και ο χρόνος που επιλέχθηκε. Η κυβέρνηση άφησε τις κινητοποιήσεις να κλιμακωθούν, αγνόησε τα προειδοποιητικά σημάδια και επέλεξε να παρέμβει μόνο όταν η κοινωνική και πολιτική πίεση έγινε αφόρητη. Έτσι, ο διάλογος ξεκινά όχι ως ισότιμη συζήτηση, αλλά ως αναγκαστική κίνηση εκτόνωσης.
Τι μπορούμε, λοιπόν, να περιμένουμε από τη συνάντηση με τον Πρωθυπουργό; Αν το πλαίσιο παραμείνει αυτό των ήδη απορριφθέντων υποσχέσεων, τότε το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο. Οι αγρότες ζητούν δομικές λύσεις και όχι επιδόματα ανάγκης: σταθερή μείωση του κόστους ενέργειας, αλλαγές στη φορολογία, προστασία της εγχώριας παραγωγής και ουσιαστική συμμετοχή τους στον σχεδιασμό της αγροτικής πολιτικής.
Η απόρριψη των κυβερνητικών εξαγγελιών δεν ήταν πράξη αδιαλλαξίας, αλλά κραυγή αγωνίας. Αν η κυβέρνηση δεν το αντιληφθεί αυτό και επιμείνει στη λογική των ελάχιστων παραχωρήσεων, ο διάλογος θα καταγραφεί ως μια ακόμη χαμένη ευκαιρία. Και τότε, οι δρόμοι δεν θα αδειάσουν εύκολα, γιατί οι αγρότες δεν ζητούν χάρη – ζητούν προοπτική.
